Τις Πταίει; Ελλάς το Μέγα Γκέτο - Μέρος 1

Αρχική Ημερομηνία Έκδοσης: Δεκέμβριος 2023

Τις Πταίει; Αυτό είναι ένα ερώτημα που ταλανίζει τα μυαλά των λίγων σωφρόνων Ελλήνων τα τελευταία 40 χρόνια, οπότε και άρχισε ο σταδιακός εκμαυλισμός της χώρας και το λαού μας με αποτέλεσμα τη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε το 2023.

Καθένας έχει τη δική του θεωρία. Άλλοι θεωρούν πως η σημερινή κατάντια μας οφείλεται σε ξένες παρεμβάσεις με αποτέλεσμα να καταστρέψουν τον ελληνισμό. Άλλοι κάνουν λόγο για φυλετική και πολιτισμική αλλοίωση λόγω του μεταναστευτικού. Μερικοί το πάνε τόσο μακριά ώστε να εικάζουν πως ο σημερινός νεοέλληνας είναι αποτέλεσμα κάποιας γενετικής μετάλλαξης στο ελληνικό DNA.

Σίγουρα η απάντηση στο τι φταίει για τη σημερινή κατάντια του Έλληνα και τη πλήρη πολιτισμική του παρακμή δεν είναι μια και κάθε διαφορετική προσέγγιση επί του θέματος έχει τις αλήθειες και τις αστοχίες της.

Είναι ψέμα πως δεχόμαστε υβριδικό πόλεμο από την Τουρκία;

Όχι

Είναι ψέμα πως μέσω τεχνικών Πολέμου 5ης Γενιάς οι δυτικοί προσπαθούν να αλλάξουν τον πολιτισμό και τη νοοτροπία μας;

Όχι

Αλλά η απάντηση στο πως γίναμε νεοέλληνες από Έλληνες δεν εδράζει μόνο στις ενέργειες των άλλων, εδράζει και στις δικές μας επιλογές όταν βρεθήκαμε ενώπιον αυτών. Ναι, οι τράπεζες προσέφεραν καταναλωτικά δάνεια αλλά ήταν δική μας επιλογή να τα πάρουμε. Ήταν δική μας επιλογή να πετάξουμε τα λεφτά από τα δάνεια αυτά σε καμπαρέ, κάμπριο και τσιφτετέλια. Ήταν δική μας επιλογή να αφήσουμε τα χωράφια να ρημάξουν για να ανοίξουμε καφετέριες και μπαρ. Ήταν δική μας επιλογή το 41% του Ιουνίου.

Πάμε λοιπόν να δούμε ποιές παθογένειες, έμφυτες στην ελληνική κοινωνία, μας ώθησαν να πάρουμε τον δρόμο που μας έφερε στο τέλμα του σήμερα.

Η Νοοτροπία του Γκέτο

Τραπ, Αλητάκια και Μανταμίτσες: Μέρος 1

Όπως ξέρετε αρκετοί, μου αρέσει να δίνω έμφαση στα της διεθνούς σκηνής και της αμερικανικής κοινωνίας την οποία παρακολουθώ από το 2006. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου όταν άρχισα, 17 χρόνια μετά (θυμίζω γράφτηκε το 2023), να εντοπίζω παραλληλισμούς μεταξύ των αμερικανικών γκέτο και της κουλτούρας του νεοέλληνα.

Τι εννοώ; Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Για όσους δεν τα ξέρουν, τα γκέτο είναι συνοικίες εντός των αμερικανικών και λοιπόν δυτικών γιγαντοπόλεων, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάχυτη εγκληματικότητα, φτώχεια και παρηκμασμένες υποδομές. Αυτά όμως δεν είναι οι αιτίες της χαμηλής ποιότητας ζωής των ανθρώπων των γκέτο, αλλά συμπτώματα μιας ευρύτερης κουλτούρας που διέπει αυτές τις περιοχές. Η κουλτούρα αυτή χαρακτηρίζεται από τη λογική πως έτσι είναι η ζωή στο γκέτο και πως η υπόλοιπη κοινωνία δεν μπορεί να απαιτεί από τους ανθρώπους του γκέτο να συμπεριφερθούν ως λειτουργικά μέλη της κοινωνίας.

