Ημερομηνία αρχικής έκδοσης 17/11/2023
Στο προηγούμενο μέρος αναλύσαμε τις … περίεργες, συμπεριφορές των επί της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Είδαμε το πως δείχνουν να προσιδιάζουν σε ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν για τη χώρα.
Εάν τώρα τα άτομα αυτά ήταν όντως ψυχοπαθείς, εάν όντως η κυβέρνηση με τα ανώτερα κλιμάκια του κράτους είχαν καταληφθεί από ψυχασθενείς, εάν όντως ζούσαμε σε μια παθοκρατία, τότε θα βλέπαμε αντίστοιχα νοσηρές συμπεριφορές να εκδηλώνονται και στη σφαίρα της καθημερινότητας από τους απλούς πολίτες. Ευτυχώς όμως που δε ζούμε σε μια τέτοια κατάσταση, και όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι ορθώνουν το ανάστημά τους ενάντια σε τέτοιες συμπεριφορές αντί να τις αντιγράφουν.
Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Ψυχοπαθολογική Βία, Ανευθυνότητα και Υπεκφυγή από τα πάνω ως τα κάτω
Ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα άλλο έγκλημα που συντάραξε την ελληνική κοινωνία. Αυτό του πνιγμού το Αντώνη Καρυώτη.
Αυτό που προκάλεσε αποτροπιασμό στο πανελλήνιο στην παρούσα υπόθεση δεν ήταν απλά το έγκλημα της ανθρωποκτονίας. Ήταν ο χαλαρός και άνετος τρόπος με τον οποίο αυτό έλαβε χώρα και η άμεση υπεκφυγή των κατηγορουμένων προκειμένου να αποβάλουν από πάνω τους οποιαδήποτε ευθύνη για τις ενέργειές τους. Η συγκεκριμένη υπόθεση αποτελεί κατ’ εμέ ένα case study για το πως η ψυχοπαθολογία των ηγετών έχει εξαπλωθεί πλέον σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού ιστού.
Πάμε να δούμε τι εννοώ. Η εταιρεία, το πλοίο και το λιμάνι, υπό καθεστώς πλήρους ανευθυνότητας αγνοούσαν τις δικλείδες ασφαλείας όσον αφορά τον απόπλουν ενός πλοίου, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των επιβατών. Η συμπεριφορά αυτή όπως είδαμε δεν ήταν προϊόν άγνοιας του πρωτοκόλλου αλλά συνειδητής αδιαφορίας για την ασφάλεια των ταξιδιωτών απλά και μόνο επειδή το προσωπικό του πλοίου και του λιμανιού δεν ήθελαν να χαλάσουν τη ζαχαρένια τους, να πάρουν τα ποδάρια τους και να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Ένα λοιπόν το κρατούμενο, επικίνδυνες και ανεύθυνες συμπεριφορές.
Στη συνέχεια, όταν ο αδικοχαμένος Αντώνης προσπάθησε να επανεπιβιβαστεί στο πλοίο ο ύπαρχος τον εμπόδισε και τον έριξε στη θάλασσα όπου και βρήκε τραγικό τέλος. Τι λόγο είχε να το κάνει αυτό σε έναν επιβάτη που είχε εισιτήριο και είχε προλάβει την έγερση του καταπέλτη; Μόνο αυτός ξέρει, αλλά επιτρέψτε μου να κάνω μια υπόθεση για το τι εκτιμώ πως πέρναγε από το κεφάλι του.
Ο Αντώνης όπως τον περιγράφουν φίλοι και συγγενείς ήταν ένα καλόψυχο και ιδιαίτερο άτομο. Οι ιδιαιτερότητές του αυτές στη προκειμένη περίπτωση τον έκαναν ένα καλό στόχο τραμπουκισμού για τον ύπαρχο ο οποίος, ακολουθώντας τα πρότυπα της ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς των αρχόντων, ήθελε κάπου να ασκήσει εξουσία για να νιώσει πως είναι κάποιος μέσα σε αυτό το ασθενές σύστημα. Τι πιο ζουμερό από το να εμποδίσεις έναν επιβάτη που ανέβηκε μόνος από το να χάσει το πλοίο, ελέγχοντας έτσι τη πορεία του ταξιδιού του και αναγκάζοντάς τον να ανατρέψει προσωρινά όλα του τα σχέδια και τη ζωή του επειδή έτσι σου έκανε γούστο εκείνη τη στιγμή; Κρατούμενο δύο λοιπόν, ανάγκη ελέγχου και εξουσίας επί των άλλων.
Η στιγμή που έγινε το μοιραίο και ο Αντώνης βρέθηκε να παλεύει με τα νερά της προπέλας είναι μια ακόμα απόδειξη της έρπουσας παθοκρατίας που κατ’ εμέ εξέφρασε ο ύπαρχος, ο πλοίαρχος και τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος.
