Η συζήτηση για το τι τρώμε και από πού προέρχεται δεν είναι πια ακαδημαϊκή. Είναι πολιτική, κοινωνική και πάνω από όλα συζήτηση για την υγεία.
Στην καρδιά αυτής της συζήτησης είναι οι εξελίξεις γύρω από τη χρήση ορμονών στην κτηνοτροφία στη Λατινική Αμερική, η πρόσφατη εμπορική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες του Mercosur και, πάνω απ’ όλα, το πώς οι ίδιοι οι Έλληνες ευρωβουλευτές αποφασίζουν για το μέλλον της ελληνικής αγροτικής παραγωγής.
Οι ορμόνες και η αβεβαιότητα από τις εισαγωγές
Οι πρακτικές που εφαρμόζονται σε μεγάλες κτηνοτροφικές αγορές εκτός ΕΕ και ειδικά η χρήση οιστραδιόλης και άλλων αναβολικών ορμονών για την επιτάχυνση της ανάπτυξης των βοοειδών, έχουν τεθεί υπό αυστηρότατη αμφισβήτηση από τις ευρωπαϊκές αρχές.
Αυτές οι ουσίες έχουν αξιολογηθεί ως πιθανώς καρκινογόνες, και για αυτό η ΕΕ τις έχει απαγορεύσει αυστηρά στην παραγωγή προϊόντων διατροφής.
Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό: πρόσφατες ανακλήσεις προϊόντων από χώρες όπως η Βραζιλία λόγω εντοπισμού αυτών των ουσιών στα εισαγόμενα βοοειδή έχουν αποκαλύψει σοβαρές αδυναμίες στους ελέγχους εκτός Ευρώπης . Ακριβώς αυτή είναι μια παραδοχή που ενισχύει την ανάγκη για αυστηρότερη ιχνηλασιμότητα και επιτήρηση.
Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, η ελληνική παραγωγή κινούμενη με συνέπεια εντός ευρωπαϊκού πλαισίου διαθέτει ένα σύστημα νόμων, ελέγχων και ιχνηλασιμότητας που έχει σχεδιαστεί ώστε να διασφαλίζει ότι τα προϊόντα που φτάνουν στο τραπέζι του καταναλωτή είναι συμβατά με τα υψηλότερα πρότυπα ασφάλειας τροφίμων.
Ο ελληνικός πρωτογενής τομέας δεν έχει υποστεί «καταδίκη» από τις ευρωπαϊκές αρχές για συστηματική χρήση απαγορευμένων ουσιών . Γεγονός που δεν είναι τυχαίο αλλά αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και η ελληνική νομοθεσία εφαρμόζονται με συνέπεια στο σύνολο των παραγωγών.
Εδώ πρέπει να μπει μια καθαρή πολιτική διάσταση: ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι διαπραγματευτικές ομάδες συζητούν για γεωπολιτικά και εμπορικά οφέλη από τη συμφωνία ΕΕ-Mercosur, αυτοί οι ίδιες οι αποφάσεις έχουν άμεσο αντίκτυπο στην εμπιστοσύνη στην εγχώρια παραγωγή και την ασφάλεια τροφίμων.
Στις πρόσφατες ψηφοφορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την έγκριση διαφόρων πτυχών της συμφωνίας Mercosur, οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ψήφισαν υπέρ των μέτρων προστασίας που περιλαμβάνονται στη συμφωνία, σε αντίθεση με την καταψήφιση από την πλειονότητα των υπολοίπων ελληνικών ευρωβουλευτών.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το κόμμα που κυβερνά την Ελλάδα σήμερα αποφάσισε, μέσω των ευρωβουλευτών του, να στηρίξει μία πολιτική που ανοίγει την ευρωπαϊκή αγορά σε προϊόντα από χώρες όπου τα πρότυπα παραγωγής δεν είναι πάντα ισοδύναμα με τα ευρωπαϊκά , παρά τις διακηρυγμένες δικλείδες ασφαλείας.
Δεν πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια: αφορά την εμπιστοσύνη που πρέπει να δείξουμε στην ελληνική και ευρωπαϊκή παραγωγή σε σχέση με τρίτες χώρες που δεν υπόκεινται στα ίδια νομικά πλαίσια και τα ίδια πρότυπα.
Οι φορείς που προωθούν τη συμφωνία επιχειρηματολογούν ότι η συμβατότητα με τους κανονισμούς της ΕΕ θα προστατεύσει την ποιότητα των εισαγόμενων προϊόντων και των 21 ελληνικών ΠΟΠ από απομιμήσεις.
Όμως οι αγρότες και οι παραγωγοί, ειδικά στον τομέα της κτηνοτροφίας , εκφράζουν ανησυχίες ότι αυτή η «προστασία» ενδέχεται να αποδειχθεί ανεπαρκής όταν οι πηγές παραγωγής βρίσκονται σε περιοχές με διαφορετικές πρακτικές.
Σε ένα περιβάλλον όπου η δημόσια υγεία και η σταθερότητα της ελληνικής αγροτικής οικονομίας είναι σε πρώτο πλάνο, η απόφαση των ευρωβουλευτών της ΝΔ να στηρίξουν τη συμφωνία Mercosur δεν μπορεί να θεωρείται άσχετη με την ευρύτερη προσπάθεια για διαφύλαξη της ποιότητας και της ασφάλειας των τροφίμων. Αντιθέτως, αποτυπώνει μια πολιτική επιλογή που πρέπει να συζητηθεί με περισσότερη διαφάνεια τόσο στο Πολιτικό Συμβούλιο της χώρας όσο και στο πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου.
Συμπέρασμα: η εμπιστοσύνη δεν είναι αυτονόητη αλλά απαιτεί πολιτική συνέπεια
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται για τα πρότυπα στην παραγωγή τροφίμων και την απουσία συστηματικών παραβάσεων με απαγορευμένες ουσίες. Αυτή η υπεροχή όμως δεν αποτελεί στατικό δεδομένο· απειλείται από πολιτικές αποφάσεις που δεν λαμβάνουν επαρκώς υπόψη τα συμφέροντα των εγχώριων παραγωγών και την ασφάλεια των καταναλωτών.
Η ελληνική παραγωγή αξίζει την εμπιστοσύνη μας , όχι επειδή είναι «εγχώρια» ως γεωγραφική ένδειξη, αλλά επειδή βασίζεται σε αυστηρό νομικό πλαίσιο, υψηλά πρότυπα και αποδεδειγμένο σεβασμό στην ασφάλεια των τροφίμων.
Το να ανοίγουμε τις πόρτες σε συμφωνίες που μπορεί να υποτιμούν αυτά τα πρότυπα, χωρίς σαφείς και αξιόπιστες εγγυήσεις, είναι πολιτικά επικίνδυνο και αξίζει να τεθεί με όρους ανοιχτής, ειλικρινούς δημόσιας συζήτησης.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
