Δικαστικό Σώμα με έδρα… το Μαξίμου

Η θεσμική υποκρισία της Κυβέρνησης: Ανεξαρτησία για τις Αρχές, εξάρτηση για τη Δικαιοσύνη

Στην πρόσφατη, κατά τα άλλα ενδιαφέρουσα, συζήτηση για τα πενήντα χρόνια του Συντάγματος του 1975, οι κυβερνητικοί παράγοντες δεν παρέλειψαν να εξυμνήσουν τις θεσμικές «κατακτήσεις» της Μεταπολίτευσης και να επαναλάβουν τα τετριμμένα περί «ωριμίας του πολιτικού συστήματος». Όμως πίσω από τα μεγάλα λόγια, το πραγματικό θεσμικό έλλειμμα είναι εδώ, και αφορά την καρδιά του Κράτους Δικαίου. Τη Δικαιοσύνη.

Διότι σε μια σύγχρονη Δημοκρατία, δεν αρκεί η ρητορεία περί ανεξαρτησίας των θεσμών. Ο πολίτης απαιτεί πράξεις. Και οι πράξεις της σημερινής κυβέρνησης επιβεβαιώνουν το αντίθετο: ότι επιδιώκει, θεσμικά και ουσιαστικά, την απόλυτη κομματική πρόσδεση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης στην εκτελεστική εξουσία.

Ας είμαστε σαφείς. Για τη συγκρότηση των Ανεξάρτητων Αρχών, όπως η ΑΔΑΕ, το ΑΣΕΠ, ή το ΕΣΡ, το ίδιο το Σύνταγμα προβλέπει αυξημένη πλειοψηφία 4/5 της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής. Ένα θεσμικό ανάχωμα που, αν μη τι άλλο, επιβάλλει πολιτική συναίνεση και αποτρέπει αυθαιρεσίες. Αντιθέτως, για τον διορισμό του Προέδρου του Αρείου Πάγου, του ΣτΕ ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αρκεί η πλειοψηφία του Υπουργικού Συμβουλίου, δηλαδή αποκλειστικά η βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Η αντίφαση είναι εξόφθαλμη και προσβλητική για κάθε δημοκρατικό πολίτη. Για τον έλεγχο της Διοίκησης ζητείται διακομματική συναίνεση. Για τον έλεγχο της ίδιας της Δικαιοσύνης, όμως, επαρκεί η κομματική αυθαιρεσία. Ποια «ωριμότητα» και ποια «ποιότητα Δημοκρατίας» μπορεί να σταθεί πάνω σε ένα τέτοιο θεσμικό παράδοξο;

Η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνο δεν επιχείρησε να «θεραπεύσει» αυτήν τη θεσμική στρέβλωση, αλλά την αξιοποίησε στο έπακρο, και τωρα «αερολογεί» για αναθεωρήσεις του Συντάγματος. Ο διορισμός της ηγεσίας της Δικαιοσύνης έγινε χωρίς καμία θεσμική διαβούλευση, χωρίς κοινοβουλευτική λογοδοσία, και με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση.

Η δικαστική εξουσία δεν αναδεικνύεται πλέον ως ο τρίτος, ισότιμος πυλώνας της Πολιτείας, αλλά αντιμετωπίζεται ως παράρτημα του Μαξίμου.

Είναι αυτή η λειτουργία συμβατή με τις αρχές της διάκρισης των εξουσιών; Είναι αυτό το πρότυπο μιας Δημοκρατίας που τιμά τη Μεταπολίτευση;

Όχι. Είναι η γύμνια ενός συστήματος που θέλει να ελέγχει τη Δικαιοσύνη, να την υποτάσσει στην εκτελεστική βούληση και να την απαξιώνει στα μάτια του πολίτη. Πρόκειται για καθαρή εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, με θεσμικό περίβλημα και δημοκρατικό μανδύα, αλλά με καθαρά αυταρχικό πυρήνα.

Και όταν η Δικαιοσύνη παύει να είναι πραγματικά ανεξάρτητη, το Κράτος Δικαίου μετατρέπεται σε κράτος σκοπιμοτήτων.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Μπήκαμε στο Συμβούλιο Ασφαλείας… για να σωπάσουμε πιο θεσμικά

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΔΕΘ ή ΔΕΝ; O λογαριασμός έρχεται πριν… το χειροκρότημα