Αντί να δοθεί εντολή να σταματήσει άμεσα το πλοίο όπως ορίζει το ναυτικό πρωτόκολλο, αντί ο ύπαρχος να καταλάβει το λάθος του και να προσπαθήσει να σώσει τον Αντώνη με όποιο μέσο είχε στη διάθεσή του, αυτός κοίταξε με συναισθηματικά κενό βλέμμα τον νεαρό που πάλευε για τη ζωή του και σε συμφωνία με τον καπετάνιο έβαλαν μπρος για τον προορισμό τους. “Συμπεριφέρθηκαν λες και δεν έπεσε άνθρωπος αλλά έπεσε ένα τίποτα, ένα σκουπίδι” είναι τα λόγια που ακούμε και ξανακούμε από τα δεκάδες στόματα μαρτύρων που είδαν και κατέγραψαν το συμβάν, το οποίο χωρίς την άμεση επέμβασή τους πολύ πιθανό να θαβόταν κάτω από το χαλί.
Κανένας, ούτε ο άνδρας που στεκόταν δίπλα στον ύπαρχο (ο οποίος έκανε τον κινέζο), ούτε τα μέλη του πληρώματος (όταν ενημερώθηκαν για το συμβάν) δεν στασίασαν και δεν απαίτησαν ο καπετάνιος (πλέον ποινικός αδικηματίας) να γυρίσει στο λιμάνι και να παραδοθεί στις αρμόδιες αρχές. Κρατούμενο τρία λοιπόν, μαζική και πλήρης απώλεια ενσυναίσθησης και συναισθηματικό νέκρωμα.
Τέλος, είχαμε τις απίστευτες δηλώσεις του καπετάνιου ο οποίος μόλις συνειδητοποίησε τη διάσταση του συμβάντος και πως λόγω αυτής θα πρέπει να υπάρξουν και συνέπειες, έσπευσε στα μικρόφωνα προκειμένου να ξεπλύνει τον εαυτό του και το πλήρωμά από οποιαδήποτε ευθύνη λες και δεν έγινε τίποτα. Η δήλωσή του πως “το πλοίο δεν έχει ευθύνη για το συμβάν” αντεγράφει λίγο αργότερα και από τον πολιτικό κόσμο και τον τότε υπουργό ναυτιλίας, Μιχάλη Βαρβιτσιώτη, που έσπευσε να εξισώσει θύτη και θύμα. Τι είπαμε πως αποφεύγει ο ψυχοπαθής όπως ο διάολος το λιβάνι; Τις ευθύνες. Κρατούμενο τέσσερα λοιπόν, υπεκφυγές, δικαιολογίες, λασπολογίες και πλήρης απροθυμία να έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους.
Δεν είναι τυχαίο κατ’ εμέ πως οι κατηγορούμενοι σε αυτή την υπόθεση ανθρωποκτονίας φέρονται να παρουσιάζουν πολλά από τα χαρακτηριστικά αυτού που ορίσαμε και αναλύσαμε ως ψυχοπάθεια. Είναι όντως ψυχοπαθείς; Δε το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι το εξής.
Τελούμε υπό την ηγεσία ανθρώπων που δε μπορώ να τους περιγράψω ως οτιδήποτε άλλο παρά ως ψυχοπαθείς. Παράλληλα, συμπεριφορές που προσιδιάζουν σε αυτές των ψυχοπαθών (και των αρχόντων) σταδιακά και σταθερά άρχισαν να εμποτίζουν την ελληνική κοινωνία σε σημείο που πλέον είναι τόσο καθημερινές και τόσο κοινότυπες που δε τους δίνουμε σημασία.
Ανακαλέστε από την καθημερινότητά σας και απαντήστε μου.
Η άνω στάση του υπάρχου και του Μητσοτάκη δεν είναι κάτι που το βλέπετε κάθε μέρα; Από τον οδηγό που παραλίγο να σας σκοτώσει γιατί ήθελε να σας προσπεράσει, τον συνάδελφο που για να μη παραδεχτεί το λάθος του κατέληξε να σαμποτάρει εσάς και την επιχείρηση, τον πελάτη που συστηματικά μπαίνει τελευταία στιγμή για να χαζέψει και να φύγει πάντα με άδεια χέρια, τον εργοδότη που σας παίρνει τηλέφωνο Κυριακή μεσημέρι για να σας απασχολήσει για κάτι ανούσιο που μπορούσε να περιμένει για τη Δευτέρα, όλα αυτά δεν είναι συναισθηματικά νεκρές συμπεριφορές; Δεν είναι έλλειψη κατανόησης του τι κάνω στους άλλους με τις πράξεις μου; Δεν είναι εθελούσια ανευθυνότητα και εθελούσια επικίνδυνη συμπεριφορά; Δεν είναι επιθυμία να πάρω ηδονή ελέγχοντας τη ζωή του άλλου και προκαλώντας του πόνο και μιζέρια;
Δεν είναι … ψυχοπάθεια;
Κωνσταντίνος Ελευθερίου
Πολιτικός Επιστήμονας, Διαπραγματευτής, Ερευνητής
Πλήρης Αρθρογραφία και Συνεντεύξεις μπορούν να βρεθούν στο:
https://giveit.link/KonstantinosEleftheriou
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
