Διαγραφές πρωτοετών: Όταν το κράτος παριστάνει τον αυστηρό δάσκαλο και σβήνει ζωές με μπλάνκο.

Στο πιο παράλογο επεισόδιο της ελληνικής γραφειοκρατίας, πρωτοετείς φοιτητές διαγράφονται πριν καν μπουν για μάθημα.
Όχι επειδή δεν πέρασαν μαθήματα.
Όχι επειδή δημιούργησαν προβλήματα.
Αλλά επειδή δεν έκαναν με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια τα χαρτιά που ζητά το κράτος.

Μιλάμε για 18χρονους που μόλις τελείωσαν σχολείο — και τους περιμένει ένας μηχανισμός που συμπεριφέρεται σαν να δίνει διαταγές σε βετεράνους.

Η Πυροσβεστική Ακαδημία διαγράφει σαν να μοιράζει πρόστιμα

Οκτώ νέοι διαγράφηκαν επειδή δεν έκαναν εγκαίρως:

έλεγχο ουσιών,
κατάθεση δικαιολογητικών,
παρουσία σε διαδικασίες επικύρωσης.

Και κάπου εκεί, η πολιτεία σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει:
«Ε, τι να κάνουμε… αυτοί φταίνε.»

Ας είμαστε ειλικρινείς:
Όταν η διαδικασία είναι πιο περίπλοκη κι από αίτηση για δάνειο, κάποιοι θα την πατήσουν.
Αυτό, όμως, δεν είναι λόγος να τους σβήνεις από τον χάρτη.

Το φαινόμενο φέτος δεν είναι “ατύχημα” — είναι πολιτική

Η έξαρση των διαγραφών δείχνει ένα πράγμα:
ένα κράτος που αντί να βοηθά νέους ανθρώπους να μπουν στην τριτοβάθμια,
τους περιμένει στη γωνία με το τετράδιο του απουσιολόγου.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό.
Ίσως γιατί εκεί δεν τους κόβουν πριν καν ξεκινήσουν.

Πραγματικότητα: Στην Ελλάδα, οι πρωτοετείς δεν κινδυνεύουν από τα μαθήματα — αλλά από τα χαρτιά

Χάνουν τη θέση τους.
Δεν επανεγγράφονται.
Δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία.
Και η πολιτεία φέρεται σαν να μιλάμε για μεγάλες παραβάσεις και όχι για διαδικαστικά λάθη.

Είναι να απορεί κανείς:
Ποιο ακριβώς μέλλον χτίζουμε όταν διαγράφουμε παιδιά επειδή δεν μπόρεσαν να ξεμπερδέψουν με την ίδια γραφειοκρατία που δεν ξεμπερδεύει ούτε 40χρονος δημόσιος υπάλληλος;

Η ουσία;

Αντί να στηρίζουμε τους νέους,
τους τιμωρούμε.
Αντί να διορθώνουμε το σύστημα,
το στρέφουμε εναντίον τους.
Αντί να μιλάμε για παιδεία,
μιλάμε για καραμπινάτη κρατική ανευθυνότητα.

Και μετά, τολμούν να μιλούν για «αναβάθμιση».
Ποια αναβάθμιση; Το delete πατάνε.