Πίσω από τις βιτρίνες των «αρίστων»: Η Ελλάδα της διπλανής πόρτας

Υπάρχει μια παράξενη, σχεδόν προκλητική αναντιστοιχία στον τρόπο με τον οποίο βιώνεται η πραγματικότητα σήμερα στην Ελλάδα. Από τη μία πλευρά, η επίσημη κυβερνητική γραμμή ξεδιπλώνεται καθημερινά μέσα από μια πανηγυρική ρητορική: αριθμοί που ευημερούν, μεταρρυθμίσεις που βαφτίζονται «ιστορικές» πριν καν δοκιμαστούν στην πράξη, και ένα αφήγημα εκσυγχρονισμού που μοιάζει να έχει κατασκευαστεί σε κάποιο αποστειρωμένο εργαστήριο επικοινωνίας. Από την άλλη πλευρά, βρίσκεται η ίδια η ζωή. Η καθημερινότητα των πολιτών, που δεν μετριέται με slides παρουσιάσεων, αλλά με την αγωνία της επιβίωσης.

Το πρόβλημα με τη σημερινή διακυβέρνηση δεν είναι η έλλειψη σχεδιασμού· είναι η έλλειψη γείωσης. Όταν το πολιτικό κέντρο βάρους μετατοπίζεται αποκλειστικά στη διαχείριση των εντυπώσεων, η ίδια η ουσία της πολιτικής εκφυλίζεται. Γινόμαστε θεατές ενός έργου όπου οι επιτυχίες υπερτονίζονται με όρους marketing, ενώ οι κραυγές αγωνίας για την ακρίβεια, την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και την ανασφάλεια στην επαρχία και στις γειτονιές, αντιμετωπίζονται ως «γραφικές εξαιρέσεις» ή υποκινούμενη γκρίνια.

Η περίφημη «σταθερότητα» για την οποία επαίρεται το Μαξίμου κινδυνεύει να μετατραπεί σε στασιμότητα και εφησυχασμό. Η κοινωνία, ωστόσο, δεν είναι ένα ατάραχο ακροατήριο. Βλέπει τις θεσμικές εκπτώσεις, παρακολουθεί την αλαζονεία του «40%» να μεταφράζεται σε έλλειψη λογοδοσίας και αντιλαμβάνεται ότι πίσω από τις βαρύγδουπες εξαγγελίες για το μέλλον (όπως τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα ή οι ψηφιακές πλατφόρμες), η βάση της κρατικής μηχανής παραμένει βαθιά δυσλειτουργική. Τι να το κάνεις το ψηφιακό κράτος όταν η καθημερινή ασφάλεια του πολίτη μπαίνει σε δεύτερη μοίρα ή όταν η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας καταρρέει;

Η δημοσιογραφία οφείλει να είναι το αντίβαρο της εξουσίας, όχι ο ηχολήπτης της και η αλήθεια είναι ότι η χώρα δεν χρειάζεται άλλους «άριστους» τεχνοκράτες που κοιτούν τον κόσμο από το παράθυρο των υπουργικών τους γραφείων. Χρειάζεται πολιτικούς που να μπορούν να περπατήσουν στο πεζοδρόμιο χωρίς να χρειάζονται σκηνοθετικές οδηγίες.

Το στοίχημα της επόμενης περιόδου δεν θα κριθεί στις δημοσκοπήσεις, ούτε στα χειροκροτήματα των κομματικών ακροατηρίων, γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πως όποιος υποτιμά την κρίση του απλού πολίτη, αργά ή γρήγορα έρχεται αντιμέτωπος με την πιο σκληρή αλήθεια.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Από τα μαντριά στα δικαστήρια – Γιατί οι κτηνοτρόφοι στρέφονται κατά του Δημοσίου