Από φωνή των Βαλκανίων σε φυτό των «συμμάχων» – η διεθνής ανυπαρξία της κυβέρνησης Μητσοτάκη
Η Ελλάδα κατέχει μια από τις πιο προνομιούχες θέσεις στη διεθνή σκακιέρα, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κι όμως, αυτή η σπάνια ευκαιρία μετατρέπεται σε διπλωματικό ναυάγιο, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει τη σιωπή, την αδράνεια και την παραίτηση.
Ενώ ο κόσμος φλέγεται – από την Ουκρανία ως τη Γάζα, από τον Ειρηνικό ως τον Λίβανο – η Ελλάδα απουσιάζει εκκωφαντικά. Όχι επειδή δεν έχει τα μέσα, αλλά επειδή δεν έχει την πολιτική βούληση να αναλάβει τον ρόλο που ιστορικά της αναλογεί: τον ρόλο της γέφυρας, της πρωτοβουλίας, της ευθύνης.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει περιοριστεί σε δηλώσεις τύπου, σε ανακοινώσεις γραφείου Τύπου και σε συνεντεύξεις ενδοκυβερνητικής αυτοθαυμασίας. Την ώρα που οι περιφερειακοί παίκτες – και ιδίως η Τουρκία – χτίζουν διεθνές προφίλ ειρηνοποιού και διαμορφωτή ισορροπιών, η Ελλάδα μετατρέπεται σε κομπάρσο χωρίς φωνή, χωρίς άποψη, χωρίς πυξίδα.
Η διπλωματία, κάποτε βασικό όπλο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, έχει πλέον υποκατασταθεί από μια λογική υποταγής στις εντολές ισχυρότερων δυνάμεων, ακόμη κι όταν αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τα ζωτικά μας συμφέροντα. Αντί για ηγεσία, βλέπουμε μιμητισμό. Αντί για εθνική στρατηγική, βλέπουμε εξωτερική πολιτική με το βλέμμα στραμμένο στις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον.
Από τη Βαλκανική σταθερότητα έως τη Μεσόγειο, από το Κυπριακό μέχρι το Παλαιστινιακό, η ελληνική στάση είναι προβλέψιμη, χλιαρή, άνευρη. Κανείς δεν περιμένει πια από την Αθήνα να παρέμβει. Και κανείς δεν τη ρωτά.
Η ανεπάρκεια αυτή δεν είναι θεωρητική. Έχει πραγματικές επιπτώσεις: η Τουρκία, παρά την προκλητική και συχνά εμπρηστική της στάση, κατορθώνει να εμφανίζεται ως αξιόπιστος συνομιλητής διεθνώς – την ώρα που η Ελλάδα περιορίζεται στο να “χαιρετίζει” και να “υποστηρίζει”.
Η θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα μπορούσε να αποτελέσει εργαλείο ουσιαστικής παρέμβασης. Αντί αυτού, λειτουργεί ως φερετζές για να κρύψει την απουσία περιφερειακής πολιτικής. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει υποβιβάσει τη χώρα από ενεργό διπλωματικό δρων σε απλό παρατηρητή, παραδίδοντας κρίσιμα πεδία επιρροής στην Τουρκία και άλλες δυνάμεις της περιοχής.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Είναι η συνειδητή επιλογή της απραξίας. Είναι η λογική της σιωπηρής συναίνεσης, όταν τα εθνικά μας συμφέροντα απαιτούν φωνή και δράση.
Αυτή η διαρκής διπλωματική υποχώρηση δεν πλήττει απλώς το διεθνές κύρος της Ελλάδας. Διαβρώνει και την εθνική αυτοεκτίμηση. Μια χώρα που δεν έχει λόγο, σύντομα θα χάσει και τα δικαιώματά της. Μια χώρα που δεν διεκδικεί, σύντομα θα αναγκαστεί να αποδεχτεί τετελεσμένα.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μείνει αμέτοχη. Δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις διεθνείς προκλήσεις με το φόβο μην… ενοχλήσει τους «συμμάχους». Ο ρόλος της χώρας μας σε κρίσιμους οργανισμούς δεν είναι διακοσμητικός. Είναι ζήτημα κυριαρχίας, είναι ζήτημα σεβασμού.
Και όσο αυτή η κυβέρνηση επιλέγει τη σιωπή, τόσο η Ελλάδα χάνει το διεθνές έδαφος κάτω από τα πόδια της.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
