Οι πολίτες βλέπουν τους λογαριασμούς του ρεύματος να φουσκώνουν από τα δημοτικά τέλη, την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη δήθεν «πράσινη» διαχείριση των σκουπιδιών. Πίσω από τις κορδέλες και τα εγκαίνια, όμως, κρύβεται ένα καθεστώς όπου ο εργολάβος δεν χάνει ποτέ. Στα δύο μεγαλύτερα έργα ΣΔΙΤ απορριμμάτων της χώρας, ο εργολάβος αυτός είναι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ του Γιώργου Περιστέρη.
Πληρωμή ακόμα και για σκουπίδια που δεν παρήχθησαν
Ο μηχανισμός στηρίζεται στη ρήτρα ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας. Στις συμβάσεις που έχει υπογράψει το δημόσιο με τις θυγατρικές του ομίλου Περιστέρη, το ρίσκο της διακύμανσης των ποσοτήτων δεν το επωμίζεται ο επενδυτής. Το επωμίζεται ο δήμος.
Το σενάριο είναι καλύτερο ακόμα και από τις μεγάλες παραχωρήσεις των αυτοκινητοδρόμων. Εκεί, για να πληρωθεί ο Περιστέρης, πρέπει να υπάρχει διέλευση οχημάτων. Στην περίπτωση των απορριμμάτων τα δεδομένα είναι ακόμα καλύτερα για την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ καθώς σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης υπάρχει πλαφόν της ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας.
Στην Πελοπόννησο, η σύμβαση «Ολοκληρωμένη Διαχείριση Απορριμμάτων Περιφέρειας Πελοποννήσου με ΣΔΙΤ» υπογράφηκε στις 14 Ιουνίου 2018 ανάμεσα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και την «Περιβαλλοντική Πελοποννήσου Μ.Α.Ε.», εταιρεία ειδικού σκοπού, 100% θυγατρική της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο έργο ΣΔΙΤ απορριμμάτων στη χώρα διάρκειας 28 ετών. Η σύμβαση εγγυάται στον όμιλο Περιστέρη ελάχιστη ποσότητα 150.000 τόνων τον χρόνο, με μέγιστη δυναμικότητα 200.000 τόνων, σε τρεις μονάδες στην Παλαιόχουνη Αρκαδίας, στη Σκάλα Λακωνίας και στην Καλλιρρόη Μεσσηνίας.
Στην Ήπειρο, η αντίστοιχη σύμβαση υπογράφηκε στις 21 Ιουλίου 2017 ανάμεσα στην Περιφέρεια Ηπείρου και την «Αειφορική Ηπείρου Μονοπρόσωπη Α.Ε.Ε.Σ.», επίσης θυγατρική της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, με ελάχιστη εγγυημένη ποσότητα 80.000 τόνων τον χρόνο για τη μονάδα στο Ελευθεροχώρι Δωδώνης.
Το αποτέλεσμα στην πράξη είναι πάντα το ίδιο. Αν οι δήμοι μειώσουν τα απορρίμματά τους, μέσω ανακύκλωσης ή διαλογής στην πηγή, ο λογαριασμός προς τον όμιλο Περιστέρη δεν μειώνεται. Ο ΦοΔΣΑ πληρώνει το συμβατικό τίμημα για το σύνολο του πλαφόν, είτε πέρασε την πύλη της μονάδας είτε όχι.
Τα μαθηματικά της εξασφαλισμένης κερδοφορίας
Οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο. Στην Πελοπόννησο, οι 150.000 εγγυημένοι τόνοι ετησίως μεταφράζονται σε 4.200.000 τόνους σε βάθος 28ετίας. Με τη σημερινή τιμή εισόδου (gate fee), που λόγω αναπροσαρμογών αγγίζει τα 100 ευρώ, η εταιρεία έχει «κλειδώσει» έναν τζίρο της τάξης των 420 εκατομμυρίων ευρώ.
Αντίστοιχα, στην Ήπειρο, το πλαφόν των 80.000 τόνων μεταφράζεται σε 2.000.000 εγγυημένους τόνους σε βάθος 25ετούς λειτουργίας, εξασφαλίζοντας στον όμιλο έσοδα που ανέρχονται σε 200 εκατομμύρια ευρώ.
Συνολικό Άθροισμα: 620.000.000 ευρώ αποκλειστικά και μόνο από το «κόλπο» του πλαφόν (take-or-pay), ανεξάρτητα από το αν οι τόνοι αυτοί θα παραδοθούν ποτέ στην πραγματικότητα και χωρίς να προσμετρούνται τα έξτρα κέρδη από τα δευτερογενή προϊόντα.
