Τις Πταίει; Ελλάς το Μέγα Γκέτο

Αρχική Ημερομηνία Έκδοσης: Δεκέμβριος 2023

Στο περασμένο άρθρο κάναμε μια σύντομη περιγραφή της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων των αμερικανικών γκέτο και των ομοιοτήτων που αυτή παρουσιάζει με την καταστροφική νεοελληνική κουλτούρα.

Τις Πταίει; Ελλάς το Μέγα Γκέτο – Μέρος 1

Πάμε τώρα να αναλύσουμε τον πυρήνα της νεοελληνική κουλτούρας ο οποίος έγκειται στη γνωστή φράση “Μη περιμένεις πολλά, εδώ είναι Ελλάδα και αν δε σ’ αρέσει φύγε”.

Κακομοιριά και αποφυγή ευθυνών

Ελλάς: Μια πρότυπη Παθοκρατία – Μέρος 1

Ας ξεκινήσουμε από τι σημαίνει ακριβώς αυτή η έκφραση και τι συνεπάγεται για αυτούς που την ασπάζονται ως γεγονός.

Η έκφραση αυτή βαφτίζει την Ελλάδα ως μια μη πολιτισμένη χώρα, η οποία σε αντίθεση με τη πολιτισμένη Δύση, είναι ένα αποτυχημένο κράτος (δηλαδή ένα κράτος που δε μπορεί να τελέσει τις βασικές λειτουργίες του). Παράλληλα, κρύβει μέσα της και ένα στοιχείο μοιρολατρίας (πως δηλαδή είναι θέλημα Θεού η Ελλάδα να βρίσκεται σε αυτή τη κατάσταση) δημιουργώντας την εικόνα πως ό,τι και να γίνει, η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να είναι μια “Άγρια Δύση” όπου οι νόμοι δεν ισχύουν και η πολιτεία δε μπορεί να προσφέρει τίποτα στους πολίτες, για αυτό και δεν αξίζει να προσπαθείς να αλλάξεις τη κατάσταση.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η νοηματοδότηση της Ελλάδας ως χώρα-τσίρκο δημιουργεί και δικαιολογεί στο νου αυτών που την ασπάζονται και την εξής νοοτροπία: “Αν η Ελλάδα είναι ένα τσίρκο, τότε εμείς δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από τους κλόουν και τα ζώα αυτού του τσίρκου”. Ως εκ τούτου θεωρείται παράλογο έως και κατάφορα προσβλητικό και άδικο από αυτούς τους πολίτες-ζώα του τσίρκου το να αναμένουμε να συμπεριφερθούν ως άνθρωποι. Εξίσου άδικο τους φαίνεται και το να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη κατάστασή τους καθώς και το να αναλάβουν τις ευθύνες και τις συνέπειες των πράξεών τους (ποιός λογικός άνθρωπος θα ζητήσει ευθύνες από τον ελέφαντα του τσίρκου που αφήνιασε και πάτησε το κοινό ή θα απαιτήσει από τους κλόουν να σοβαρευτούν;).

Τραπ, Αλητάκια και Μανταμίτσες: Μέρος 1

Αυτό τώρα το τοξικό κοκτέιλ απάθειας, ωχ αδερφισμού, μοιρολατρίας, και απόλυτης δικαιολόγησης κάθε αντικοινωνικής συμπεριφοράς, πυροδοτεί και το διάχυτο φαινόμενο του τοξικού ανταγωνισμού εις βάρος των άλλων (αυτό που λέμε πως ο καθείς κοιτάει τη πάρτη του/παρτακισμός). Το σκεπτικό που οδηγεί σε αυτό είναι το εξής:

“Η χώρα έχει πόρους που ελέγχονται από ένα ανεπαρκές και διεφθαρμένο κρατικό και κυβερνητικό σύστημα. Αυτό το κράτος και οι κυβερνήσεις που το διοικούν δε θα μοιράσουν ποτέ δίκαια αυτούς τους πόρους γιατί είναι ‘θέλημα Θεού’ να λειτουργεί έτσι η Ελλάδα. Εγώ έχω μεγαλώσει σε αυτή τη διαλυμένη χώρα. Η χώρα αυτή έτσι ήταν και έτσι θα είναι και δεν έχει νόημα να προσπαθώ να την αλλάξω. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στον βούρκο είναι δικαιολογημένο να συμπεριφέρομαι σα να είμαι και εγώ ένα ζώο του βούρκου (στο κάτω-κάτω αυτό δε μου δίδαξε η κοινωνία μου;). Από τη στιγμή λοιπόν που εγώ και κάθε άλλος Έλληνας είμαστε ζώα του βάλτου της Ελλάδας τότε δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό, τιμιότητα, ανθρωπιά και τις λοιπές ιδιότητες που χαρακτηρίζουν το ανθρώπινο είδος.

