Κραυγή αγωνίας από τις οικογένειες των θυμάτων για τον ορατό κίνδυνο παραγραφής των πλημμελημάτων έως το 2031. Κατέθεσαν επίσημο αίτημα για άμεση επίσπευση της δίκης και αύξηση των συνεδριάσεων στη Λάρισα.
Τρεισήμισι χρόνια μετά την πιο πολύνεκρη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της χώρας, οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών βρέθηκαν και πάλι σήμερα (03.06.2026) στον συνεδριακό χώρο της Λάρισας. Δεν ήρθαν μόνο για να παρακολουθήσουν την όγδοη δικάσιμο. Ήρθαν για να εκπέμψουν ένα μήνυμα που μοιάζει με τελεσίγραφο προς την πολιτεία, ο χρόνος τελειώνει και, μαζί του, κινδυνεύει να ταφεί οριστικά και η αλήθεια.
Με επίσημο αίτημα που κατέθεσαν στο δικαστήριο, οι οικογένειες ζήτησαν την άμεση επίσπευση της διαδικασίας και την αύξηση των δικαστικών συνεδριάσεων. Ο λόγος είναι ότι πάνω από την υπόθεση πλανάται πλέον ο ορατός κίνδυνος της παραγραφής των πλημμελημάτων έως το 2031. Όπως υπογράμμισε ο συγγενής θύματος Χρήστος Βλάχος, που περιέγραψε τον καθημερινό γολγοθά των οικογενειών, κάθε μέρα καθυστέρησης λειτουργεί υπέρ μιας πιθανής συγκάλυψης μέσω του χρόνου. Με απλά λόγια, η ίδια η βραδύτητα της δικαιοσύνης απειλεί να μετατραπεί σε ασφαλιστική δικλείδα για όσους βαρύνονται.
Η ανησυχία αυτή δεν είναι αφηρημένη. Τροφοδοτείται από τη χθεσινή πρόταση της εισαγγελέως της έδρας, η οποία έχει ήδη πυροδοτήσει έντονο προβληματισμό στην πλευρά των θυμάτων. Η εισαγγελέας εισηγήθηκε να γίνουν δεκτές οι δηλώσεις παράστασης των Δικηγορικών Συλλόγων, να απορριφθούν όμως τόσο η δήλωση του ελληνικού Δημοσίου όσο και οι παραστάσεις για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, αλλά και η δήλωση της Πανελλήνιας Ένωσης Προσωπικού Έλξης.
Το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια που μπορεί να παρακαμφθεί. Αφορά τη μετάταξη του σταθμάρχη, η οποία επικυρώθηκε το 2022 από τον τότε πρόεδρο του ΟΣΕ, ύστερα από αξιολόγηση του φακέλου του από τριμελή επιτροπή. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η νομιμότητα της μετάταξης ελέγχεται, καθώς ο σταθμάρχης υπερέβαινε κατά μία ολόκληρη δεκαετία το όριο ηλικίας που έθετε η ίδια η προκήρυξη. Κατηγορούμενοι για το σκέλος αυτό είναι τα δύο μέλη της επιτροπής και ο τότε πρόεδρος του Οργανισμού. Δηλαδή, η ίδια η τοποθέτηση του ανθρώπου που χειριζόταν την κρίσιμη βάρδια φέρεται να έγινε κατά παρέκκλιση των κανόνων.
Με τη διπλή ιδιότητα του συνηγόρου και του πατέρα θύματος, ο Αντώνης Ψαρόπουλος χαρακτήρισε τη μετάταξη αυτή «άρρηκτα συνδεδεμένη» με τον θάνατο των ανθρώπων τους, τονίζοντας ότι οι κατηγορούμενοι «αδιαφόρησαν για τις συνέπειες της επιλογής τους». Ζήτησε από το δικαστήριο είτε να κάνει δεκτές τις σχετικές παραστάσεις είτε να επιφυλαχθεί έως το τέλος της αποδεικτικής διαδικασίας, ώστε να μην κλείσει προκαταβολικά ένα τόσο καίριο κεφάλαιο.
