ΔΙΚΗ ΤΕΜΠΩΝ: «ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΡΙΝ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕΤΑ! ΔΕΝ ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΥΝ ΦΥΛΑΚΗ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ!»
Η 44η συνεδρίαση της δίκης για τα Τέμπη έφερε ξανά στο προσκήνιο όσα έζησαν επιβάτες της αμαξοστοιχίας τις στιγμές της σύγκρουσης και μετά από αυτήν. Μια μητέρα που ταξίδευε με τον επτάχρονο γιο της, μια νεαρή γυναίκα που έμεινε 30 ημέρες σε κώμα και ένας πατέρας που έφτασε στο νοσοκομείο αναζητώντας την οικογένειά του περιέγραψαν τον φόβο, την απώλεια και το βάρος που εξακολουθούν να κουβαλούν. Οι καταθέσεις τους επαναφέρουν με σκληρό τρόπο το ερώτημα της ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών και των ευθυνών που πρέπει να διερευνηθούν.
Το VOICENEWS βρίσκεται παρόν στις δικασίμους και παρακολουθεί τις εξελίξεις της δίκης, καταγράφοντας τις φωνές των ανθρώπων που επέζησαν και των οικογενειών που ζητούν δικαιοσύνη.
ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
-12:30
Η δίκη συνεχίζεται την Τρίτη
Το Δικαστήριο διέκοψε τη συνεδρίαση και όρισε τη συνέχιση της δίκης για αύριο, Τρίτη 27 Οκτωβρίου. Οι καταθέσεις και η εξέταση των στοιχείων θα συνεχιστούν στη Λάρισα.
-12:00
Καταθέτει ο επιβάτης Λάζαρος Παπαζήσης
Στο βήμα του Δικαστηρίου ανέβηκε ο επιβάτης της αμαξοστοιχίας Λάζαρος Παπαζήσης, ο οποίος περιγράφει τις στιγμές μετά τη σύγκρουση των δύο τρένων. Η κατάθεσή του προσθέτει ακόμη μία μαρτυρία για όσα αντίκρισαν και έζησαν οι επιβάτες αμέσως μετά το δυστύχημα. Ο Παπαζήσης πρότεινε επίσης να εξεταστεί από το Δικαστήριο έκθεση των Σουηδικών Σιδηροδρόμων για δυστύχημα που σημειώθηκε το 1987 σε πόλη της Σουηδίας. Όπως ανέφερε, η υπόθεση παρουσιάζει χαρακτηριστικά που συνδέονται με την τραγωδία των Τεμπών.
«Κοιταζόμασταν και μετά δεν θυμάμαι τίποτα»
Η Μυρσίνη Πρασσά, επιβάτιδα του δεύτερου βαγονιού, επέστρεψε στο δικαστήριο στη θέση 113, δίπλα στη φίλη της, Ελπίδα Χούπα. Απέναντί τους βρίσκονταν ο Κυπριανός και ο Γεράσιμος Ιάσονας Γεωργιάδης. Η Πρασσά θυμάται πως, τη στιγμή της σύγκρουσης, κοιτάζονταν με την Ελπίδα. Από εκεί και έπειτα, όπως περιέγραψε, η μνήμη της διακόπτεται.
Η επιζήσασα παρέμεινε για 30 ημέρες σε κώμα και υποβλήθηκε σε έξι χειρουργικές επεμβάσεις. Ανέφερε ότι ακόμη και σήμερα συνεχίζει τις θεραπείες, ενώ το σοβαρότερο τραύμα της ήταν στο κεφάλι. Δεν θυμάται πώς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μετά τη σύγκρουση, ούτε μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν το τρένο είχε σταματήσει μετά τη Λάρισα.
