Όχι Δεν Είμαι Ψέκι: Οδηγός Συζητήσεων για την Ατζέντα 2030 Μέρος 2

Αφού είδαμε ποιούς δε προσεγγίζουμε, σειρά έχει να δούμε τι δε κάνουμε όταν καταφέρνουμε να ξεκινήσουμε μια συζήτηση επί της Ατζέντας.

Όχι Δεν Είμαι Ψέκι: Οδηγός Συζητήσεων για την Ατζέντα 2030 Μέρος 1

Δε ξέρω για εσάς αλλά καθώς τα γράφω όλα αυτά αισθάνομαι το βάρος του έργου που συλλογικά έχουμε αναλάβει. Αισθάνομαι σαν το απελευθερωμένο δεσμώτη του Σπηλαίου του Πλάτωνα που προσπαθεί να βρει ένα τρόπο με τους άλλους απελευθερωμένους δεσμώτες να βοηθήσουν αυτούς που ακόμα λατρεύουν τις σκιές στον τοίχο του Σπηλαίου. Ή σαν τον Μορφέα στο Μάτριξ…

…αν και δε συνηθίζω να φοράω τόσα δερμάτινα και να κυκλοφορώ με πολύχρωμα χάπια στη τσέπη. Όπως και να έχει, νομίζω πως τα όσα αναλύσαμε στο Μέρος 1 και τα όσα θα αναλύσουμε και παρακάτω αποκαλύπτουν την αληθινή φύση του αγώνα μας που δεν είναι άλλη από τη μάχη για την αποκάλυψη της Αλήθειας. Πάμε να δούμε τώρα πως μπορούμε να επιτύχουμε τον στόχο αυτό.

Τι δε κάνουμε

Πάμε να δούμε τα κλασσικά λάθη που κάνουν πολλοί όταν ανοίγουν για πρώτη φορά συζητήσεις για αυτά τα θέματα και πως να τα αποφύγουμε.

Ο Ξερόλας

Ένα λάθος που βλέπω τους περισσότερους ανθρώπους στον χώρο της Αναζήτησης να κάνουν, είναι να το παίζουν παντογνώστες σε αυτούς με λιγότερες γνώσεις από αυτούς και να κάνουν επίδειξη γνώσεων. Η πρακτική αυτή, αν και δελεαστική (όλοι έχουμε ένα αδηφάγο Εγώ που ψοφάει για τέτοιες καταστάσεις) είναι άκρως επιζήμια για αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε. Το πιο πιθανό είναι ο συνομιλητής μας να αισθανθεί πως προσπαθούμε να τον μειώσουμε και να τον κάνουμε να αισθανθεί χαζός, με αποτέλεσμα να μετανιώσει που ασχολήθηκε μαζί μας και με αυτή τη θεματική.

Για να αποφύγουμε αυτό το σφάλμα θα πρέπει να κρατήσουμε στο νου πως και εμείς κάποτε δε ξέραμε τίποτα για την Ατζέντα 2030, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, κοκ. και πως δε θα μας άρεσε αυτοί στους οποίους είχαμε στραφεί για να μας τα εξηγήσουν να μας αντιμετώπιζαν ως νήπια ή ως βλάκες.

Ο Ενθουσιώδης

Ένα άλλο κοινό σφάλμα που κάνουν πολλοί κατά την εξήγηση των θεμάτων της Ατζέντας είναι να γίνονται υπερβολικά ενθουσιώδης. Είναι απόλυτα ανθρώπινο και κατανοητό. Αξάφνου, από εκεί που αισθάνεσαι πως δε μπορείς να μιλήσεις σχεδόν με κανέναν για αυτή τη θεματολογία, τσουπ, πετάγεται κάποιος που είναι εν δυνάμει συνομιλιτής και συνοδοιπόρος. Πόσο μπορείς να κρατηθείς και να μην αρχίσεις να του εξηγείς τα πάντα για τα πάντα ταυτόχρονα; Το μόνο όμως που θα καταφέρει αυτό θα είναι να υπερφορτώσει τον συνομιλητή σου με πλήθος πληροφοριών που ακόμα δεν ξέρει πως να τις συνδέσει μεταξύ τους, να τον μπερδέψει, να τον αποθαρρύνει και να σε θεωρήσει ασταθή ως συνομιλητή.

