Πίσω από τη βιτρίνα του φιλόδοξου αμυντικού προγράμματος «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ, αποκαλύπτεται μια σκληρή μάχη συμφερόντων όπου η ελληνική αμυντική βιομηχανία κινδυνεύει να βρεθεί στον ρόλο του απλού θεατή, παρά τις διακηρύξεις περί συμπαραγωγών και μεταφοράς τεχνογνωσίας. Το μεγαλύτερο εξοπλιστικό εγχείρημα της τελευταίας δεκαετίας μοιάζει να γέρνει ήδη υπέρ των ξένων κολοσσών, με τις ελληνικές εταιρείες να διεκδικούν ψίχουλα από ένα τραπέζι που στρώνεται κυρίως για το Ισραήλ.
Το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως ένα πολυεπίπεδο πλέγμα αεράμυνας που θα συνδυάζει αντιαεροπορικά, αντιβαλλιστικά και anti-drone συστήματα, αισθητήρες, ραντάρ και κέντρα διοίκησης, με προτεραιότητα στη Θράκη και το ανατολικό Αιγαίο. Ωστόσο, η αρχιτεκτονική του παραπέμπει τόσο έντονα στο ισραηλινό μοντέλο, ώστε η επιλογή των προμηθευτών μοιάζει σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Η Israel Aerospace Industries προωθεί το Barak MX ως βασικό πυλώνα, ενώ η Rafael διεκδικεί κρίσιμο μερίδιο μέσω των David’s Sling και Spyder. Ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες περιορίζονται σε ρόλους δευτερεύοντες, κυρίως σε υποσυστήματα αισθητήρων και ηλεκτρονικού πολέμου, καθώς οι ισραηλινές λύσεις προηγούνται λόγω «επιχειρησιακής ωριμότητας».
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας φέρεται να πιέζει ώστε τουλάχιστον το 25% του έργου να περάσει στην εγχώρια βιομηχανία. Πρόκειται όμως για ένα ποσοστό που, υπό τις παρούσες συνθήκες, μοιάζει περισσότερο με προσχηματική παραχώρηση παρά με ουσιαστική στρατηγική αναγέννησης της ελληνικής αμυντικής παραγωγής. Οι ελληνικές εταιρείες που εμφανίζονται στη λίστα, Intracom Defense, THEON International, METLEN Energy & Metals, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΕΑΒ, Miltech, Scytalys, Akmon και Ναυπηγεία Σαλαμίνας, καλούνται να μοιραστούν ένα κομμάτι της πίτας που αφορά κατά κύριο λόγο εργασίες υποστήριξης, συντήρησης και ενσωμάτωσης υποσυστημάτων, δηλαδή τις λιγότερο προσοδοφόρες και τεχνολογικά απαιτητικές πτυχές του προγράμματος.
Η ΕΛΒΟ έχει ήδη βγει δημόσια διεκδικώντας ρόλο, κυρίως στους κινητούς φορείς εκτόξευσης και τα οχήματα διοίκησης. Παράλληλα, εξετάζεται η συμμετοχή κατασκευαστικών ομίλων όπως ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και AKTOR σε υποστηρικτικά έργα, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο το πρόγραμμα μετατρέπεται σταδιακά σε ένα ευρύτερο πάρτι αναθέσεων, με την καθαρά αμυντική του διάσταση να αμβλύνεται.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, το πρόγραμμα αναμένεται να εισαχθεί προς τελική έγκριση στο ΚΥΣΕΑ εντός του 2026, με τις δεσμευτικές προσφορές και την οριστικοποίηση των βασικών συμφωνιών να εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθούν εντός του 2026 ή στις αρχές του 2027. Η σταδιακή παράδοση των πρώτων συστημάτων τοποθετείται από το 2027 και μετά, με ολοκλήρωση μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Ένα χρονοδιάγραμμα που σε προγράμματα ανάλογου μεγέθους έχει αποδειχθεί ιστορικά υπεραισιόδοξο, με τις καθυστερήσεις και τις υπερβάσεις κόστους να αποτελούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» εντάσσεται στο νέο μακροπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας ορίζοντα 12ετίας, που περιλαμβάνει επενδύσεις σε αεροπορία, ναυτικό και ψηφιακές υποδομές άμυνας. Παρά τις μεγαλόστομες εξαγγελίες για επανεκκίνηση της εγχώριας βιομηχανίας και ένταξη στην ευρωπαϊκή αμυντική αυτονομία, η πραγματικότητα δείχνει ότι η Ελλάδα κινδυνεύει για ακόμη μία φορά να πληρώσει αδρά για τεχνολογία που θα παραμείνει ξένη, αφήνοντας στην εγχώρια βιομηχανία ψιχία και υποσχέσεις. Το αν τελικά το πρόγραμμα θα αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης ή απλώς μια ακόμη ευκαιρία που χάθηκε, θα κριθεί στις επόμενες κρίσιμες διαπραγματεύσεις του 2026.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