Η απουσία κατηγορουμένων από τη δικαστική αίθουσα την προβλημάτισε. Παράλληλα, εξέφρασε απορία για το γεγονός ότι, όπως είπε, βρέθηκαν 700.000 ευρώ για να επισκευαστούν τρένα μετά το δυστύχημα. Η παρατήρησή της βαραίνει ιδιαίτερα μέσα σε μια δίκη όπου η ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών βρίσκεται στο επίκεντρο και οι συγγενείς ζητούν απαντήσεις για όσα προηγήθηκαν της τραγωδίας.
Η διαδρομή μιας μητέρας με τον επτάχρονο γιο της
Η Ζωή Σιώζη ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι μαζί με τον επτάχρονο γιο της, τον Βασίλη, ο οποίος είχε μόλις ολοκληρώσει θεραπεία. Είχε επιλέξει το τρένο επειδή το θεωρούσε ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς. Όπως κατέθεσε, η οικογένεια ταξίδευε συχνά με τρένο και οι καθυστερήσεις και οι στάσεις είχαν γίνει συνηθισμένες.
Τίποτα, όπως είπε, δεν προμήνυε την καταστροφή. Μετά τη Λάρισα το τρένο κινούνταν αργά, ύστερα ανέπτυξε ταχύτητα και ακολούθησε ένα απότομο φρενάρισμα διάρκειας λίγων δευτερολέπτων. Η ίδια έπεσε πάνω στο παιδί της και αμέσως μετά ήρθε η βίαιη σύγκρουση. Σε κατάσταση σοκ, προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί και φώναζε για τον γιο της, τον οποίο προσπάθησε να σηκώσει.
Η εικόνα που αντίκρισε μετά τη σύγκρουση ήταν χαοτική. Βρήκε μια σχισμή προς τη διπλανή καμπίνα, όπου είχαν συγκεντρωθεί περίπου δέκα άνθρωποι. Δεν μπορούσε να περάσει, επειδή την εμπόδιζαν σίδερα που δεν μετακινούνταν. Δύο νεαροί επιβάτες τη βοήθησαν να κατέβει από το τρένο, από ύψος περίπου δύο μέτρων.
Όταν βγήκε, είδε φωτιά κοντά της και συντρίμμια του κυλικείου να καίγονται. Περιέγραψε αποπνικτική ατμόσφαιρα, κάψιμο στον λαιμό και δυσκολία στην αναπνοή. Είδε επιβάτες, ανάμεσά τους και παιδιά, να προσπαθούν να κατέβουν από τα βαγόνια. Θυμήθηκε ακόμη έναν νεαρό που φώναζε να απομακρυνθούν, επειδή φοβόταν ότι θα γίνει έκρηξη, καθώς και καλώδια πεσμένα στο έδαφος.
Στις ράγες, ενώ περίμεναν βοήθεια, κατάφερε να τηλεφωνήσει στον σύζυγό της και στη μητέρα της, ζητώντας της να καλέσει την Αστυνομία. Ο πανικός και η αγωνία για το παιδί της κυριαρχούσαν. «Στο τηλέφωνο μου έλεγε βγαίνω από το τρένο, καιγόμαστε, καιγόμαστε», κατέθεσε ο σύζυγός της, Κωνσταντίνος Τσαβλής.
Η Σιώζη μίλησε και για την Ελπίδα Χούπα, με την οποία είχαν γίνει φίλες. Τη θυμόταν ως έξυπνη και δημιουργική κοπέλα. Η τελευταία εικόνα που διατηρεί από τη στιγμή της σύγκρουσης είναι ότι κοιτάζονταν. Μετά, δεν θυμάται τίποτα.
«Κουβαλάω το βάρος ότι άλλοι 57 δεν είχαν την ίδια τύχη με μένα», είπε, περιγράφοντας την αίσθηση ευθύνης που αισθάνεται, παρότι ήταν και η ίδια επιβάτιδα που βρέθηκε σε κίνδυνο. «Είναι μια ζωή πριν τα Τέμπη και μια ζωή μετά τα Τέμπη», ανέφερε, συμπυκνώνοντας σε λίγες λέξεις το τραύμα που συνεχίζεται και μετά τη νύχτα της σύγκρουσης.