Η λύση; Συγκράτησε τον ενθουσιασμό σου και ξεκίνα ένα βήμα τη φορά. Φαντάσου πως εξηγείς σε κάποιον την πλοκή μιας σειράς ή τους κανόνες ενός σπορ. Δε θα του πεις τι έγινε και στις 10 σεζόν ταυτόχρονα, ούτε θα του αναλύσεις όλους τους κανόνες στην ίδια πρόταση. Θα μείνεις ψύχραιμος και θα τα εξηγείς ένα βήμα τη φορά (θα δούμε παρακάτω ακριβώς το πως) σε διαφορετικές συζητήσεις. Όπως δε μάθαμε πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και διαίρεση την ίδια μέρα, έτσι και ο συνομιλητής μας δε μπορεί να πάει από το Α στο Ω σε μια συζήτηση.

Ο Δύτης

Ένα επίσης κοινό λάθος πολλών που ανοίγουν αυτές τις συζητήσεις με αμύητα άτομα είναι πως τους ξεκινάνε κατευθείαν από τα “βαθιά”. Εδώ θα πρέπει να κρατήσουμε στο νου τις εξής δύο πραγματικότητες. Αρχικά θα πρέπει να θυμόμαστε πως το γεγονός πως μιλάμε σήμερα για τον Ίλον και το τσιπ είναι αποτέλεσμα μιας πορείας αναζήτησης που μας πήρε μήνες έως και χρόνια. Αν κάποιος μας τα έλεγε αυτά το 2004 που όλα φάνταζαν ρόδινα, ίσως οι περισσότεροι από εμάς να μην τον πιστεύαμε ή να τον κοιτάζαμε με μεγάλη καχυποψία.

Κατά δεύτερον, θα πρέπει να κρατάμε στο νου πως επί δεκαετίες έχει γίνει μια τεράστια σπορά προπαγάνδας που στόχο έχει να φιμώσει αυτές τις συζητήσεις πριν καλά-καλά γίνουν, χαρακτηρίζοντάς τες ως παρανοϊκές θεωρίες συνομωσίας (θα το δούμε και παρακάτω).

Με αυτά στο νου, δεν είναι σώφρον να πάμε σε κάποιον που μεχρι χθες ασχολούταν ελάχιστα ή και καθόλου με αυτά τα θέματα και να ξεκινήσουμε να του μιλάμε για τις ευθανασίες, το τσιπ και το ΑΙ. Ξεκινάμε με πιο απλά και καθημερινά θέματα και σταδιακά κινούμαστε προς πιο βαριά θεματολογία (θα το εξηγήσω παρακάτω).

Ο Οξύθυμος

Τέλος, όπως αποφεύγουμε τον υπέρμετρο ενθουσιασμό θα πρέπει να αποφεύγουμε εκρήξεις θυμού όταν ο συνομιλητής μας “τσινάει” για κάποια θέματα ή δε θέλει να τα συζητήσει ακόμα σε μεγάλο βάθος ή τα δέχεται μόνο εν μέρει. Εδώ θα πρέπει να κρατήσουμε στο νου πως ο ρόλος μας, είναι αυτός ενός κηπουρού. Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε ένα κυπαρίσσι να φυτρώσει μαγικά εν μια νυκτί. Είμαστε εδώ για να φυτέψουμε ένα σπόρο (το ενδιαφέρον για την Αλήθεια) και να τον φροντίσουμε μέχρις ότου σταδιακά, με τον δικό του ρυθμό, να γίνει ένα δέντρο. Από τη στιγμή που η πρώτη συζήτηση και έκθεση πληροφοριών και ιδεών έγινε, από εκεί και πέρα θα πρέπει να αισθάνεστε πως το νερό μπήκε στο αυλάκι και πως ο συνομιλιτής σας, όταν νιώσει έτοιμος θα επανέλθει για να τον βοηθήσετε να κάνει το επόμενο βήμα.

Τώρα που ξέρουμε ποιά είναι τα βασικά λάθη που κάνουμε και πως να τα αποφύγουμε θα προχωρήσουμε σε κάποιες τεχνικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να προσεγγίσουμε νέους συνοδοιπόρους. Ραντεβού στο τρίτο μέρος για να τα δούμε αναλυτικά.

Κωνσταντίνος Ελευθερίου