Εξερευνητές βρήκαν θυσίες των Μάγια σε σπηλιά

Η Cueva de Sangre της Γουατεμάλας, που μεταφράζεται ως «σπηλιά αίματος», δεν είναι απλώς ένα έξυπνο όνομα. Είναι μια εύστοχη περιγραφή του προηγούμενου σκοπού του σπηλαίου, ως αποθήκη θραυσμάτων ανθρώπινων λειψάνων που θυσιάστηκαν από τους Μάγια στον θεό της βροχής.

Αν αυτό ακούγεται βίαιο, είναι επειδή ήταν.

Το σπήλαιο -και τα λείψανα που βρίσκονταν μέσα σε αυτό- ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1990 στο Dos Pilas στο Peten, μέρος μιας έκτασης περίπου 12 σπηλαίων στα οποία σύχναζαν οι Μάγια μεταξύ του 400 π.Χ. και του 250 μ.Χ. Το «σπήλαιο του αίματος», όμως, ξεχώρισε από τα άλλα σπήλαια που ανακαλύφθηκαν για τη συλλογή ανθρώπινων οστών διασκορπισμένων στο δάπεδο του σπηλαίου, με τον διαμελισμό και τις τραυματικές κακώσεις να αποτελούν τον κανόνα.

Όμως νέα έρευνα που παρουσιάστηκε στην ετήσια συνάντηση της Εταιρείας Αμερικανικής Αρχαιολογίας, με τίτλο «Μαύρο σαν νύχτα, σκοτεινό σαν θάνατος», ανέδειξε τη σημασία αυτής της ανακάλυψης, πέρα από την αρχική κτηνωδία που παρουσιάστηκε. «Τα ανθρώπινα σκελετικά υπολείμματα που έχουν εναποτεθεί σε σπήλαια, cenotes, chultuns και άλλους φυσικούς και τεχνητούς υπόγειους θαλάμους παρέχουν μερικά από τα καλύτερα πλαίσια για τη διερεύνηση της τελετουργικής συμπεριφοράς των αρχαίων Μεσοαμερικανών», σύμφωνα με τη Michele Bleuze, βιοαρχαιολόγο στο California State University του Λος Άντζελες.

Βαθιά μέσα στο σπήλαιο της Γουατεμάλας -που προσεγγίζεται μέσω ενός μικρού ανοίγματος με διάδρομο που πέφτει προς μια λίμνη με νερό, η οποία είναι προσβάσιμη μόνο κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου-, η Bleuze δήλωσε ότι οι τραυματισμοί που προκλήθηκαν στα περισσότερα από 100 θραύσματα ανθρώπινων οστών ενηλίκων και ανηλίκων δείχνουν ότι τα λείψανα αποτελούσαν μέρος μιας τελετουργίας για να ευχαριστηθεί ένας θεός της βροχής των Μάγια. «Το αναδυόμενο μοτίβο που βλέπουμε είναι ότι υπάρχουν μέρη του σώματος και όχι σώματα», δήλωσε ο Bleuze στο Live Science. «Στην τελετουργία των Μάγια, τα μέρη του σώματος είναι εξίσου πολύτιμα με ολόκληρο το σώμα».

Η μετάβαση από τον τραυματικό τραυματισμό στο τελετουργικό του θεού της βροχής, όμως, ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή εικασία. Τα οστά δεν ήταν θαμμένα και ότι οι τραυματισμοί συνέβησαν περίπου την ώρα του θανάτου, οδηγώντας όσους μελέτησαν τα λείψανα να καθορίσουν ότι τα μέρη του σώματος ήταν αποτέλεσμα τελετουργικού διαμελισμού.

«Οι τύποι των σκελετικών στοιχείων που υπάρχουν, τα τραύματα, η διάταξη των οστών και οι τροποποιήσεις των οστών, υποστηρίζουν ισχυρά τον θυσιαστικό χαρακτήρα της εναπόθεσης», έγραψαν οι ερευνητές.

Η Ellen Fricano, ιατροδικαστική ανθρωπολόγος στο Western University of Health Sciences στην Καλιφόρνια, δήλωσε στο Live Science ότι ένα εργαλείο με λοξή άκρη, που πιθανώς να μοιάζει με τσεκούρι, άφησε ένα διακριτικό σημάδι στην αριστερή πλευρά του μετώπου ενός κρανίου. Παρόμοιο σημάδι βρέθηκε στο οστό του ισχίου ενός παιδιού.

Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο τα οστά τοποθετήθηκαν μέσα στο σπήλαιο, όπως τέσσερα στοιβαγμένα καπάκια κρανίων σε ένα σημείο, προκάλεσε ερωτήματα. Οι ειδικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι έντονοι τραυματισμοί, ο τεράστιος όγκος των οστών και η συμπερίληψη άλλων τελετουργικών αντικειμένων, όπως η κόκκινη ώχρα και οι λεπίδες οψιδιανού, δείχνουν ότι η σπηλιά αίματος δεν ήταν ένας συνηθισμένος χώρος ταφής.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν να κάνουν πρόσθετες εξετάσεις DNA για να μάθουν περισσότερα για τα οστά. «Αυτή τη στιγμή, η εστίασή μας είναι ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που εναποτίθενται εδώ», δήλωσε ο Bleuze, «επειδή αντιμετωπίζονται εντελώς διαφορετικά από την πλειοψηφία του πληθυσμού».

Το γεγονός ότι το σπήλαιο είναι απροσπέλαστο, εκτός από περίπου τρεις μήνες την άνοιξη, προσφέρει επιπλέον λόγους πίσω από τις θυσίες. Ο Bleuze πιστεύει ότι ο εορτασμός της Ημέρας του Τιμίου Σταυρού κάθε 3 Μαΐου έφερε τους αρχαίους ανθρώπους στις σπηλιές για να παρακαλέσουν τον θεό της βροχής των Μάγια για αρκετή βροχή ώστε να προμηθεύσουν μια πλούσια σοδειά.

«Δεν αποτελεί έκπληξη», έγραψε ο Bleuze, «το γεγονός ότι οι βιοαρχαιολόγοι συναντούν ανθρώπινα λείψανα που επεκτείνουν την κατανόησή μας για τη ζωή και τον θάνατο των αρχαίων Μεσοαμερικανών πέρα από όσα παρέχονται στα παραδοσιακά πλαίσια των νεκροταφείων».

Πηγή Popular Mechanics