Ο πατέρας που έφτασε σε ένα νοσοκομείο μέσα στο χάος
Ο Κωνσταντίνος Τσαβλής, σύζυγος της Ζωής Σιώζη και πατέρας του Βασίλη, περιέγραψε πως πέρασε από τον τόπο του δυστυχήματος πηγαίνοντας προς το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας. Θυμάται την κόκκινη φλόγα και, όταν έφτασε στο νοσοκομείο, μια κατάσταση που χαρακτήρισε τραγική. Οι γιατροί, όπως είπε, προσπαθούσαν να διαχειριστούν τον μεγάλο αριθμό τραυματιών και την έκταση της καταστροφής.
Η σύζυγός του τον κάλεσε στις 11:38, σε κατάσταση πανικού. Εκείνος δεν είχε αντιληφθεί αμέσως το μέγεθος της τραγωδίας και, όπως κατέθεσε, δυσκολευόταν να πιστέψει ότι είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Στο δικαστήριο μίλησε για τις σκέψεις που τον βασανίζουν, για το αν θα μπορούσε να είχε γυρίσει πίσω για να βοηθήσει και για το αίσθημα ευθύνης που κουβαλά.
Ζήτησε δικαιοσύνη για όσους έχασαν τη ζωή τους και σεβασμό για τις οικογένειες που ζουν με την απώλεια. «Δεν πρέπει κανένας να ζήσει αυτό που ζήσαμε», είπε, απευθύνοντας τα λόγια του και σε όσους προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους μετά το δυστύχημα.
«Οι άνθρωποι αυτοί δεν έπρεπε να έχουν αυτό το τέλος»
Στην ίδια συνεδρίαση κατατέθηκε και επιστολή της επιβάτιδας Δάφνης Μπρέλα, η οποία δήλωσε αδυναμία να εμφανιστεί στο δικαστήριο για ψυχολογικούς λόγους, επικαλούμενη μετατραυματικό στρες. Η πρόεδρος ανέγνωσε την επιστολή και τη σχετική ιατρική γνωμάτευση.
Η μαρτυρία της Σιώζη αποτύπωσε και την αίσθηση ότι οι επιβάτες είχαν αφεθεί εκτεθειμένοι σε κίνδυνο. «Υποτίθεται ότι κάποιοι προστάτευαν την ασφάλειά μας», είπε. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο τρένο δεν ήξεραν αν θα ζήσουν, ενώ περίμεναν βοήθεια πάνω στις ράγες και προσπαθούσαν να απομακρυνθούν από τα συντρίμμια.
Έγγραφα για την πυρόσφαιρα και τον κίνδυνο πυρκαγιάς
Στη διαδικασία τέθηκε επίσης προς εξέταση έκθεση των Σουηδικών Σιδηροδρόμων για δυστύχημα που σημειώθηκε σε πόλη της Σουηδίας το 1987. Όπως αναφέρθηκε στο Δικαστήριο, το περιστατικό παρουσιάζει χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στην τραγωδία των Τεμπών.
Ο δικηγόρος των οικογενειών Πλακιά, Λεωνίδας Κουμπούρας, κατέθεσε δύο έγγραφα. Το πρώτο αφορά προσομοιώσεις για το φαινόμενο της πυρόσφαιρας, βασισμένες σε έρευνα του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Γάνδης, κ. Μαραγκού. Ο συνήγορος πρότεινε να εξετάσει το Δικαστήριο το ενδεχόμενο να κληθεί ο καθηγητής ως μάρτυρας.
Το δεύτερο έγγραφο αφορά μελέτη για τον κίνδυνο πυρκαγιάς από την ανάφλεξη ψυκτικών ελαίων στους μετασχηματιστές. Τα στοιχεία αυτά προστίθενται στη συζήτηση για τη φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση και για τα αίτια που πρέπει να διερευνηθούν στο πλαίσιο της δίκης.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ
