Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή σε κάθε κομματική συγκέντρωση όπου η πραγματικότητα παύει να υφίσταται. Οι πόρτες κλείνουν, τα φώτα χαμηλώνουν, τα χειροκροτήματα ξεκινούν με ρυθμική ακρίβεια και ο εκάστοτε ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου ανεβαίνει στο βήμα για να περιγράψει μια χώρα που κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν έχει επισκεφθεί ποτέ. Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας δεν αποτελεί απλώς εξαίρεση στον κανόνα, αλλά το απόλυτο μνημείο αυτής της επικοινωνιακής σχιζοφρένειας.
Ακούγοντας τον Πρωθυπουργό, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς: Σε ποιο παράλληλο σύμπαν κατοικεί η κυβερνητική ελίτ; Σε ποιο γαλάζιο συννεφάκι ίπτανται οι λογογράφοι του, παρέα με ροζ μονόκερους που αντί για ουράνιο τόξο παράγουν success stories και δείκτες ανάπτυξης;
Οι επικοινωνιολόγοι, με εκείνο το γνωστό, αυτάρεσκο ύφος των ανθρώπων που πιστεύουν ότι η κοινωνία διοικείται με hashtags, του ετοίμασαν και το νέο προεκλογικό μοτό: «Το είπαμε, το κάναμε». Ένα σλόγκαν γεμάτο αυτοπεποίθηση, σχεδιασμένο για τις εκλογές που κρίνοντας από τη νευρικότητα των κινήσεων, μάλλον έρχονται πολύ πιο σύντομα απ’ όσο παραδέχονται. Μόνο που η ελληνική κοινωνία, κοιτάζοντας αυτό το «το κάναμε», αισθάνεται ότι μάλλον «της το κάνανε», διότι πίσω από τα συνθήματα, η λίστα των ανοιχτών λογαριασμών δεν είναι απλώς μεγάλη, είναι τρομακτική.
Ας ξεκινήσουμε από το πιο βασικό, αυτό που καίει την τσέπη κάθε πολίτη που δεν διαθέτει offshore ή κρατική επιχορήγηση: την ακρίβεια. Το κυβερνητικό αφήγημα μιλά για «εισαγόμενο πληθωρισμό» και «προσωρινά φαινόμενα». Όμως, το να πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα του 2026 έχει καταντήσει extreme sport. Οι τιμές των βασικών αγαθών καλπάζουν με ρυθμούς που θα ζήλευαν αραβικά άλογα, τα ενοίκια απαιτούν έναν ολόκληρο μισθό και οι λογαριασμοί της ενέργειας θυμίζουν δόση στεγαστικού δανείου. Τι ακριβώς «κάνατε» για την ακρίβεια, κύριοι της κυβέρνησης; Μήπως εννοείτε τα διάφορα «pass» και τα καλάθια του εμπαιγμού, που λειτουργούν ως ασπιρίνη σε ασθενή με βαριά πνευμονία; Η αγοραστική δύναμη του Έλληνα είναι πλέον στον πάτο της Ευρωζώνης, αλλά στο γαλάζιο συννεφάκι όλα βαίνουν καλώς, αφού οι τουριστικές εισπράξεις αυξάνονται.
Αν, όμως, η ακρίβεια είναι η καθημερινή αφαίμαξη, η κατάσταση στους θεσμούς είναι ηθική σήψη. Η υπόθεση των υποκλοπών παραμένει εκεί, σαν μια μολυσμένη πληγή στο σώμα της δημοκρατίας. Τι έγινε τελικά με το Predator; Τι έγινε με τις παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και της ηγεσίας του στρατεύματος; Η κυβερνητική απάντηση είναι η απόλυτη σιωπή, η συγκάλυψη και η μετάθεση ευθυνών σε «σκοτεινά κέντρα». Όταν η ρητορική περί «εκσυγχρονισμού» και «κράτους δικαίου» συγκρούεται με την άρνηση λογοδοσίας, το αποτέλεσμα δεν είναι πολιτική σταθερότητα, είναι θεσμικός κυνισμός.
Και μια και αναφερθήκαμε στο στράτευμα, ας μιλήσουμε για τους στρατιωτικούς, αυτούς που η κυβέρνηση θυμάται μόνο στις παρελάσεις και στις κρίσεις με την Τουρκία για να εισπράξει πατριωτικά χειροκροτήματα. Οι άνθρωποι των Ενόπλων Δυνάμεων φωνάζουν και η περιβόητη «Ατζέντα 2030» του Νίκου Δένδια, η οποία παρουσιάζεται στα κανάλια ως η απόλυτη κοσμογονία της εθνικής άμυνας, φαίνεται πως σχεδιάστηκε ερημήν εκείνων που καλούνται να την εφαρμόσουν. Οι παραιτήσεις στελεχών, ιδιαίτερα στο Πολεμικό Ναυτικό, έχουν πάρει μορφή χιονοστιβάδας. Οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί βλέπουν τα οικονομικά τους δικαιώματα να εκμηδενίζονται, τις συνθήκες εργασίας να θυμίζουν γαλέρα και τη διοικητική μέριμνα να εξαφανίζεται, την ώρα που δισεκατομμύρια ρέουν για εξοπλισμούς που θα παραληφθούν μετά από χρόνια. Όταν οι άνθρωποι που κρατούν τα όπλα της χώρας νιώθουν παραμελημένοι και αδικημένοι, το «Το είπαμε, το κάναμε» ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο.
