Στο προηγούμενο μέρος είδαμε ποιά είναι η κουλτούρα των αμερικανικών γκέτο και πως εφάπτεται με το κρατικό και το κοινωνικό αφήγημα για το ποιά είναι η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία καθώς και τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτές.
Αφού αναλύσαμε τη ψυχοσύνθεση αυτών που υποκύπτουν σε αυτή τη νοοτροπία πάμε να δούμε το τι επιφυλάσει η “λογική” αυτή για όσους δεν την ασπάζονται και κοιτούν να την ανατρέψουν και να επαναφέρουν την ποιότητα στον ελληνικό πολιτισμό.
Και αν δε σ’ αρέσει φύγε
Στο προηγούμενο μέρος αναλύσαμε την εμβληματική φράση “Μη περιμένεις πολλά. Εδώ είναι Ελλάδα και αν δε σ’ αρέσει φύγε”, η οποία συμπυκνώνει μέσα της όλή αυτή τη τοξική νοοτροπία που αναλύσαμε. Θα δώσουμε έμφαση τώρα, στο τελευταίο μέρος αυτής και στο πως αυτό λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός αντίστασης προκειμένου η νοοτροπία αυτή και οι υποστηρικτές της να εξασφαλίσουν την διαιώνισή της.
Το “και αν δε σ’ αρέσει φύγε” είναι μια απάντηση που χρησιμοποιείται πολλές φορές όταν κάποιος ασκεί κριτική στην άνω νοοτροπία θέλοντας να εκθέσει τις ελλείψεις της, τις αντιθέσεις της (από τη μια σου λέει πως ζεις σε ένα σάπιο κράτος αλλά από την άλλη σου λέει να μη κάνεις τίποτα γι αυτό) και την επικινδυνότητά της.
Βλέπετε, οι ιδεολογίες όπως και ένας ιός, θέλουν να εξασφαλίσουν τη διάδοση και την επιβίωσή τους. Ως εκ τούτου, θα φροντίσουν να εξελίξουν μεθόδους ταχείας διάδοσης αλλά και άμυνας απέναντι σε αυτούς που τους θέτουν εμπόδια. Καθότι η νοοτροπία αυτή βασίζεται σε τοξικότητα και ψεύδη δε μπορεί να υπερτερήσει με επιχειρήματα έναντι των επικριτών της και έτσι καταφεύγει στην πλέον απλοϊκή λύση της επίθεσης κατά αυτών.
Η φράση αυτή λειτουργεί σαν ένα ενωτικό κάλεσμα πολέμου που συσπειρώνει τα τοξικά στοιχεία της κοινωνία έναντι των υγιών. Όπως αναλύσαμε στη περίπτωση της ανομίας, σε μια υγιή κοινωνία το έγκλημα συσπειρώνει τους πολίτες οι οποίοι ξεχνούν τις μικροδιαφορές τους και καταδικάζουν σύσσωμοι την ανήθικη πράξη. Εδώ έχουμε το ανάποδο αυτού, όπου οι δυσλειτουργικοί πολίτες συσπειρώνονται για να καταδικάσουν την υγιή και ηθική πράξη.
Στην ουσία η φράση αυτή εκφράζει την εξής προέκταση της άνω νοοτροπίας:
“Εδώ, ελέω Θεού, έτσι είναι τα πράγματα και δε πρόκειται ποτέ να αλλάξουν. Για αυτό και εμείς αρνούμαστε να βελτιωθούμε και να εξυγιανθούμε και εμμένουμε στην επικράτηση τοξικών κοινωνικών ιδεολογιών. Όχι μόνο δεν ντρεπόμαστε για αυτή τη δυσλειτουργικότητα και τοξικότητά μας, αλλά είμαστε μάλιστα και περήφανοι για αυτή καθώς μας καθορίζει ως προσωπικότητες και ως (Νεο) Έλληνες. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος να συμπεριφέρεται όποιος είναι Έλληνας και θέλει να μένει εδώ. Όσοι δε θέλουν να συμπεριφέρονται έτσι δεν είναι αληθινοί Έλληνες, δεν είναι εναρμονισμένοι με την ελληνική κοινωνία και καλά θα κάνουν να φύγουν και να πάνε να μείνουν αλλού.”
Αυτό το σκεπτικό είναι ο μηχανισμός αυτοάμυνας αυτής της νοοτροπίας και των φορέων αυτής όταν έρχονται αντιμέτωποι με ηθικούς ανθρώπους, οι υγιείς πράξεις των οποίων ξεγυμνώνουν τη δική τους ανηθικότητα και δυσλειτουργικότητα. Πατώντας πάνω στο κόμπλεξ των διεφθαρμένων, βολεμένων και ανήθικων μαζών, το άνω σκεπτικό τους συσπειρώνει ώστε να καταδικάσουν τα υγιή μέλη της κοινωνίας, μετατρέποντάς τα στους παρίες του σήμερα.
