Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ διατάσσει επικαιροποίηση των αμερικανοϊσραηλινών στόχων και «μέγιστη αποτροπή» χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς

Σε μια κρίσιμη συνάντηση με την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία της Τεχεράνης, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, έδωσε σαφείς οδηγίες για τη διαρκή επικαιροποίηση της λίστας στρατιωτικών στόχων της χώρας. Η νέα στοχοθεσία περιλαμβάνει τόσο τα υλικά όσο και τα μη υλικά περιουσιακά στοιχεία, καθώς και τους διοικητές των ΗΠΑ και του Ισραήλ, διαμηνύοντας ότι κάθε ενδεχόμενη νέα επίθεση θα αντιμετωπιστεί με άμεση αντίδραση χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς.

Ο Ιρανός ηγέτης υπογράμμισε ότι, σε περίπτωση επανέναρξης των στρατιωτικών ή τρομοκρατικών επιχειρήσεων από τους αντιπάλους της Τεχεράνης, οι ένοπλες δυνάμεις και το ιρανικό έθνος θα είναι εκείνοι που θα καθορίσουν τον χρόνο και τους όρους για το τέλος της σύγκρουσης. Παράλληλα, ζήτησε την ενίσχυση της αρχιτεκτονικής των στρατιωτικών πληροφοριών, την αξιοποίηση αναδυόμενων τεχνολογιών και την εμβάθυνση της αμυντικής στρατηγικής σε επίπεδο δόγματος και τακτικής.

Η ετοιμότητα στο Ορμούζ, οι μηχανισμοί dead hand και η παραγωγή εξοπλισμών

Κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Υποστράτηγος Αμπντολάχπουρ, μαζί με τους διοικητές του Στρατού Ξηράς και των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (Στρατηγό Χατάμι και Υποστράτηγο Βαχίντι αντίστοιχα), παρουσίασαν αναλυτικές εκθέσεις για την επιχειρησιακή ετοιμότητα των δυνάμεων. Η ενημέρωση κάλυψε τις ακτές του Περσικού Κόλπου, τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ, τη Θάλασσα του Ομάν, καθώς και τα βορειοδυτικά και νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας, ενώ καταγράφηκε κατακόρυφη αύξηση στην παραγωγή πυρομαχικών, όπλων αναγνώρισης και συστημάτων μάχης.

Η συνάντηση αυτή αποτυπώνει την ανασύνταξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας μετά τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Τότε, παρά το πλήγμα και τη δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, το σύστημα διατήρησε την συνοχή του μέσω της ενεργοποίησης πρωτοκόλλων τύπου dead hand. Οι αυτόματοι αυτοί μηχανισμοί αποτροπής διέψευσαν τις εκτιμήσεις Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ περί άμεσης κατάρρευσης του καθεστώτος, οδηγώντας παράλληλα σε ευρύτερο διεθνές οικονομικό και πολιτικό τέλμα.