«ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ 2026-2027»: ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ, ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ!

Η κυβέρνηση το βάφτισε «Τουρισμός για Όλους», αλλά η πραγματικότητα επιμένει να την εκθέτει: οι διακοπές των ανθρώπων δεν ξεκινούν τη στιγμή που το γραφειοκρατικό κράτος θυμάται να πατήσει το κουμπί μιας πλατφόρμας. Η έναρξη της διαδικασίας για το πρόγραμμα «Τουρισμός για Όλους 2026-2027» στην καρδιά του Αυγούστου, την ώρα που η τουριστική σεζόν πιάνει το απόλυτο ταβάνι της, δεν συνιστά απλώς διοικητική καθυστέρηση, αλλά μια πλήρη αποσύνδεση της πολιτικής ηγεσίας από την πραγματική ζωή. Όταν η τουριστική κίνηση κορυφώνεται, το Υπουργείο Τουρισμού αποφασίζει να στήσει μια ψηφιακή αναμονή, μετατρέποντας μια υποτιθέμενη κοινωνική παροχή στο πιο καλοστημένο κυβερνητικό ανέκδοτο του καλοκαιριού.

Η κυρία Κεφαλογιάννη μπορεί να φωτογραφίζεται σε εκδηλώσεις, να μοιράζει δελτία τύπου και να κομπάζει για αυξημένους προϋπολογισμούς, διευρυμένα κριτήρια και ενισχυμένα κονδύλια. Όλα αυτά όμως καταρρέουν μπροστά σε ένα αμείλικτο, καθημερινό ερώτημα που δεν απαιτεί ούτε ειδικούς συμβούλους ούτε επικοινωνιακά επιτελεία για να απαντηθεί: πότε ακριβώς υπολογίζει το Υπουργείο ότι θα προλάβει να κάνει διακοπές ο μέσος πολίτης; Όταν η πλατφόρμα ανοίγει στα μέσα Αυγούστου, ο οικογενειακός προϋπολογισμός έχει ήδη εξαντληθεί, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια έχουν ήδη προπληρωθεί ή ακυρωθεί λόγω κόστους, και τα νοικοκυριά που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα έχουν ήδη πάρει την απόφαση να μείνουν στο τσιμέντο. Το να θυμάσαι να μοιράσεις voucher όταν οι αδειούχοι ετοιμάζονται για την επιστροφή δεν είναι κοινωνική πολιτική· είναι πολιτικός εμπαιγμός.

Για μια οικογένεια που λυγίζει κάτω από το βάρος της ακρίβειας, τα 200, τα 400 ή τα 600 ευρώ δεν είναι αφηρημένοι αριθμοί σε ένα κυβερνητικό γράφημα, αλλά η μοναδική πιθανότητα για λίγες μέρες ξεκούρασης. Για να έχει όμως αξία αυτή η ενίσχυση, οφείλει να είναι έγκαιρη και προσβάσιμη. Η κυβερνητική τακτική του «κάνε αίτηση τώρα, περίμενε την κλήρωση, δες αν είσαι στους τυχερούς και τρέξε να βρεις δωμάτιο στο απόγειο της τουριστικής περιόδου» είναι μια άσκηση παραλόγου. Τι ακριβώς περιμένει η πολιτική ηγεσία ότι θα βρει ο πολίτης στα μέσα του Αυγούστου; Με τις τιμές των καταλυμάτων στα ύψη και πληρότητες που αγγίζουν το 100%, το πρόγραμμα καταντά ένα άδειο πουκάμισο, σχεδιασμένο όχι για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των δικαιούχων, αλλά για να συντηρεί τη δημόσια ρητορική περί δήθεν «κοινωνικού κράτους».

Η συνήθης δικαιολογία των αρμοδίων είναι ότι το πρόγραμμα εκτείνεται και στη χαμηλή περίοδο, ενισχύοντας την επιμήκυνση της τουριστικής σεζόν. Ας μην εθελοτυφλούμε όμως: η επιμήκυνση της σεζόν είναι στόχος της τουριστικής βιομηχανίας, όχι της οικογένειας που θέλει να πάει διακοπές με τα παιδιά της πριν ανοίξουν τα σχολεία. Όταν ο πολίτης ακούει «Τουρισμός για Όλους», δεν προσδοκά μια ψηφιακή κάρτα που θα την κοιτάζει στην οθόνη του κινητού του το φθινόπωρο.

Απαιτεί τον στοιχειώδη σεβασμό ώστε να μπορεί να προγραμματίσει την ανάπαυσή του με όρους αξιοπρέπειας και όχι ως εκπρόθεσμη υποσημείωση των κυβερνητικών χρονοδιαγραμμάτων. Ένα πρόγραμμα κοινωνικής ενίσχυσης οφείλει να προλαμβάνει την ανάγκη και να διευκολύνει τον προγραμματισμό του πολίτη· όταν ενεργοποιείται αφού η ανάγκη έχει ήδη προσπεράσει, παύει να είναι εργαλείο στήριξης και μετατρέπεται σε γραφειοκρατική διεκπεραίωση.

Στην Ελλάδα του 2026, οι διακοπές για τη μεσαία και ευάλωτη τάξη έχουν μετατραπεί σε δυσβάσταχτο γρίφο. Καύσιμα, ακτοπλοϊκά, διαμονή και εστίαση συνθέτουν ένα απαγορευτικό σκηνικό. Όταν το κράτος αποφασίζει να παρέμβει, οφείλει να το κάνει με όρους ουσιαστικής αποτελεσματικότητας και όχι με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης. Δεν μπορείς να ζητάς από νοικοκυριά που πιέζονται οικονομικά να σχεδιάσουν τη ζωή τους στον αέρα, περιμένοντας πότε θα δεηθεί το Υπουργείο να εκδώσει τις υπουργικές αποφάσεις και να ανοίξει την πλατφόρμα.

Το πρόβλημα της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Τουρισμού δεν είναι η έλλειψη προγραμμάτων, αλλά η παντελής έλλειψη επαφής με τη λογική της αγοράς και τις πραγματικές συνθήκες της κοινωνίας. Οι υπουργοί μπορούν να συνεχίσουν να οχυρώνονται πίσω από στατιστικές, εκατομμύρια ευρώ και μεγαλόστομες δηλώσεις. Ο πολίτης όμως κρίνει εκ του αποτελέσματος: κατάφερε ή δεν κατάφερε να πάει διακοπές;

Γι’ αυτό, ας αφήσουμε τους τακτικισμούς και ας το συνομολογήσουμε ανοιχτά: αν ο σχεδιασμός του Υπουργείου είναι τόσο ανίκανος να συντονιστεί με το καλοκαίρι, του χρόνου, κυρία Κεφαλογιάννη, ανοίξτε την πλατφόρμα τον Σεπτέμβριο! Να έχει ολοκληρωθεί η θερινή σεζόν, να έχουν επιστρέψει όλοι στις εργασίες τους, να έχουν χτυπήσει τα κουδούνια στα σχολεία, και μετά καθίστε να μοιράσετε τα voucher. Ή ακόμα καλύτερα, δώστε τα τον Οκτώβριο! Έτσι τουλάχιστον θα καταγράψετε μια ιστορική πρωτοτυπία: την επίσημη θεσμοθέτηση του «Τουρισμού για Όλους»… χωρίς τουρίστες!