Συνάμα, μετατρέπει τη δυσλειτουργικότητα, τη τοξικότητα και την ανηθικότητα σε ένα είδος πηγής υπερηφάνειας, ταυτίζοντας αυτές τις συμπεριφορές με το τοξικό καθεστώς που έχει καταλάβει την Ελλάδα, μετουσιώνοντάς τες στη ταυτότητα του σύγχρονου Νεο-Έλληνα. Τέλος, καλεί για την απομάκρυνση όλων των στοιχείων που μέσω της ηθικής τους ξεγυμνώνουν το σάπιο αφήγημα αυτής της νοοτροπίας με σκοπό να μην υπάρχει αντίλογος στη σήψη που προάγει.
Στο δια ταύτα
Ό,τι περιγράψαμε τρία άρθρα τώρα αποτελεί την ιδεολογία που συναντάμε στις γκετοποιημένες αμερικανικές κοινότητες, είτε πρόκειται για τους αφροαμερικανούς της Νέας Υόρκης, είτε για τους Λατίνους και τους Μεξικανούς του Τέξας είτε για τους λευκούς Χιλμπίλυ των Απαλάχιων Όρων. Οι κοινότητες αυτές χαρακτηρίζονται από στασιμότητα και αυτοκαταστροφικές τάσεις που εδώ και δεκαετίες έχουν εγγυηθεί πως οι άνθρωποι που γεννήθηκαν εντός αυτών θα είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγουν από τα δεινά της ζωής στο γκέτο, όντας πάντα υπόχρεοι στη “φιλανθρωπία” των πολιτικών ελίτ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών που τις χρησιμοποιούν σαν αποθήκες ψήφων.
Έτσι και εδώ, η ελληνική μεταγλώττιση αυτής της ψυχοσύνθεσης εγγυάται πως οι (Νεο) Έλληνες που την ασπάζονται θα λειτουργούν διασπαστικά και καταστροφικά έναντι των συνανθρώπων τους, εξασφαλίζοντας πως η Ελλάδα δε θα μπορέσει να ορθώσει ποτέ κεφάλι και οι ηθικές και δημιουργικές φωνές εντός αυτής είτε θα καταπνίγονται, είτε θα φεύγουν και θα ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους.
Η κατάσταση του σήμερα είναι ο μεγαλύτερος μάρτυρας αυτού. Από τη μια έχουμε μια Ελλάδα που έχει ερημώσει από ηθικούς και εργατικούς ανθρώπους, οι οποίοι έφυγαν για να γίνουν οι σύγχρονοι μέτοικοι της Δύσης και να γλιτώσουν την ψυχική τους υγεία από το τσίρκο της ελληνικής πραγματικότητας. Από την άλλη, η ελληνική κοινωνία έχει ανάξει ομόφωνα την εκπόρνευση σε μέγιστη ηθική αξία (είτε αυτή είναι η μεταφορική εκπόρνευση σε ένα κόμμα εξουσίας, είτε η κυριολεκτική εκπόρνευση σε έναν “σπόνσορα”) μετατρέποντας τα σκουπίδια του χθες στους πολιτικούς και πολιτισμικούς ηγέτες του σήμερα.
Μέχρι αυτή η νοοτροπία να αλλάξει, μέχρι το “Εδώ είναι Ελλάδα και αν δε σ’ αρέσει φύγε” να πάψει να είναι το εθνικό αφήγημα και η δικαιολογία πίσω από την ηθική αλλοτρίωσή μας, είναι μάταιο να περιμένουμε ένα καλύτερο αύριο και είναι προσβολή να αυτοαποκαλούμαστε Έλληνες και να αμαυρώνουμε τη μνήμη των προγόνων μας.
Εν τέλει, όλα καταλήγουν σε μια αρχή: Ο ηθικός θα αντισταθεί με το σθένος που του δίνει η ηθική υπεροχή του, και ο ανήθικος θα υποχωρήσει και θα αλλοτριωθεί στο βαθμό που του επιβάλλει η ψυχική αδυναμία του.
Κωνσταντίνος Ελευθερίου
Πολιτικός Επιστήμονας, Διαπραγματευτής, Ερευνητής
Πλήρης Αρθρογραφία και Συνεντεύξεις μπορούν να βρεθούν στο:
https://giveit.link/KonstantinosEleftheriou
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
