ΠΟΙΟΣ «ΠΕΤΑΕΙ» ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ;
Γράφει το Μαύρο Τσακάλι
Μια πρόσφατη ανάρτηση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, με αφορμή την εορτή της Πολεμικής Αεροπορίας, άνοιξε ξανά μια ουσιαστική συζήτηση που σιγοκαίει στους διαδρόμους των στρατοπέδων: Ποια είναι η πραγματική αντίληψη της πολιτικής ηγεσίας για το εσωτερικό οικοσύστημα των Ενόπλων Δυνάμεων;
Ο υπουργός επέλεξε να ξεκινήσει το μήνυμά του απευθύνοντας ευχές πρωτίστως στους πιλότους – «αυτούς που προασπίζονται καθημερινά στους αιθέρες την εθνική μας κυριαρχία» – και στη συνέχεια να αναφερθεί στο υπόλοιπο προσωπικό. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι πρόκειται για μια απλή φραστική διατύπωση, μια τυπική παράλειψη ή μια αυθόρμητη απόδοση τιμής στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής. Είναι όμως μόνο αυτό;
Η αόρατη ραχοκοκαλιά των αιθέρων
Η Πολεμική Αεροπορία δεν εξαντλείται στα κόκπιτ των Rafale, των F-16 Viper ή των μελλοντικών F-35. Η αεροπορική ισχύς μιας χώρας δεν αποτυπώνεται μόνο στους ελιγμούς πάνω από το Αιγαίο, αλλά στη γιγαντιαία αλυσίδα υποστήριξης που προηγείται κάθε απογείωσης.
Πίσω από κάθε ώρες πτήσης βρίσκονται:
Οι τεχνικοί και οι μηχανικοί, που επιχειρούν κάτω από αντίξοες συνθήκες στα υποστεγασμένα υπόστεγα για να κρατήσουν τα αεροσκάφη αξιόμαχα.
Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και οι τεχνικοί ραντάρ, που καθοδηγούν τα μαχητικά με ακρίβεια δευτερολέπτου.
Οι υπαξιωματικοί και το προσωπικό εδάφους, που μεριμνούν για τον ανεφοδιασμό, τα οπλικά συστήματα, τη διοικητική μέριμνα και την ασφάλεια των αεροδρομίων.
Χωρίς τη δική τους καθημερινή αφοσίωση, κανένα υπερσύγχρονο μαχητικό δεν μπορεί να απογειωθεί με ασφάλεια. Αν σπάσει ένας μόνο κρίκος αυτής της αλυσίδας, η αποστολή ακυρώνεται.
Εξοπλισμοί δισεκατομμυρίων, προσωπικό σε δεύτερη μοίρα;
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται ο πυρήνας της κριτικής. Ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων δεν μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά στις αγορές πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Τα μέσα είναι τόσο ισχυρά όσο οι άνθρωποι που τα υπηρετούν.
Την ώρα που η χώρα επενδύει δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα, οι αλλαγές που προωθούνται στη δομή, τη βαθμολογική εξέλιξη και την υπηρεσιακή σταδιοδρομία των στελεχών –ιδιαίτερα των υπαξιωματικών– έχουν προκαλέσει έντονο προβληματισμό και αισθήματα υποβάθμισης.
Πώς απαιτούμε υψηλό φρόνημα, αυταπάρνηση και επαγγελματισμό, όταν ένα σημαντικό κομμάτι του στρατεύματος νιώθει ότι αντιμετωπίζεται ως προσωπικό «δεύτερης κατηγορίας»;
Η ανάγκη για έμπρακτη ισονομία
Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν έναν ενιαίο και αδιαίρετο οργανισμό. Δεν υπάρχουν «πρωταγωνιστές» και «κομπάρσοι» στην εθνική άμυνα. Κάθε ειδικότητα επιτελεί ένα επιτελικό ή επιχειρησιακό έργο χωρίς το οποίο η συνολική αρχιτεκτονική καταρρέει.
Η αναγνώριση δεν προσφέρεται μόνο με εθιμοτυπικές ευχές στις γιορτές. Απαιτεί:
Δίκαιο σύστημα εξέλιξης και σεβασμό στην εμπειρία των στελεχών.
Μισθολογική και θεσμική αποκατάσταση των αδικιών που χρονίζουν.
Ουσιαστική επένδυση στις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας όλου του προσωπικού.
Οι πιλότοι μας αξίζουν κάθε τιμή και σεβασμό για το ρίσκο που αναλαμβάνουν καθημερινά. Το ίδιο ακριβώς όμως αξίζουν και όλοι εκείνοι που βρίσκονται πίσω από την αποστολή, εξασφαλίζοντας ότι το αεροπλάνο θα πετάξει και ο ιπτάμενος θα επιστρέψει σώος.
Η Πολεμική Αεροπορία δεν πετάει μόνο με τους πιλότους της. Πετάει με όλους τους ανθρώπους της.