Αυτό δίνει τη δικαιολογία στους ανθρώπους του γκέτο να μη προσπαθούν να βελτιώσουν τη κατάστασή τους και να εκδηλώνουν αντικοινωνικές έως και παράνομες συμπεριφορές, όντας πάντα δικαιολογημένοι στο νου τους για αυτά που κάνουν (“επειδή μεγάλωσα στο γκέτο δεν έμαθα να είμαι λειτουργικός άνθρωπος και για αυτό συμπεριφέρομαι όπως θέλω”). Η στάση αυτή εγγυάται σε αυτούς που την υιοθετούν πως θα διαιωνίσουν τις φτωχές (ποιοτικά) συνθήκες ζωής που χαρακτηρίζουν το γκέτο και τη προσωπική τους δυστυχία, καθώς όπου και να πάνε φέρνουν μαζί τους μια κοινωνικά και ατομικά καταστροφική ιδεολογία.

Πάμε να δούμε τώρα πιο αναλυτικά ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά της κουλτούρας των αμερικανικών γκέτο με την κουλτούρα του νεοέλληνα για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ και τι θεωρώ πως φταίει για τη σημερινή κατάντια μας.

Γκρίνια μεν, παθητικότητα δε

Τέλος η Αριστερά και η Δεξιά – Ποιό είναι το νέο πολιτικό δίπολο;

Όπως στα αμερικανικά γκέτο έτσι και στην Ελλάδα είμαστε πρωταθλητές στο να σχολιάζουμε τα κακά του τόπου και της κατάστασής μας. Ο μέσος Έλληνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να ονομάσει μυριάδες κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, είτε αυτά είναι δυσλειτουργικές νοοτροπίες, επικίνδυνες ιδεολογίες, μεγαλοαπάτες, πολιτικά σκάνδαλα και πάει λέγοντας.

Παρόλα αυτά, όταν έρχεται η ώρα της δράσης, αυτός ο πολυγνώστης νεοέλλην διακατέχεται από πλήρη παθητικότητα. Βλέπετε, ο λόγος που είναι τόσο πρόθυμος να ονομάσει τα κακώς κείμενα είναι για να χρησιμοποιήσει τον όγκο τους ως δικαιολογία προκειμένου να πει το κλασικό “Είναι τόσα τα προβλήματα που δεν έχει νόημα να κάνεις τίποτα” και να γυρίσει στον καναπέ, το σουβλάκι και το Netflix του. Η παθητικότητα του αυτή και η απροθυμία του να αλλάξει τη κατάστασή του (γιατί αυτό απαιτεί κόπο, συνέπεια και τη δημιουργία προσωπικών στάνταρ) τον ωθεί στο να κατηγορεί μονίμως άλλους για την ολότητα των προβλημάτων της ζωής του και της χώρας και να παίρνει τη στάση του αβοήθητου θύματος το οποίο περιμένει κάποιον άλλον να βγάλει το φίδι από τη τρύπα.

Όλο αυτό δημιουργεί το κλασικό φαινόμενο του “ωχ αδερφέ” το οποίο όπως έχουμε δει δημιούργησε μια απολιτίκ κοινωνία όπου μόνη της ενασχόληση ήταν το κυνήγι της σαρκικής και υλικής ηδονής και η οποία άνοιξε διάπλατα τις πόρτες ώστε το πολιτικό σύστημα να καταληφθεί από πολιτικούς γκάνγκστερς.

Ραντεβού τη Τετάρτη οπότε και θα αναλύσουμε την μέγιστη εκδήλωση της άνω νοοτροπίας όπως αυτή εκφράζεται με τη πασίγνωστη φράση: “Μη περιμένεις πολλά, εδώ είναι Ελλάδα και αν δε σ’ αρέσει φύγε” για να δούμε τις παθογένειες που κρύβει από πίσω της.