Κάτι αλλάζει στη Νέα Δημοκρατία και πλέον δύσκολα κρύβεται κάτω από το χαλί. Από τη μία ο Μακάριος Λαζαρίδης βγαίνει μπροστά και σηκώνει το θέμα της «ελληνικής οικογένειας». Από την άλλη η Δόμνα Μιχαηλίδου κινείται σε διαφορετική γραμμή, μιλώντας για τη σύγχρονη πραγματικότητα και τις διαφορετικές μορφές οικογένειας. Και κάπου ανάμεσα βρίσκεται ένας ψηφοφόρος που παρακολουθεί και αναρωτιέται: τελικά ποια ΝΔ βλέπουμε;
Ο Λαζαρίδης εξαπέλυσε δημόσια πυρά κατά της Μιχαηλίδου, με αφορμή τις δηλώσεις της για την οικογένεια, υποστηρίζοντας ότι «υπάρχει ελληνική οικογένεια». Παράλληλα, άφησε αιχμές για το γεγονός ότι, όπως ανέφερε, έχει ζητήσει συνάντηση με την υπουργό από τον Μάιο χωρίς αυτή να έχει πραγματοποιηθεί.
Και εδώ αρχίζει το πολιτικό παρασκήνιο. Γιατί τώρα; Γιατί αυτή η δημόσια διαφοροποίηση; Γιατί ένας βουλευτής της ΝΔ να σηκώνει τόσο έντονα το θέμα απέναντι σε υπουργό της ίδιας κυβέρνησης;
Μπορεί να είναι απλώς διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Και αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Όμως η πολιτική συγκυρία γεννά ερωτήματα. Ιδιαίτερα όταν η ΝΔ βρίσκεται αντιμέτωπη με πιέσεις, δημοσκοπική φθορά και έναν δεξιό ψηφοφόρο που δεν θεωρεί πλέον αυτονόητο ότι θα παραμείνει στο ίδιο στρατόπεδο. Και κάπου εδώ εμφανίζεται το γνωστό μοντέλο: ο καλός και ο κακός αστυνομικός!
Ο ένας βγαίνει μπροστά για να μιλήσει στη δεξιά βάση. Να θυμίσει την παραδοσιακή οικογένεια. Να πει αυτά που ένα κομμάτι της ΝΔ θέλει να ακούσει. Ο άλλος κρατάει ανοιχτή την πόρτα προς το κέντρο, τη συμπερίληψη και τα πιο προοδευτικά ακροατήρια. Άσπρο ο ένας, μαύρο ο άλλος. Και στη μέση η κάλπη! Δεν χρειάζεται να υπάρχει κάποιο οργανωμένο σχέδιο για να διαπιστώσει κανείς ότι πολιτικά αυτή η εικόνα βολεύει. Ένα κόμμα που θέλει να κρατήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ακροατήριο μπορεί να επιχειρεί να εκπέμπει διαφορετικά μηνύματα προς διαφορετικές κοινωνικές ομάδες.
Το ερώτημα όμως είναι αν αυτή η τακτική μπορεί να λειτουργήσει.
Γιατί ο ψηφοφόρος έχει μάτια και αυτιά. Βλέπει ποιος μιλάει, πότε μιλάει και κυρίως γιατί μιλάει και όταν ξαφνικά όλοι θυμούνται τη δεξιά βάση, την οικογένεια και τις παραδοσιακές αξίες, είναι λογικό να υπάρχει καχυποψία. Μήπως κάποιοι στη ΝΔ έχουν αρχίσει να βλέπουν ότι η δεξιά βάση δεν είναι πλέον δεδομένη;
Μήπως αντιλαμβάνονται ότι οι ψηφοφόροι που έδωσαν μεγάλες εκλογικές νίκες στο κόμμα μπορούν πλέον να κοιτούν προς άλλες κατευθύνσεις; Και μήπως γι’ αυτό αρχίζουν τα μηνύματα δεξιά και αριστερά, μπας και «τσιμπήσει» ο ένας, «τσιμπήσει» ο άλλος και στο τέλος βγει ο λογαριασμός;
Κάπου θα κάτσει η μπίλια;
Αυτό μοιάζει να είναι το πολιτικό στοίχημα, μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: ο κόσμος δεν είναι ρουλέτα. Δεν μπορείς να θεωρείς ότι ο ψηφοφόρος θα ξεχάσει όσα τον έχουν ενοχλήσει επειδή κάποιος βγήκε ξαφνικά να μιλήσει πιο «δεξιά». Δεν μπορείς να περιμένεις ότι μια δημόσια κόντρα θα λειτουργήσει ως μαγνήτης για μια ολόκληρη κοινωνική βάση. Και κυρίως δεν μπορείς να παίζεις επ’ άπειρον σε δύο ταμπλό. Γιατί όταν ένα κόμμα προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να καταλήξει να μην πείθει κανέναν. Ο ένας να θεωρεί ότι έχεις πάει πολύ δεξιά και ο άλλος ότι έχεις πάει πολύ αριστερά. Και τότε το «άσπρο» και το «μαύρο» γίνονται ένα μεγάλο πολιτικό γκρίζο.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει μπροστά της η ΝΔ. Όχι η συγκεκριμένη κόντρα, ουτε απόλυτα οι δηλώσεις Λαζαρίδη ή Μιχαηλίδου. Αλλά η προσπάθεια να διατηρηθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε διαφορετικά ακροατήρια, την ώρα που η κοινωνία απαιτεί καθαρές απαντήσεις. Γιατί ο πολίτης θέλει να ξέρει τι πιστεύεις. Τι υπερασπίζεσαι. Πού στέκεσαι. Και κυρίως αν αυτά που λες σήμερα τα πίστευες και χθες. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Αν η ΝΔ θεωρεί ότι μπορεί να ξανακερδίσει τη δεξιά βάση απλώς με μερικές δυνατές δηλώσεις, κάνει μεγάλο λάθος. Η ψήφος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και δεν υπάρχει «γαλάζιο κεκτημένο» που μεταφέρεται αυτόματα από κάλπη σε κάλπη. Και αν κάποιοι έχουν αποφασίσει να παίξουν τον καλό και τον κακό αστυνομικό, ας προσέξουν κάτι πολύ απλό: μπορεί να τους καταλάβει το κοινό. Γιατί η κοινωνία έχει χορτάσει από πολιτικά παιχνίδια, επικοινωνιακά τεχνάσματα και μηνύματα κομμένα και ραμμένα ανάλογα με το ακροατήριο.
Η ΝΔ μπορεί να θέλει να ψαρέψει ψήφους δεξιά και αριστερά. Μπορεί να θέλει να κρατήσει και τον κεντρώο και τον παραδοσιακό δεξιό. Μπορεί να θέλει να εμφανίζει διαφορετικές φωνές στο εσωτερικό της. Όμως η μπίλια δεν υπακούει στα κομματικά επιτελεία. Και το χειρότερο σενάριο για τη ΝΔ δεν είναι να μη βρει ψήφους από τη μία πλευρά. Είναι να χάσει ψήφους και από τις δύο. Τότε ο «καλός» δεν θα μπορεί να σώσει τον «κακό». Ο «κακός» δεν θα μπορεί να σώσει τον «καλό». Και όλοι μαζί θα κοιτάζουν την κάλπη να γράφει το αποτέλεσμα. Γιατί αυτή τη φορά η μπίλια μπορεί να μην κάτσει εκεί που την περιμένουν.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