Η πιο βαριά αιχμή, ωστόσο, στρέφεται ευθέως προς το ίδιο το ελληνικό Δημόσιο. Όπως κατήγγειλε ο Ψαρόπουλος, η δήλωση παράστασης του Δημοσίου στρέφεται αποκλειστικά κατά των σταθμαρχών της βραδινής και απογευματινής βάρδιας και του τότε προϊσταμένου του Τμήματος Επιθεώρησης Λάρισας, φορτώνοντας ολόκληρο το βάρος της τραγωδίας στον ανθρώπινο παράγοντα. Με τον τρόπο αυτό, υποστήριξε, το κράτος επιχειρεί να συσκοτίσει τις θεσμικές παραλείψεις που το βαρύνουν, τα συστήματα ασφαλείας που δεν λειτουργούσαν, δηλαδή η Τηλεδιοίκηση, το GSM-R και το ETCS, καθώς και τις ευθύνες των εποπτικών οργάνων που όφειλαν να εγγυηθούν ότι κανένα τρένο δεν θα κινούνταν σε λάθος γραμμή.
«Η δήλωση είναι ελλειμματική, προσχηματική και κατατείνει στην αποποίηση των ευθυνών του ελληνικού Δημοσίου», ήταν τα λόγια του. Σκιαγραφείται έτσι η εικόνα ενός κράτους που, αντί να σταθεί στο πλευρό των θυμάτων και να αναζητήσει το σύνολο των υπευθύνων, μοιάζει να θωρακίζει πρωτίστως τον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς το μέγεθος της υπόθεσης. Στο εδώλιο κάθονται 36 στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της Hellenic Train, του υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών και της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων. Πρόκειται για ένα ολόκληρο πλέγμα ευθυνών που διατρέχει την αλυσίδα του ελληνικού σιδηροδρόμου, από τις ράγες έως τα γραφεία της εποπτείας και τις αίθουσες των αποφάσεων. Η προσπάθεια να περιοριστεί αυτό το πλέγμα σε λίγα μόνο πρόσωπα της εκτέλεσης είναι, για τις οικογένειες, ακριβώς το ζητούμενο που πρέπει να αποτραπεί.
Το ελληνικό Δημόσιο συντηρείται από τους φόρους της κοινωνίας, από τα χρήματα του ελληνικού λαού. Όφειλε, πρώτα απ’ όλα, να αποτρέψει την τραγωδία με λειτουργικά συστήματα ασφαλείας και, στη συνέχεια, να σταθεί απέναντι σε όλους όσοι ευθύνονται, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς εξαιρέσεις. Αντ’ αυτού, οι συγγενείς αντικρίζουν μια διαδικασία που κινδυνεύει να βαλτώσει, με τον χρόνο να εργάζεται σιωπηλά υπέρ της λήθης.
Η όγδοη δικάσιμος συνεχίζεται με τις τοποθετήσεις των συνηγόρων της υποστήριξης της κατηγορίας, ενώ αναμένονται και οι θέσεις της υπεράσπισης των κατηγορουμένων. Το ερώτημα όμως που θέτουν οι οικογένειες παραμένει αναπάντητο και καίει, θα προλάβει η δικαιοσύνη να μιλήσει καθαρά, προτού ο χρόνος κλείσει μόνος του την υπόθεση;
Το VoiceNews θα παρακολουθεί στενά κάθε βήμα αυτής της δίκης. Γιατί η υπόθεση των Τεμπών δεν αφορά μόνο τις οικογένειες που θρηνούν τους 57 νεκρούς. Αφορά το αν, σε αυτή τη χώρα, η αλήθεια μπορεί ακόμη να νικήσει τη σιωπή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΔΩ
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
