ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ Ο ΠΟΥΤΙΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;
Ο Πούτιν επιβεβαίωσε, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Σενζέν μετά τις ιστορικές τριμερείς συνομιλίες του με τον Σι και τον Τραμπ, ότι «φυσικά και υπάρχουν συμβιβασμοί (εκ μέρους της Ρωσίας όσον αφορά την Ουκρανία). Πώς θα μπορούσε να μην υπάρχουν; Προτάθηκαν από την αμερικανική πλευρά και εμείς τους αποδεχτήκαμε ακριβώς όπως παρουσιάστηκαν, συμπεριλαμβανομένων όσων συζητήθηκαν στο Άνκορατζ».
Αυτό αποτελεί επανεπιβεβαίωση όσων είχε δηλώσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον περασμένο Νοέμβριο. Εύλογα, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: σε ποιους ακριβώς συμβιβασμούς συμφώνησε; Αν και δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε με βεβαιότητα σε αυτό το στάδιο, είναι πιθανό να έχει συμφωνήσει σε τουλάχιστον τρεις σημαντικούς συμβιβασμούς.
Σύμφωνα με τον ειδικό απεσταλμένο του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ: «Πιστεύω ότι καταφέραμε να πείσουμε τους Ρώσους να αποδεχτούν την αντίληψη ότι τυχόν εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία θα βασίζονται στο Άρθρο 5».
Όσο αξιοσημείωτο κι αν φαντάζει αυτό σε έναν περιστασιακό παρατηρητή, στην πραγματικότητα δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, δεδομένου ότι «η Ουκρανία διαθέτει ήδη, κατά κάποιον τρόπο, εγγυήσεις τύπου Άρθρου 5 από ορισμένες χώρες του ΝΑΤΟ», όπως εκτιμήθηκε τον Μάρτιο του 2025.
Εξάλλου, η Συμμαχία παρέχει ήδη οπλισμό, χρηματοδότηση, πληροφορίες και υποστήριξη μέσω δορυφορικών επικοινωνιών (Starlink/Starshield), μεταξύ άλλων μορφών βοήθειας,, γεγονός που συνάδει με το πνεύμα του Άρθρου 5.Κανένας λογικός παρατηρητής δεν αναμένει ότι το ΝΑΤΟ θα απέφευγε την επανέναρξη αυτής της υποστήριξης σε περίπτωση μιας νέας ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης.
Επιπλέον, κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον Κούσνερ και τον διαπραγματευτικό του εταίρο, Στιβ Γουίτκοφ, ο Πούτιν άφησε να εννοηθεί ότι η Ρωσία είναι ανοιχτή σε συμβιβασμούς και όσον αφορά τις εδαφικές της αξιώσεις. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά: «Γνωρίζουμε ότι τα εδαφικά ζητήματα ερμηνεύονται διαφορετικά από τις δύο πλευρές. Για εμάς, αυτό που προέχει είναι οι άνθρωποι που ζουν εκεί, οι παραδόσεις τους, ο πολιτισμός τους και το δικαίωμά τους να ζουν σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες και τις παραδοσιακές τους αξίες».
Το νομικό παραθυράκι που προτάθηκε εδώ τον Αύγουστο του 2025 θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τον περιορισμό των ρωσικών εδαφικών αξιώσεων, ωστόσο, ο Πούτιν ενδέχεται να μην το χρησιμοποιήσει, εκτός εάν η Ουκρανία αποκαταστήσει τα δικαιώματα των μειονοτήτων της, μια κίνηση που φάνηκε να προτείνει ως αντάλλαγμα.
Και τέλος, ο τελευταίος σημαντικός συμβιβασμός στον οποίο πιθανότατα συναίνεσε, αφορά ενδεχομένως τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική ευρωπαϊκής ασφάλειας, συγκεκριμένα, το αίτημα της Ρωσίας στα τέλη του 2021 για εγγυήσεις ασφαλείας, το οποίο προέβλεπε την επιστροφή στο status quo του 1997 στις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ, όπως αυτό διαμορφώθηκε κατά την υπογραφή της Ιδρυτικής Πράξης ΝΑΤΟ-Ρωσίας.
Υπό την προϋπόθεση ότι όλα τα κράτη-μέλη που εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ πριν από το 1997 θα αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τα εδάφη των κρατών-μελών που εντάχθηκαν μετά το 1997, η Ρωσία θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδεχθεί την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων μεταξύ των κρατών-μελών που προσχώρησαν στη Συμμαχία μετά το 1997. Καθένας από αυτούς τους τρεις υποθετικούς συμβιβασμούς κρίνεται λογικός, εφόσον όντως επήλθε συμφωνία επ’ αυτών: η Ρωσία δεν μπορεί να εμποδίσει το ΝΑΤΟ από το να επαναφέρει το τρέχον επίπεδο υποστήριξής του προς την Ουκρανία, σε περίπτωση που ξεσπάσει νέα σύγκρουση.
Επιπλέον, η Ρωσία ενδέχεται να μην επιθυμεί να θυσιάσει περισσότερες ανθρώπινες ζωές και πόρους για τα επόμενα χρόνια, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει το σύνολο των εδαφικών της αξιώσεων. Τέλος, η Ρωσία δεν είναι σε θέση να εξαναγκάσει το ΝΑΤΟ σε οποιαδήποτε ενέργεια χωρίς να προκαλέσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο ο Τραμπ θα μπορούσε να το πράξει, αν και αυτό προϋποθέτει να διαθέτει ο ίδιος τη βούληση να ασκήσει καταναγκασμό στη Συμμαχία.
Εδώ έγκειται η σημασία των όσων δήλωσε ο Πούτιν στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου του, επισημαίνοντας ότι «αυτοί οι συμβιβασμοί (τους οποίους πρότειναν οι ΗΠΑ και στους οποίους συναίνεσε η Ρωσία στο Άνκορατζ) όντως υφίστανται, και εμείς τους έχουμε στηρίξει. Το ερώτημα είναι αν τα υπόλοιπα εμπλεκόμενα μέρη στη σύγκρουση, η Ουκρανία και, εν προκειμένω, οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές της, είναι διατεθειμένα να τους αποδεχθούν».





