ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ: Νομοσχέδιο διάλυσης συνόρων και κοινωνίας! Αντί για απελάσεις, χαρίζουν άσυλο και δικαιώματα! (ΑΝΑΛΥΣΗ)

Η Ελλάδα «ξέφραγο αμπέλι»: Το νέο νομοσχέδιο-δώρο στους παράνομους μετανάστες

Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο με βαρύγδουπο τίτλο – «Αναμόρφωση πλαισίου και διαδικασιών επιστροφών πολιτών τρίτων χωρών» – που στην ουσία κάνει το ακριβώς αντίθετο: αντί να προστατεύσει τα σύνορα και τον Έλληνα πολίτη, θωρακίζει τους παράνομους μετανάστες, τους χαρίζει χρόνο, άσυλο και δικαιώματα, και μετατρέπει τη χώρα μας σε χώρο ανοιχτής παραμονής κάθε ξένου εισβολέα.

Εξαιρέσεις και «παράθυρα» παντού

Από το Άρθρο 3 ξεκινά το θέατρο: οι περισσότερες κατηγορίες παρανόμων δεν επηρεάζονται καν. Με μια δικαστική εκκρεμότητα ή ένα «δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας» ο αλλοδαπός παραμένει εσαεί. Στο Άρθρο 4, οι ορισμοί περί «ευάλωτων» είναι τόσο πλατιοί που όλοι θεωρούνται προστατευμένοι – οικογένεια, παιδιά, προβλήματα υγείας, όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι για μη απέλαση.

Το Άρθρο 5 ξεπερνά κάθε όριο: κάθε διεθνής ή ευρωπαϊκή συμφωνία υπερισχύει του ελληνικού νόμου. Δηλαδή, η χώρα μας δεν κυβερνάται από το Σύνταγμα και τους εκλεγμένους αντιπροσώπους, αλλά από τις Βρυξέλλες και τις ΜΚΟ.

Οικογενειακή ζωή και χαρτιά γιατρών: Η απέλαση γίνεται αστείο

Με ένα χαρτί γιατρού ή με την επίκληση «οικογενειακής ζωής» (Άρθρο 6), κάθε απόπειρα απομάκρυνσης μπλοκάρεται. Στο Άρθρο 8, δίνονται έως και 60 ημέρες προθεσμία για «οικειοθελή αναχώρηση». Μέσα σε αυτό το διάστημα, ο παράνομος μπορεί να βρει δουλειά «μαύρα», να εξαφανιστεί και να συνεχίσει ανενόχλητος. Το κράτος αρκείται να κοιτά.

Στο Άρθρο 9, η απομάκρυνση περιβάλλεται από τέτοια γραφειοκρατία και «σεβασμό θεμελιωδών δικαιωμάτων», που στην πράξη δεν γίνεται ποτέ.

Η απαγόρευση εισόδου… με ημερομηνία λήξης

Σύμφωνα με το Άρθρο 12, η απαγόρευση εισόδου δεν είναι γενική, αλλά περιορισμένη χρονικά. Ακόμα χειρότερα, εξαιρούνται όσοι θεωρηθούν «θύματα εμπορίας» – χαρακτηρισμός που, όπως ξέρουμε, μπορεί εύκολα να δοθεί από ΜΚΟ και οργανώσεις με δικά τους συμφέροντα. Στο Άρθρο 24, η απαγόρευση εισόδου μπορεί να ανακληθεί με απλή αίτηση σε προξενείο. Η απέλαση μετατρέπεται σε αστείο εμπόδιο.

ΜΚΟ παντού, κράτος πουθενά

Σε κρίσιμα άρθρα (17, 22, 26), οι ΜΚΟ εμφανίζονται ως «παράγοντες» με δικαιώματα ελέγχου, πρόσβασης και αποφάσεων. Ουσιαστικά, ιδιωτικοί φορείς με ξένα κεφάλαια καθορίζουν ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει από τη χώρα μας.

Αντί να απελαύνονται, παίρνουν και άδειες εργασίας

Με το Άρθρο 30 δίνεται δυνατότητα σε πολίτες τρίτων χωρών να αποκτήσουν άδεια διαμονής για εργασία. Στο Άρθρο 31 μπορούν με 100 ευρώ να ανανεώσουν άδεια παραμονής, ακόμη κι αν μπήκαν παράνομα. Στο Άρθρο 33, η εξέταση αιτήσεων παραδίδεται σε υπαλλήλους της ΕΕ. Δηλαδή, εκχωρείται η εθνική κυριαρχία.

Το κόστος για τον Έλληνα

Οικονομικό βάρος: οι αλλοδαποί απορροφούν δημόσιες υπηρεσίες, επιδόματα και δουλειές, ενώ ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει.
Ασφάλεια: τα σύνορα μένουν διάτρητα, οι αποφάσεις απέλασης μπλοκάρονται, και η χώρα μετατρέπεται σε πέρασμα και μόνιμο καταφύγιο.
Κυριαρχία: οι Βρυξέλλες, οι ξένοι οργανισμοί και οι ΜΚΟ αποφασίζουν, όχι το ελληνικό κράτος.
Κοινωνική διάλυση: ο Έλληνας νιώθει αβοήθητος και αδικημένος μέσα στην ίδια του την πατρίδα.

Το κατάπτυστο νομοσχέδιο αυτό δεν είναι εργαλείο ελέγχου της παράνομης μετανάστευσης, αλλά κερκόπορτα. Εισάγει τόσες εξαιρέσεις, παρατάσεις και «ευνοϊκές διατάξεις», που στην πράξη καμία απέλαση δεν γίνεται. Οι παράνομοι μένουν, οι ΜΚΟ πλουτίζουν, η Ευρώπη υπαγορεύει, και ο Έλληνας πολίτης πληρώνει και χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.

Η Ελλάδα χρειάζεται τέτοιους νόμους ξεκάθαρους, που θα διασφαλίζουν:

Κλειστά και ασφαλή σύνορα.
Άμεσες απελάσεις χωρίς ατέρμονες διαδικασίες.
Απόλυτη προτεραιότητα στον Έλληνα πολίτη, στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία.

Αντί να θωρακίσουμε την Πατρίδα, ανοίγουμε διάπλατα τις πόρτες. Το ερώτημα είναι: θα αφήσουμε το ελληνικό κράτος να γίνει υπηρέτης ξένων οργανισμών και εισβολέων ή θα σηκώσουμε το ανάστημά μας για να υπερασπιστούμε το έθνος μας;