H απάτη της «ενωμένης» Ευρώπης! Γιατί κανένας ευρωπαίος απεσταλμένος δεν μπορεί να τα βάλει με την Ρωσία

Γράφει ο Andrew Korybko

Η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής δεν θα συμφωνούσαν ποτέ οικειοθελώς σε στρατιωτικούς συμβιβασμούς ασφαλείας με τη Ρωσία. Θα έπρεπε να εξαναγκαστούν σε αυτούς, και ένας Ευρωπαίος απεσταλμένος, παρών στις συνομιλίες όπου θα συμφωνούνταν τέτοιοι ρωσοαμερικανικοί συμβιβασμοί για τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική ασφάλειας, θα μπορούσε να νομιμοποιήσει κάτι τέτοιο.

Ο Ειδικός Απεσταλμένος του Τραμπ για τη Ρωσία, Τζάρεντ Κούσνερ, δήλωσε μετά την πρόσφατη επανέναρξη των τριμερών συνομιλιών για την Ουκρανία στο Άμπου Ντάμπι ότι, «Αν η Ευρώπη μπορούσε να βρει ένα άτομο να μιλήσει εκ μέρους της, αυτό θα ήταν μεγαλύτερο επίτευγμα από το να πείσουμε τους Ρώσους να τους συμπεριλάβουν στις διαπραγματεύσεις». Νωρίτερα είχε συναντηθεί χωριστά με εκπροσώπους της ΕΕ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι ταξίδεψαν στον χώρο αλλά δεν συμμετείχαν στις τριμερείς συνομιλίες που μεσολάβησαν οι ΗΠΑ μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

Απηχώντας την έκκληση του Κούσνερ, ο Ζελένσκι απαίτησε από την Ευρώπη να ορίσει έναν εκπρόσωπο πριν τελειώσει ο μήνας. Όπως είπε, «Πιστεύω ότι τον Νοέμβριο, όχι αργότερα, πρέπει να αποφασίσουμε ποιος θα εκπροσωπήσει την Ευρώπη στις διαπραγματεύσεις. Θα είναι καλύτερα, γιατί αυτός θα λάβει εντολή διαπραγμάτευσης, και μάλιστα μια εντολή από ολόκληρη την Ευρώπη, από όλον αυτόν τον συνασπισμό». Όσο αισιόδοξος κι αν είναι ωστόσο ότι κάποιος θα λάβει μια τέτοια εντολή, κανένας Ευρωπαίος απεσταλμένος δεν μπορεί ρεαλιστικά να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα ολόκληρου του μπλοκ έναντι της Ρωσίας.

Τα δεκάδες κράτη-μέλη της είναι υπερβολικά διχασμένα όσον αφορά τη Ρωσία για να μπορέσουν να ομονοήσουν στη μεταπολεμική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας (την οποία έχει αναλάβει να διαπραγματευτεί ο Κούσνερ, με τις πιθανές παραμέτρους της να έχουν αναλυθεί στο σχετικό link για όσους δεν τις γνωρίζουν ήδη). Ειδικότερα, οτιδήποτε προσεγγίζει έστω και στο ελάχιστο τα αιτήματα εγγυήσεων ασφαλείας που είχε θέσει η Ρωσία τον Δεκέμβριο του 2021, τα οποία είχαν απορριφθεί τότε από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ,  θα συναντούσε την έντονη αντίδραση της Πολωνίας και των κρατών της Βαλτικής.

Ο μόνος τρόπος για να συμμορφωθούν, είναι να τους «εξαναγκάσουν δημιουργικά» οι ΗΠΑ, ιδανικά μαζί με το υπόλοιπο ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ (E-NATO), τα περισσότερα μέλη του οποίου θα έπρεπε πιθανώς να «εξαναγκαστούν δημιουργικά» πρώτα, προκειμένου να ακολουθήσουν ό,τι συμφωνήσουν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία για το θέμα αυτό. Για παράδειγμα, ένα σενάριο προβλέπει αμοιβαία απόσυρση στρατιωτικών δυνάμεων του E-NATO και της Ρωσίας από τα κοινά τους σύνορα, κάτι που θα μπορούσε να περιλαμβάνει και τα σύνορα μεταξύ του E-NATO και της Λευκορωσίας, η οποία είναι σύμμαχος της Ρωσίας.

Επομένως, η συμμετοχή ενός Ευρωπαίου εκπροσώπου σε οποιεσδήποτε συνομιλίες που θα κατέληγαν σε συμβιβασμούς μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ για τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας, θα χρησίμευε μόνο στο να νομιμοποιήσει επιφανειακά τον επακόλουθο εξαναγκασμό του E-NATO σε συμμόρφωση από τις ΗΠΑ. Η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής, που αντιλαμβάνονται τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι απόψεις των άλλων για το θέμα, δεν θα συμφωνούσαν ποτέ οικειοθελώς σε στρατιωτικούς συμβιβασμούς. Μπορούν μόνο να εξαναγκαστούν σε αυτούς.

Αν, ωστόσο, ένας Ευρωπαίος εκπρόσωπος στις συνομιλίες (όπου θα συμφωνούνταν τέτοιοι συμβιβασμοί) παρουσιαζόταν ως έχων «εντολή από όλη την Ευρώπη», ή αν προβαλλόταν έτσι από τρίτους, ή αν απλώς γινόταν αντιληπτό ότι διαθέτει τέτοια εντολή, τότε θα ήταν σχετικά ευκολότερο να εξαναγκαστούν αυτές οι χώρες σε συμμόρφωση. Κι αυτό επειδή θα παρουσιάζονταν –από τον εν λόγω εκπρόσωπο και το (πιθανότατα υπερεθνικό) όργανο που τον διόρισε– ως υπεύθυνες για τη «διάσπαση» του E-NATO και ως απειλή για το μπλοκ «εκ των έσω».

Αν και αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό για να τους επιβάλει τη συμμόρφωση, θα μπορούσε να νομιμοποιήσει τον εξαναγκασμό τους από άλλα (πιθανότατα δυτικά) μέλη του E-NATO, πόσο μάλλον από τις ΗΠΑ. Το σκεπτικό τους θα ήταν ότι ένας τέτοιος συμβιβασμός, όπως η απόσυρση των δυνάμεων του E-NATO από τα σύνορα με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, εφόσον πράξουν το ίδιο και αυτές οι δύο, θα εξυπηρετούσε το «ευρύτερο καλό», το οποίο η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής «εμποδίζουν εγωιστικά». Κάτι τέτοιο θα ανταποκρινόταν πράγματι στην πραγματικότητα σε αυτή την περίπτωση και αποτελεί μια εύλογη δικαιολογία για τον εξαναγκασμό τους σε συμμόρφωση.