Παγκόσμιο «μπλόκο» στις οθόνες εντός των σχολικών αιθουσών: Πώς η απαγόρευση των κινητών επεκτείνεται σε tablet και laptop

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Ένα διαρκώς διογκούμενο κύμα πιέσεων από γονείς, εκπαιδευτικούς και πολιτικούς σε όλο τον κόσμο αναγκάζει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να περιορίσουν δραστικά τη χρήση ψηφιακών συσκευών κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Οι έντονες ανησυχίες για τη μείωση της συγκέντρωσης των μαθητών, τα προβλήματα συμπεριφοράς και την πτώση των σχολικών επιδόσεων μετατοπίζουν τη συζήτηση: η αρχική εστίαση στην απαγόρευση των smartphone δίνει πλέον τη θέση της σε μια συνολική αμφισβήτηση των οθονών στην τάξη, θέτοντας παράλληλα αυστηρά όρια και στη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI).

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, περισσότερες από 60 χώρες έχουν θεσπίσει περιοριστικά μέτρα, ακολουθώντας την κατευθυντήρια γραμμή της UNESCO που επιτρέπει τα κινητά μόνο ως εργαλεία υποστήριξης της μάθησης. Παρόλα αυτά, η επιστημονική κοινότητα παραμένει διχασμένη, καθώς οι συσκευές μπορούν να λειτουργήσουν τόσο ως εκπαιδευτικά βοηθήματα όσο και ως πηγή συνεχούς απόσπασης προσοχής.

Το μωσαϊκό των απαγορεύσεων στην Ευρώπη και η ελληνική πραγματικότητα

Οι ευρωπαϊκές χώρες υιοθετούν διαφορετικές ταχύτητες και στρατηγικές για την αντιμετώπιση του φαινομένου:

  • Γαλλία & Ιταλία: Η Γαλλία εφαρμόζει καθολική απαγόρευση σε δημοτικά και γυμνάσια, δοκιμάζοντας τώρα το «ψηφιακό διάλειμμα», ενώ η Ιταλία απαγορεύει τα κινητά ακόμα και για εκπαιδευτική χρήση.

  • Κάτω Χώρες & Ουγγαρία: Στα ολλανδικά σχολεία απαγορεύεται κάθε μη εκπαιδευτική χρήση smartphone, smartwatch και tablet, ενώ η Ουγγαρία θεσμοθέτησε εθνική απαγόρευση.

  • Σουηδία & Βέλγιο: Η Σουηδία μειώνει τον χρόνο οθόνης ενισχύοντας τα παραδοσιακά βιβλία, ενώ η γαλλόφωνη περιφέρεια του Βελγίου αποκλείει την ψυχαγωγική χρήση.

  • Ελλάδα: Η χώρα μας επιβάλλει την υποχρεωτική φύλαξη των κινητών τηλεφώνων μέσα στις σχολικές τσάντες καθ’ όλη τη διάρκεια του ωραρίου.

Παράλληλα, χώρες όπως η Φινλανδία, η Δανία και η Κύπρος σχεδιάζουν ή αυστηροποιούν το νομικό τους πλαίσιο, επιδιώκοντας την εξισορρόπηση της ψηφιακής μάθησης με τη μαθητική ευημερία.

Πολιτική κινητοποίηση στις ΗΠΑ και στροφή στα παραδοσιακά μέσα

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αντίδραση κατά της «ψηφιοποίησης» των πάντων λαμβάνει διακομματικό χαρακτήρα, με τουλάχιστον 16 πολιτείες να προωθούν σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον και στις συσκευές που παρέχουν τα ίδια τα σχολεία (laptop, tablet), ειδικά στις μικρές ηλικίες όπου διαμορφώνονται οι βασικές δεξιότητες των παιδιών.

Κινήματα γονέων, όπως το “Schools Beyond Screens”, κατάφεραν να περάσουν ψηφίσματα σε μεγάλες πόλεις όπως το Λος Άντζελες, η Νέα Υόρκη και η Ουάσιγκτον, καταργώντας τις σχολικές οθόνες για μαθητές της πρώτης δημοτικού και μικρότερους.

Τα πρώτα αποτελέσματα από σχολεία που τόλμησαν την αλλαγή είναι ενδεικτικά:

  • Στο Γυμνάσιο McPherson του Κάνσας, η απαγόρευση των κινητών μείωσε τις αποβολές κατά 70% και αύξησε την κοινωνικοποίηση των μαθητών.

  • Όταν διαπιστώθηκε ότι οι μαθητές αποσπούσαν την προσοχή τους παίζοντας παιχνίδια στα σχολικά Chromebook, το σχολείο κλείδωσε τους υπολογιστές σε καροτσάκια, επιτρέποντας την πρόσβαση μόνο όταν το κρίνει ο δάσκαλος.

  • Οι ίδιοι οι μαθητές δήλωσαν ότι προτιμούν το χαρτί και το μολύβι, καθώς τους βοηθούν να συγκεντρώνονται καλύτερα.

Τα συνδικάτα ζητούν «φρένο» στην AI, αντίλογος από τους υποστηρικτές της τεχνολογίας

Στην πρώτη γραμμή της πίεσης βρίσκονται και οι ενώσεις εκπαιδευτικών. Η Αμερικανική Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών κατέθεσε σχέδιο 10 σημείων που ζητά τον αυστηρό περιορισμό της Τεχνητής Νοημοσύνης στα σχολεία και την πλήρη απαγόρευση των οθονών από το νηπιαγωγείο έως τη δευτέρα δημοτικού, με εξαίρεση τις περιπτώσεις μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Στον αντίποδα, οργανισμοί εκπαιδευτικής τεχνολογίας, όπως το Consortium for School Networking, υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία αυτή καθαυτή, αλλά ο τρόπος χρήσης της. Επισημαίνουν ότι τα εξειδικευμένα ψηφιακά εργαλεία (σε αντίθεση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφαρμογές ψυχαγωγίας) είναι απαραίτητα για τη διαφοροποιημένη διδασκαλία, την προσβασιμότητα και την προετοιμασία των μαθητών για την αγορά εργασίας, αρκεί να χρησιμοποιούνται με μέτρο και συγκεκριμένο πλάνο.