ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΜΠΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 16 ΧΡΟΝΙΑ - ΚΑΝΕΝΑ ΜΜΕ ΔΕΝ ΣΑΣ ΛΕΕΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ!

Ο Βίκτορ Όρμπαν, ο πολιτικός που αγαπούσε να μισεί η Ευρώπη, έχασε τις εκλογές της Κυριακής στην Ουγγαρία μετά από 16 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία. Και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η καθόλα αιρετή πρόεδρος της Κομισιόν έσπευσε να πανηγυρίσει πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι στα αποτελέσματα, δηλώνοντας θριαμβευτικά πως «Η Ουγγαρία επέλεξε την Ευρώπη». Δημοκρατία στο μεγαλείο της.

Με καταμετρημένο το 99% των ψήφων, το κόμμα Tisza του Πέτερ Μάγιαρ κέρδισε 138 από τις 199 βουλευτικές έδρες, υπερπλειοψηφία δύο τρίτων έναντι μόλις 55 του Fidesz. Η συμμετοχή έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο από την πτώση του κομμουνισμού, ξεπερνώντας το 79%. Ο Όρμπαν παραδέχτηκε την ήττα, τη χαρακτήρισε «οδυνηρή», συνεχάρη τον νικητή και δήλωσε ότι θα υπηρετεί τη χώρα από την αντιπολίτευση. Χωρίς θεωρίες συνωμοσίας, χωρίς αμφισβήτηση, χωρίς κραυγές για νοθεία. Σημειώστε το αυτό. Θα χρειαστεί αργότερα.

Η Ευρώπη ζητωκραυγάζει… «δημοκρατικά», εννοείται

Μέσα σε λίγα λεπτά από την παραδοχή ήττας, ξεκίνησε ο χορός των δηλώσεων. Η φον ντερ Λάιεν δήλωσε πως «η καρδιά της Ευρώπης χτυπά πιο δυνατά απόψε στην Ουγγαρία». Ο Μακρόν χαιρέτισε «τη νίκη της δημοκρατικής συμμετοχής». Ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς, ο Φινλανδός πρωθυπουργός, ο Βρετανός Στάρμερ, όλοι μαζί σε μια ομαδική φωτογραφία αυτοϊκανοποίησης. Λες και κέρδισαν αυτοί τις εκλογές.

Ας το πούμε καθαρά, η εκλογική αλλαγή σε μια χώρα μετά από 16 χρόνια δεν είναι σεισμός. Είναι φυσιολογία. Είναι αυτό ακριβώς που κάνει μια δημοκρατία, αλλάζει κυβερνήσεις. Το γεγονός ότι η Ούρσουλα και η ευρωπαϊκή ελίτ αντιμετωπίζουν την ψήφο ενός λαού σαν γεωπολιτική νίκη δική τους, αποκαλύπτει περισσότερα για τις Βρυξέλλες παρά για τη Βουδαπέστη.

Γιατί η αλλαγή ήταν αναμενόμενη

Η ήττα του Όρμπαν δεν χρειάζεται μεταφυσικές ερμηνείες.

Πρώτον, 16 χρόνια εξουσίας σημαίνουν αναπόφευκτα διαφθορά, φθορά, κούραση. Κανένα καθεστώς δεν μένει ανέγγιχτο τόσα χρόνια. Ούτε ο Όρμπαν αποδείχτηκε εξαίρεση, σκάνδαλα, πελατειακά δίκτυα, η περιβόητη προεδρική χάρη σε υπόθεση κακοποίησης ανηλίκων που ξεσήκωσε την κοινωνία.

Δεύτερον, η Ευρωπαϊκή Ένωση για χρόνια ασκούσε συστηματική οικονομική πίεση, παγώνοντας περίπου 17 δισεκατομμύρια ευρώ σε κονδύλια ανάκαμψης ως μέσο πολιτικού εκβιασμού. Το μήνυμα ήταν σαφές, ή αλλάζεις πολιτική, ή δεν παίρνεις ούτε ευρώ. Αυτό δεν είναι «κράτος δικαίου» είναι πολιτικό leverage. Και φυσικά δημιούργησε εσωτερική δυσαρέσκεια. Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί να φέρει τα χρήματα που δικαιούνται οι πολίτες της, η εκλογική τιμωρία είναι θέμα χρόνου.

