Πρόσφατα έγινε άντληση 650 εκατομμυρίων ευρώ από τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ μέσα σε λιγότερο από μία ώρα, καθώς σημειώθηκε γενικότερη ευφορία γύρω από το Χρηματιστήριο Αθηνών. Διαβάζουμε για «ξένα κεφάλαια που αναζητούν ελληνικές εταιρείες», για την «επιστροφή στην κανονικότητα» και για την εξαφάνιση του «πολιτικού ρίσκου». Πίσω, όμως, από τη βιτρίνα των χρηματιστηριακών δεικτών και των θριαμβολογιών, κρύβεται μια σκληρή, πραγματικότητα κατα την οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει διαμορφώσει ένα θεσμικό και οικονομικό πλαίσιο που καθιστά τη χώρα υπερβολικά ελκυστική για τα ξένα κερδοσκοπικά funds, μετατρέποντάς τα σε μια σύγχρονη μάστιγα που απομυζά τον πλούτο της ελληνικής κοινωνίας.
Αυτό που οι αγορές ονομάζουν «ελκυστικό επενδυτικό αφήγημα», για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών μεταφράζεται σε μια πρωτοφανή οικονομική αφαίμαξη.
Τα ρεπορτάζ της αγοράς σημειώνουν πως το ενδιαφέρον μετατοπίζεται σε ισχυρούς ομίλους (τράπεζες, Motor Oil, Titan, εταιρείες υποδομών και ενέργειας) που εμφανίζουν «ανθεκτική κερδοφορία». Πώς παράγεται αυτή η κερδοφορία σε μια χώρα με καθηλωμένους μισθούς και τρομακτικό κόστος διαβίωσης;
Η ελκυστικότητα της Ελλάδας για τα funds δεν βασίζεται στην παραγωγή νέου, πρωτογενούς εθνικού πλούτου ή στην καινοτομία, αλλά στη μεταφορά πλούτου από τη βάση προς την κορυφή. Η κυβερνητική πολιτική έχει δημιουργήσει ένα ασφαλές καταφύγιο για την κερδοσκοπία.
Στην Ενέργεια και τις Υποδομές η ανεξέλεγκτη λειτουργία του χρηματιστηρίου ενέργειας και οι ιδιωτικοποιήσεις κρίσιμων υποδομών επιτρέπουν τη συσσώρευση υπερκέρδους. Τα funds επενδύουν διότι γνωρίζουν ότι οι λογαριασμοί ρεύματος και τα διόδια θα συνεχίσουν να επιδοτούν τις αποδόσεις τους, με το κόστος να μετακυλίεται απευθείας στον καταναλωτή και τη μικρομεσαία επιχείρηση. Στο τραπεζικό σύστημα, η εντυπωσιακή κερδοφορία των τραπεζών που προσελκύει τα διεθνή χαρτοφυλάκια χτίστηκε πάνω στη μεγαλύτερη διαφορά (spread) μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων στην Ευρώπη, καθώς και στις υπέρογκες προμήθειες για απλές συναλλαγές.
Η Κυβέρνηση Έστρωσε το Κόκκινο Χαλί
Η κυβέρνηση δεν παρακολουθεί απλώς ως ουδέτερος παρατηρητής. Έχει ενεργά διαμορφώσει τις συνθήκες για αυτή την ανεξέλεγκτη επέλαση. Το γεγονός ότι οι ξένοι επενδυτές βλέπουν μηδενικό πολιτικό ρίσκο δεν είναι απαραίτητα δείγμα υγείας μιας δημοκρατίας, είναι δείγμα απόλυτης σιγουριάς ότι καμία κυβερνητική παρέμβαση δεν πρόκειται να περιορίσει τα περιθώρια κέρδους τους υπέρ του κοινωνικού συνόλου.
Τα βασικά εργαλεία αυτής της πολιτικής περιλαμβάνουν:
Φορολογική Ασυλία και Ελαστικοποίηση. Προνομιακά φορολογικά καθεστώτα για τα ξένα κεφάλαια, την ώρα που η μεσαία τάξη και οι ελεύθεροι επαγγελματίες υπερφορολογούνται. 2 Αγορά Εργασίας. Η πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων διασφαλίζει «ανταγωνιστικό» (δηλαδή φθηνό και ευέλικτο) εργατικό δυναμικό για τους μεγάλους ομίλους, μεγιστοποιώντας τα μερίσματα που καταλήγουν στα funds. 3 Εκχώρηση Δημόσιου Χώρου και Περιουσίας. Αντί οι στρατηγικές επενδύσεις να εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον, μετατρέπονται σε οχήματα γρήγορης απόδοσης (fast-track) για τα επενδυτικά σχήματα.
Όταν τα Κέρδη Ιδιωτικοποιούνται και οι Ζημιές Κοινωνικοποιούνται
Η φράση μας «πίνουν το αίμα», είναι ακριβής, έστω και μεταφορική, περιγραφή ενός ακραίου οικονομικού μοντέλου. Τα funds, από τη φύση τους, δεν έρχονται για να χτίσουν εθνική οικονομία, έρχονται για να μεγιστοποιήσουν την απόδοση των μετόχων τους σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Όταν διαβάζουμε ότι «τα funds αναζητούν ενεργά νέες ιστορίες ανάπτυξης», αυτό στην πράξη μεταφράζεται σε
Επιθετικές Εξαγορές με συγκέντρωση της αγοράς σε λίγα χέρια, κλείσιμο μικρότερων ανταγωνιστών και δημιουργία ολιγοπωλίων που ελέγχουν τις τιμές (π.χ. στα τρόφιμα και την υγεία). και σε Real Estate και Στέγαση, παρότι δεν αναφέρεται ρητά στο παραπάνω αφήγημα, η ίδια λογική διέπει και την αγορά κατοικίας και τα κόκκινα δάνεια (Servicers). Η Ελλάδα ξεπουλιέται κομμάτι-κομμάτι, προκαλώντας μια πρωτοφανή στεγαστική κρίση, ενώ τα κέρδη εξάγονται αφορολόγητα σε εταιρείες ειδικού σκοπού στο εξωτερικό.
Η αισιοδοξία για το «ελληνικό επενδυτικό θαύμα» είναι απολύτως μυωπική. Μια οικονομία που η ανάπτυξή της στηρίζεται στην εκποίηση παγίων, στον πληθωρισμό της απληστίας (greedflation) και στη βίαιη αναδιανομή εισοδήματος από τους πολλούς στα διεθνή funds, είναι καταδικασμένη μακροπρόθεσμα.
Η απομόνωση των δεικτών του Χρηματιστηρίου από την ευημερία των πολιτών αποτελεί τη μεγαλύτερη αποτυχία και συνάμα τη συνειδητή επιλογή, της τρέχουσας πολιτικής διαχείρισης. Το «βάθος» της αγοράς για το οποίο πανηγυρίζουν οι χρηματιστηριακοί κύκλοι, είναι ευθέως ανάλογο με το βάθος της τσέπης του Έλληνα φορολογούμενου και καταναλωτή, η οποία αδειάζει καθημερινά για να τροφοδοτήσει τα νούμερα που εντυπωσιάζουν τη Wall Street και τα γραφεία του Λονδίνου.
Όσο η κυβέρνηση συνεχίζει να εξισώνει την εθνική ευημερία με τα κέρδη των πολυεθνικών χαρτοφυλακίων, τόσο θα επιβεβαιώνεται ότι η χώρα δεν ανακάμπτει, αλλά απλώς αλλάζει ιδιοκτήτη.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