Αλλά η αποδιοργάνωση του κράτους δεν σταματά εκεί. Ας ρίξουμε μια ματιά στην περιφέρεια, στον πρωτογενή τομέα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ο οργανισμός που υποτίθεται ότι διασφαλίζει την επιβίωση των Ελλήνων αγροτών μέσω των κοινοτικών επιδοτήσεων, βρίσκεται υπό καθεστώς άτυπη επιτροπείας, βυθισμένος στην ανικανότητα και τα σκάνδαλα. Χαμένα κονδύλια, καθυστερήσεις μηνών, λανθασμένες πληρωμές και ένας αγροτικός κόσμος σε απόγνωση. Οι αγρότες βλέπουν το κόστος παραγωγής να ανεβαίνει στα ύψη και τις επιδοτήσεις τους να εξαφανίζονται στους δαιδάλους της γραφειοκρατίας και των κομματικών φίλων. Αυτό είναι το «επιτελικό κράτος» στον αγροτικό τομέα;
Και αν οι αγρότες βρίσκονται σε απόγνωση, οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στους δρόμους. Για ακόμη μια φορά, δάσκαλοι και καθηγητές κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο και όχι από χόμπι, αλλά από ανάγκη. Η κυβέρνηση προβάλλει την ψηφιοποίηση και την αξιολόγηση ως τη λύση για όλα τα δεινά της παιδείας. Στην πραγματικότητα όμως, τα σχολεία καταρρέουν, τα τμήματα συγχωνεύονται αυθαίρετα για να γλιτώσουν μισθούς, και οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ζήσουν με ψίχουλα, συχνά μακριά από τα σπίτια τους, πληρώνοντας ενοίκια που ξεπερνούν το μισθό τους. Η παιδεία δεν είναι tablet και πλατφόρμες, είναι οι άνθρωποι και οι υποδομές και εκεί, η κυβέρνηση έχει πάρει κάτω από τη βάση.
Γιατί όμως ο Πρωθυπουργός επιμένει να μιλά για ένα «ροζ» μέλλον; Η απάντηση κρύβεται στο παρασκήνιο της ίδιας της Πολιτικής Επιτροπής. Η επιλογή του Κωνσταντίνου Κυρανάκη για τη θέση του Γραμματέα δεν είναι μια κίνηση ανανέωσης, αλλά μια απεγνωσμένη προσπάθεια εσωκομματικής ισορροπίας. Με κορυφαία στελέχη να ασκούν σκληρή κριτική για την ιδεολογική μετάλλαξη του κόμματος και τη στροφή προς ένα νεοφιλελεύθερο «κέντρο», το Μαξίμου έπρεπε να στείλει ένα σήμα στη δεξιά βάση. Ο Κυρανάκης επιστρατεύεται για να θυμίσει στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους ότι η ΝΔ παραμένει «δεξιά», την ίδια ώρα που η πολιτική της συνεχίζει να εξυπηρετεί τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Πρόκειται για ένα κλασικό damage control, μια προσπάθεια να μαζευτούν τα ασυμμάζευτα πριν στηθούν οι κάλπες.
Η δημοσιογραφική δεοντολογία επιτάσσει να βλέπουμε πίσω από τις κουρτίνες της εξουσίας και αυτό που φαίνεται πίσω από τη γαλάζια κουρτίνα είναι ο φόβος. Ο φόβος μιας κυβέρνησης που καταλαβαίνει ότι η κοινωνική ανοχή εξαντλείται και το «Το είπαμε, το κάναμε» είναι μια επικοινωνιακή ασπίδα, μια προσπάθεια να πειστούν οι πολίτες ότι αυτό που ζουν δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά μια ψευδαίσθηση.
Όμως, οι ροζ μονόκεροι δεν πληρώνουν το ρεύμα, τα γαλάζια σύννεφα δεν τρέφουν τα παιδιά στα σχολεία και τα επικοινωνιακά μοτό δεν μπορούν να κρύψουν τις υποκλοπές, την απαξίωση των στρατιωτικών και τη διάλυση της αγροτικής παραγωγής. Η πραγματικότητα έχει την τάση να εκδικείται όσους την αγνοούν και όσο ο Πρωθυπουργός συνεχίζει να πετά στο δικό του παράλληλο σύμπαν, τόσο πιο ανώμαλη θα είναι η προσγείωση όταν η κοινωνία αποφασίσει να του τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
