Άλλος ένας «εθνικός διάλογος» για την Παιδεία ανακοινώνεται με μεγάλες λέξεις, επιτροπές κύρους και ρητορική συναίνεσης. Και άλλη μία φορά, πίσω από τις διακηρύξεις περί μέλλοντος, κρύβεται η ίδια παλιά παθογένεια: ασάφεια, μετακύλιση ευθύνης και πολιτικός χρόνος εις βάρος των μαθητών.
Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι οι Πανελλαδικές δεν καταργούνται. Ταυτόχρονα, όμως, παραδέχεται ότι οι σημερινοί μαθητές της Β΄ Γυμνασίου θα είναι οι πρώτοι που θα δοκιμάσουν το νέο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ. Με απλά λόγια: αλλάζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού ενώ το παιχνίδι έχει ήδη ξεκινήσει.
Παιδεία με λογική δοκιμής και λάθους
Το ελληνικό σχολείο δεν πάσχει από έλλειψη διαλόγων, επιτροπών ή πορισμάτων. Πάσχει από έλλειψη σταθερότητας. Κάθε κυβέρνηση ανακαλύπτει εκ νέου ότι το Λύκειο έχει καταντήσει εξεταστικό κέντρο και υπόσχεται ότι θα το «αναβαθμίσει». Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο σε μόνιμη μεταβατική φάση και μαθητές που δεν ξέρουν τι ακριβώς τους περιμένει.
Το Εθνικό Απολυτήριο παρουσιάζεται για ακόμη μία φορά ως λύση-κλειδί. Χωρίς, όμως, σαφείς εγγυήσεις για το πώς θα βαθμολογείται, πώς θα συνδέεται με την εισαγωγή στα ΑΕΙ και –κυρίως– πώς θα αποφευχθεί η δημιουργία σχολείων πολλών ταχυτήτων.
Όταν οι εξαγγελίες προηγούνται της ουσίας
Εννέα μήνες διαλόγου, πέντε πυλώνες, επιτροπή «σοφών». Όλα ακούγονται σοβαρά. Κανείς, όμως, δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: τι θα συμβεί αν αλλάξει η πολιτική ηγεσία; Ποιος δεσμεύεται ότι το νέο σύστημα δεν θα ξηλωθεί πριν καν εφαρμοστεί;
Η εκπαίδευση δεν αντέχει άλλες μεταρρυθμίσεις με ημερομηνία λήξης. Δεν αντέχει άλλες γενιές μαθητών που λειτουργούν ως μεταβατικό στάδιο μεταξύ δύο πολιτικών σχεδίων.
Οι μαθητές δεν είναι πειραματόζωα
Οι σημερινοί μαθητές της Β΄ Γυμνασίου δεν είναι «ορίζοντας εφαρμογής». Είναι παιδιά που καλούνται να σχεδιάσουν το μέλλον τους μέσα σε ένα τοπίο ασάφειας. Δεν μπορούν να περιμένουν εννέα μήνες διαλόγου για να μάθουν πώς θα κριθούν σε λίγα χρόνια.
Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι εθνική εκπαιδευτική πολιτική, οφείλει να δεσμευτεί τώρα, ξεκάθαρα και χωρίς αστερίσκους. Όχι να κρύβεται πίσω από διαδικασίες και χρονοδιαγράμματα που παραπέμπουν στο απροσδιόριστο μέλλον.
Διαφορετικά, το Εθνικό Απολυτήριο κινδυνεύει να καταλήξει εκεί όπου κατέληξαν πολλές «μεγάλες μεταρρυθμίσεις» της Παιδείας: στα αρχεία των καλών προθέσεων, αφήνοντας πίσω του άλλη μία γενιά μαθητών σε σύγχυση και ανασφάλεια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