Καθότι πρέπει να επιβιώσω σε αυτόν το βούρκο και καθότι είμαι ζώο του βούρκου θα κάνω ό,τι γουστάρω και ό,τι μπορεί να με βγάλει πιο μπροστά από του άλλους. Πειράζει αν η συμπεριφορά μου αυτή προκαλέσει προβλήματα στο κράτος και στους συνανθρώπους μου; Όχι, δε πειράζει, γιατί και αυτοί είναι πλάσματα του βάλτου που όπως και εγώ κοιτούν να πατήσουν τους άλλους για να βγουν μπροστά και άρα ό,τι και να πάθουν το αξίζουν”.

Ουφ, μακροσκελές το ξέρω άλλα έπρεπε να δώσω γραπτή μορφή σε μια ψυχοσύνθεση και ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων που εδώ και 40+ χρόνια τυραννά τον τόπο.

Η νοοτροπία αυτή που ειναι η άρχουσα νοοτροπία στην Ελλάδα, ταιριάζει 1 προς 1 με την νοοτροπία των αμερικανικών γκέτο που περιγράψαμε στο προηγούμενο άρθρο (“επειδή μεγάλωσα στο γκέτο δεν έμαθα να είμαι λειτουργικός άνθρωπος και γι αυτό συμπεριφέρομαι όπως συμπεριφέρομαι”) και θαρρώ πως μπορεί να δικαιολογήσει τις περισσότερες αντικοινωνικές έως και παράνομες συμπεριφορές που αντιμετωπίζουμε στη καθημερινότητά μας. Η άνω νοοτροπία μπορεί να βρεθεί πίσω από όλα τα είδη παραβατικών συμπεριφορών, είτε μιλάμε για κακή οδηγική συμπεριφορά είτε για ένταξη στο οργανωμένο έγκλημα.

Οτιδήποτε εντός αυτού του φάσματος μπορεί να δικαιολογηθεί από τη νοοτροπία πως “είμαι ένα ζώο του γκέτο, μη περιμένεις να συμπεριφερθώ σαν άνθρωπος” δίνοντας έτσι το “πράσινο φως” σε αυτούς που την ασπάζονται να κάνουν ό,τι θέλουν (υπό το σκεπτικό πως είναι στην ουσία τα θύματα και όχι οι θύτες της υπόθεσης) και καταδικάζοντας αυτούς και τη χώρα τους σε μια ποιότητα ζωής που δεν αντιστοιχεί σε πολιτισμένους ανθρώπους.

Συνάμα, η απόδοση οποιασδήποτε ατομικής ευθύνης για τη κατάσταση τους ή, ακόμη χειρότερα, η ύπαρξη συνεπειών για τις πράξεις τους, θεωρείται άδικη, απαράδεκτη και ως μια κατάφωρη παραβίαση των κοσμικών νόμων που κρατούν το σύμπαν ενωμένο (πώς είναι δυνατόν να απαιτείς από ένα ζώο να απολογηθεί ή να πάει φυλακή για τα εγκλήματά του;!). Εν τέλει, αυτή η γκετοποιημένη ιδεολογία κρατά τα κράτη δυσλειτουργικά, τον μέσο άνθρωπο αποπροσανατολισμένο και δυστυχισμένο και τους ελίτ χαρούμενους καθώς ουδείς θα τους κυνηγήσει για τις παρανομίες τους, τις οποίες πλέον θεωρούμε και ως δεδομένες και αναμενόμενες.

Ραντεβού τη Παρασκευή για να δούμε τι επιφυλάσει αυτή η νοοτροπία για αυτούς που δε την ασπάζονται και υιοθετούν το φως έναντι του σκότους ως απάντηση στα προβλήματα της γκετοποίησης.