ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ, ΚΥΡΙΕ ΕΜΙΡΗ – ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΣΕ ΕΜΑΣ

Όταν ο Εμίρης του Κατάρ, Σεΐχης Tamim bin Hamad Al Thani, καθόταν χαλαρός με το ροζ γραβάτα του και ευχαριστούσε δημόσια την Ελλάδα για τη «στάση της» στη σύγκρουση της περιοχής, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Δεν μιλούσε για αόριστες διπλωματικές ευγένειες. Μιλούσε για συγκεκριμένα, απτά αγαθά: δεκάδες πυραύλους Patriot PAC-2 που φορτώθηκαν κρυφά από την Τανάγρα σε καταριανά C-17 και κατευθύνθηκαν προς τη βάση Al Udeid.

20-25% των ελληνικών αποθεμάτων, σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες. Ένα τεράστιο κομμάτι της πιο κρίσιμης αεράμυνας της χώρας, που προορίζεται να προστατεύει τον ελληνικό εναέριο χώρο από τουρκικές απειλές, βαλλιστικούς πυραύλους και drones, αδειάζει για να ενισχύσει την αμερικανική παρουσία στον Κόλπο.

Και το καλύτερο; Όταν τα πρώτα καταριανά (ή «αμερικανικά υπό καταριανή σημαία») γιγάντια μεταγωγικά προσγειώνονταν στην Τανάγρα και φόρτωναν το πολύτιμο φορτίο, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έπαιζε το παιχνίδι της μουγκαμάρας. Ούτε μια λέξη. Ούτε μια ανακοίνωση. Μόνο όταν τα αμυντικά sites και τα ΜΜΕ το έβγαλαν στη δημοσιότητα άρχισαν τα ψιθυρίσματα και οι «επιχειρησιακοί λόγοι». Το κλασικό ελληνικό «δεν σχολιάζουμε».

Αυτή είναι η «στρατηγική» μας;

Να στέλνουμε πυρομαχικά πρώτης γραμμής σε μια χώρα που έχει εξαιρετικές σχέσεις με την Τουρκία, ενώ εμείς βρισκόμαστε σε μόνιμη ένταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο; Να αδειάζουμε αποθήκες για να παίξουμε τον ρόλο του «καλού μαθητή» του Κόλπου, περιμένοντας ανταλλάγματα σε επενδύσεις και φυσικό αέριο που μπορεί να έρθουν… κάποτε;

Ο Εμίρης έχει δίκιο να ευχαριστεί. Πήρε αυτό που ήθελε: ελληνικούς πυραύλους που θα ρίξουν Ιρανούς. Εμείς τι πήραμε; Μια φωτογραφία στο Μαξίμου, μερικές ευχές για «ισχυρές διμερείς σχέσεις» και την ικανοποίηση ότι «είμαστε αξιόπιστος εταίρος». Δηλαδή, ο αξιόπιστος εταίρος είναι αυτός που αδειάζει τα οπλοστάσιά του για να καλύψει τις τρύπες των άλλων, ενώ η δική του άμυνα μένει με λιγότερα interceptors απέναντι σε πραγματικές απειλές.

Η κυβέρνηση μιλάει για «διπλωματική επιτυχία» και «ρόλο σταθερότητας». Ωραία λόγια. Αλλά όταν η σταθερότητα πληρώνεται με άδειες αποθήκες και μυστικές νυχτερινές φορτώσεις, τότε δεν είναι διπλωματία. Είναι μοιρασιά σε βάρος της εθνικής άμυνας. Και αυτό δεν είναι «υψηλή πολιτική». Είναι επικίνδυνη ελαφρότητα.

Ευχαριστούμε, κύριε Εμίρη.
Και καλή τύχη σε όποιον νομίζει ότι η Ελλάδα μπορεί να παίζει τον ρόλο του παγκόσμιου πυροσβέστη με άδεια χέρια.