Τρίτον, η ήττα ήταν συντριπτική, 138 έναντι 55 έδρες. Δεν υπήρξε δηλαδή κάποιο «κλέψιμο» ή οριακό αποτέλεσμα. Ο λαός μίλησε καθαρά.

Τέταρτον και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον ο νικητής Πέτερ Μάγιαρ δεν είναι κάποιος εξωτερικός εχθρός του συστήματος Όρμπαν. Είναι πρώην στέλεχος του Fidesz. Πρώην κυβερνητικός εσωτερικός. Πρώην σύζυγος της υπουργού Δικαιοσύνης του Όρμπαν. Αποχώρησε μόλις τον Φεβρουάριο του 2024, ίδρυσε κόμμα και μέσα σε δύο χρόνια κατέλαβε την εξουσία. Η πολιτική μήτρα είναι η ίδια.

Αυτό που οι Βρυξέλλες αποφεύγουν να αναφέρουν στον πανηγυρισμό τους είναι ότι ο Μάγιαρ δεν αποτελεί ιδεολογικό αντίποδα του Όρμπαν. Αυτοχαρακτηρίζεται συντηρητικός φιλελεύθερος, αντιτίθεται στα ευρωπαϊκά ποσοστά μετανάστευσης, διατηρεί τον φράχτη στα σύνορα, καταψήφισε στο Ευρωκοινοβούλιο το πακέτο δανεισμού 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία και δεν στηρίζει την ταχεία ένταξη του Κιέβου στην ΕΕ. Ανάλυση ψηφοφοριών στο Ευρωκοινοβούλιο έδειξε ότι το Tisza ψήφιζε με το Fidesz σε σχεδόν ένα στα δύο θέματα.

Η πραγματική διαφορά; Ο Μάγιαρ θα γυρίσει το τιμόνι υπέρ των Βρυξελλών σε αρκετά ζητήματα όχι από ιδεολογική πεποίθηση, αλλά από πολιτική ανάγκη. Με 17 δισ. ευρώ παγωμένα, η πρώτη κίνηση κάθε λογικού πρωθυπουργού είναι να ξεκλειδώσει τα κονδύλια. Και αυτό σημαίνει ακριβώς ό,τι θέλουν οι Βρυξέλλες, υποχωρήσεις στο κράτος δικαίου, στη δικαστική ανεξαρτησία, στη στάση απέναντι στην Ουκρανία. Δεν αλλάζει ο ιδεολογικός χάρτης. Αλλάζει η τακτική επιβίωσης.

Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ένα ακόμα πράγμα ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance ταξίδεψε στη Βουδαπέστη τις τελευταίες ημέρες πριν τις εκλογές για να κάνει εκστρατεία υπέρ του Όρμπαν. Ο Τραμπ δεσμεύτηκε δημοσίως να χρησιμοποιήσει «όλη την οικονομική δύναμη» των ΗΠΑ αν ο Όρμπαν κέρδιζε. Φανταστείτε αν κάτι ανάλογο γινόταν αντίστροφα αν κάποιος Ευρωπαίος αξιωματούχος πήγαινε σε αμερικανικές εκλογές να στηρίξει υποψήφιο. Θα μιλούσαν για «ξένη παρέμβαση» μέχρι να ξεραθούν. Αλλά η αμερικανική παρέμβαση; Αυτή δεν μετράει. Ποτέ δεν μετρούσε.

Ο λαός της Ουγγαρίας αποφάσισε. Αυτό είναι δημοκρατία. Δεν είναι δημοκρατία όμως οι πανηγυρισμοί των μη εκλεγμένων γραφειοκρατών των Βρυξελλών, που βλέπουν κάθε εκλογικό αποτέλεσμα σαν δημοψήφισμα για τις δικές τους πολιτικές. Δεν είναι δημοκρατία ο οικονομικός εκβιασμός μιας χώρας-μέλους. Και σίγουρα δεν είναι δημοκρατία να πανηγυρίζεις ένα αποτέλεσμα που ούτως ή άλλως ήταν μαθηματικά αναμενόμενο, γιατί κανένας δεν κρατάει την εξουσία 16 χρόνια χωρίς να πληρώσει τον λογαριασμό.

Η Ουγγαρία «επέλεξε την Ευρώπη», λέει η Κομισιόν. Ή μήπως η Ευρώπη είχε ήδη αποφασίσει τι θα επέλεγε η Ουγγαρία;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΔΩ