«Στοχοποιήστε τον δάσκαλο: έτσι κρύβονται τα πραγματικά προβλήματα»

Όταν το αφήγημα προηγείται της πραγματικότητας:

Γιατί ορισμένοι δημοσιογράφοι επιτίθενται με μανία στους εκπαιδευτικούς**

Υπάρχει μια νέα κατηγορία «δημοσιογραφίας»: η δημοσιογραφία του αυτόματου πιλότου.
Πατάς ένα κουμπί και βγαίνει έτοιμο το ρεπορτάζ:
«Οι εκπαιδευτικοί φταίνε.»
Για τι; Για όλα. Για τις υποδομές, για την ψύχρα στις τάξεις, για την υπερθέρμανση του πλανήτη, πιθανώς και για το ότι το τηλεκοντρόλ χάθηκε κάτω από τον καναπέ.

Η συνταγή είναι απλή:
1 δόση λαϊκισμού,
2 δόσεις άγνοιας,
και μπόλικη επαγγελματική τεμπελιά.

Ανακατεύεις, σερβίρεις στο δελτίο των 8 και έτοιμος ο «εχθρός του λαού».

Ο εκπαιδευτικός ως βολικός σάκος του μποξ

Σε έναν κόσμο όπου τα προβλήματα της παιδείας απαιτούν σοβαρή ανάλυση, μακρόπνοο σχεδιασμό και πολιτικό θάρρος, είναι πολύ πιο εύκολο να δείξεις με το δάχτυλο τον άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά στην τάξη.

Γιατί να ψάξεις τι φταίει για τα κενά προσωπικού, τις τρύπιες οροφές και τη φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, όταν μπορείς απλώς να πεις:
«Οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν να δουλέψουν.»
Τόσο βολικό. Τόσο «τηγανιτό» δημοσιογραφικά.

Η πραγματικότητα δεν πουλάει.
Οι τίτλοι που προκαλούν οργή, όμως, πουλάνε πολύ.

Το εμπόριο της αγανάκτησης

Πλέον δεν μιλάμε για ενημέρωση.
Μιλάμε για «αγορά συναισθήματος».
Όσο πιο εξοργισμένος ο αναγνώστης, τόσο πιο κερδοφόρη η διαφήμιση.

Έτσι, ένα μεμονωμένο περιστατικό σε ένα σχολείο γίνεται πρωτοσέλιδο εθνικής κρίσης.
Οι εργαζόμενοι σε μια ολόκληρη βαθμίδα εκπαίδευσης μετατρέπονται από «άνθρωποι που μορφώνουν τα παιδιά μας» σε «ύποπτοι που πρέπει να απολογούνται διαρκώς».

Η βιομηχανία της υπεραπλούστευσης σε όλο της το μεγαλείο.

Το πολιτικό υπόβαθρο: Μεταρρυθμίσεις με άλλοθι

Τι καλύτερο για να περάσει μια «μεταρρύθμιση» χωρίς αντιδράσεις από το να έχεις ήδη απαξιώσει εκείνους που θα πληγούν από αυτήν;

Κάπως έτσι δημιουργείται η χρυσή εξίσωση:

Πες ότι οι εκπαιδευτικοί είναι λίγοι, άχρηστοι ή καλομαθημένοι.
Κάνε την κοινωνία να νιώσει ότι το σχολείο «πάσχει» εξαιτίας τους.
Πέρνα ό,τι μέτρο θέλεις.
Σήκωσε τα χέρια ψηλά και πες: «Ε, τι να κάνουμε; Το καλό των παιδιών κοιτάμε».

Μαγικό. Και επικίνδυνο.

Το πραγματικό σχολείο που δεν χωράει στις οθόνες

Αλλά υπάρχει και μια λεπτομέρεια που χαλάει το αφήγημα:
η καθημερινότητα των σχολείων.

Η δουλειά που δεν φαίνεται, οι ώρες εκτός ωραρίου, η ψυχική φθορά, τα παιδιά που χρειάζονται στήριξη, τα κενά που καλύπτονται «όπως-όπως», οι αίθουσες που θυμίζουν αποθήκες.
Αυτά, δυστυχώς, δεν μεταφράζονται σε «κλικ».
Ούτε σε επικό πλάνο για ρεπορτάζ 90 δευτερολέπτων.

Ο εκπαιδευτικός που στηρίζει ένα παιδί που πονάει δεν είναι είδηση.
Ο εκπαιδευτικός που τόλμησε να μιλήσει για τις ελλείψεις; Εκεί ναι — γίνεται στόχος.

Σε ποιον ανήκει τελικά αυτό το αφήγημα;

Αφήγημα κατασκευασμένο.
Αφήγημα χρήσιμο.
Αφήγημα επαναλαμβανόμενο.

Ποιος κερδίζει;

Οι ιδιωτικές δομές που περιμένουν στη γωνία.
Οι πολιτικοί που χρειάζονται έναν φταίχτη.
Τα κανάλια που μετρούν μετρητά από τον θυμό του κοινού.
Οι σχολιαστές που θέλουν να φαίνονται «σκληροί» ενώ απλώς χτυπούν τον πιο ανυπεράσπιστο.

Ποιος χάνει;
Το δημόσιο σχολείο.
Και μαζί του, η κοινωνία που παριστάνει ότι δεν βλέπει.