Όταν η Περιφέρεια Ηπείρου τόλμησε να ελέγξει τον Περιστέρη, βρέθηκε να του χρωστάει 3,1 εκατομμύρια
Στην Ήπειρο φάνηκε καθαρά ποιος κάνει κουμάντο σε αυτές τις συμβάσεις. Το 2019, η Περιφέρεια Ηπείρου επιχείρησε να επιβάλει ποινική ρήτρα 690.000 ευρώ στην εταιρεία του ομίλου, επειδή έκρινε ότι το εργοστάσιο δεν παρείχε σωστά τις συμφωνημένες υπηρεσίες.
Η απάντηση της εταιρείας ήταν άμεση: προσέφυγε στη Διαιτησία και πέρασε στην αντεπίθεση. Όχι μόνο ακύρωσε το πρόστιμο, αλλά τον Μάρτιο του 2022 πέτυχε να της επιδικαστεί αποζημίωση περίπου 3,1 εκατομμυρίων ευρώ σε βάρος του δημοσίου. Η Περιφέρεια προσέφυγε στο Εφετείο για να ακυρώσει την απόφαση, αλλά έχασε και εκεί, με την υπόθεση να προσδιορίζεται εκ νέου στον Άρειο Πάγο, μετά από αναβολή, για τις 26 Ιανουαρίου 2026, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει δημοσιευτεί απόφαση.
Ακόμα κι όταν οι τοπικές αρχές επιχειρούν να ζητήσουν λογαριασμό για τη λειτουργία των μονάδων, οι όροι των ΣΔΙΤ γυρίζουν μπούμερανγκ. Το δημόσιο βρίσκεται χρεωμένο με εκατομμύρια και ο τελικός λογαριασμός απειλεί να καταλήξει ξανά στις πλάτες των πολιτών.
Ο λογαριασμός που καταλήγει πάντα στον πολίτη
Η νομοθεσία ορίζει ότι οι δαπάνες καθαριότητας καλύπτονται αποκλειστικά από τα δημοτικά τέλη. Έτσι, όταν ένας δήμος καλείται ταυτόχρονα να πληρώνει το πλαφόν της σύμβασης στον όμιλο Περιστέρη, το έλλειμμα στον προϋπολογισμό είναι αναπόφευκτο. Η μόνη διέξοδος που αφήνει το ισχύον πλαίσιο είναι η αύξηση των δημοτικών τελών.
Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος όπου ο όμιλος ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ λειτουργεί υπό καθεστώς σχεδόν απόλυτης οικονομικής ασφάλειας και οι δήμοι τη μετακυλίουν με τη σειρά τους στους δημότες. Ο πολίτης πληρώνει, χωρίς να έχει καμία επιλογή.
Το «χρυσό» μοτίβο που βγάζει κερδισμένη μόνο την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ του Γ. Περιστέρη
Η συνταγή ξεκίνησε από το ρεύμα. Η ΗΡΩΝ, θυγατρική του ομίλου από το 2001, υπήρξε ο πρώτος ιδιώτης παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα, με το άνοιγμα της αγοράς να μην φέρνει ποτέ τη μείωση τιμών που περίμενε ο καταναλωτής. Η ίδια μέθοδος πέρασε στα σκουπίδια, με το εγγυημένο πλαφόν που είδαμε. Συνεχίστηκε στα διόδια της Εγνατίας Οδού με τις τιμές να παίρνουν την ανηφόρα από τον πρώτο χρόνο και να οδηγούνται σε συνολική αύξηση 170% μέχρι το τέλος του 2027. Πλέον, ο φόβος μεταφέρεται στο νερό: υπενθυμίζουμε ότι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ ελέγχει ήδη το 12,7% της ΕΥΔΑΠ και διαθέτει δικό της μέλος στο Διοικητικό της Συμβούλιο.
Από το ρεύμα και τα σκουπίδια μέχρι τους δρόμους και το νερό, η μέθοδος παραμένει απαράλλακτη. Ο Περιστέρης θησαυρίζει σε καθεστώς απόλυτης ασφάλειας και ο πολίτης πληρώνει διπλά και τριπλά το τίμημα. Ο λογαριασμός δεν μετακυλίεται απλώς στην κοινωνία, της επιβάλλεται διά νόμου. Στον βωμό του κέρδους, η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ δεν έχει ούτε φρένο ούτε ευαισθησία.
Δείτε τα προηγούμενα άρθρα
ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ: ΤΑ «ΧΡΥΣΑ» ΕΡΓΑ, ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΜΕΡΟΣ 3
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
