«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΔΗΜΙΑ-ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ» – Η έμφυλη βία γίνεται καθημερινό δελτίο τρόμου!
Μια δεκαετία μετά, η ελληνική κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα: η έμφυλη βία δεν είναι πλέον απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα — εξελίσσεται σε διαρθρωτική κρίση. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας εκτινάχθηκαν από 1.818 το 2013 σε 9.886 το 2023, καταγράφοντας μια σοκαριστική αύξηση της τάξης του 443,78%.
Μια αθέατη επιδημία – αριθμοί που αποτυπώνουν την κορυφή
Οι αριθμοί, όσο τρομακτικοί κι αν είναι, δεν αποκαλύπτουν την πλήρη διάσταση. Χιλιάδες περιστατικά παραμένουν στο σκοτάδι, καθώς οι γυναίκες συχνά φοβούνται να μιλήσουν. Ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού, η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς και η ανεπαρκής κοινωνική στήριξη λειτουργούν ως εμπόδια για την αποκάλυψη της κακοποίησης.
Η έμφυλη δικαιοσύνη απαιτεί πράξεις, όχι μόνο λόγια
Όπως επισημαίνεται σε σχετικές παρεμβάσεις, η ουσιαστική αντιμετώπιση της έμφυλης βίας δεν μπορεί να περιορίζεται σε αποσπασματικές ρυθμίσεις ή αυστηρότερες ποινές:
«Αν θέλουμε ένα αύριο χωρίς έμφυλη βία, πρέπει να χτίσουμε μια κουλτούρα συναίνεσης, να διαλύσουμε τα έμφυλα στερεότυπα και να εξαλείψουμε την κοινωνική ανοχή στον σεξισμό», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Η πρόληψη, η εκπαίδευση και η συστηματική ενδυνάμωση των θεσμών είναι το τρίπτυχο της ουσιαστικής λύσης.
Τι λένε οι ειδικοί – το παράδειγμα του Κέντρου “Διοτίμα”
Η Αφροδίτη Κεσόγλου, ψυχολόγος στο Κέντρο “Διοτίμα”, περιγράφει την ανάγκη για μια σφαιρική προσέγγιση:
«Η υποστήριξη των επιζωσών χρειάζεται συντονισμένες και πολύπλευρες παρεμβάσεις – από την ψυχολογική υποστήριξη μέχρι τη νομική καθοδήγηση και τη δικαστική εκπροσώπηση».
Από την πλευρά της, η Νατάσα Κεφαλληνού τονίζει:
«Η αυστηροποίηση των ποινών δεν φτάνει, όταν οι αστυνομικές, δικαστικές και ιατροδικαστικές υπηρεσίες δεν λειτουργούν έγκαιρα και με κριτήριο την ασφάλεια των θυμάτων».
Τι χρειάζεται για να σπάσει ο κύκλος της βίας;
- Ενίσχυση των δημόσιων δομών προστασίας
- Υποχρεωτική εκπαίδευση των Αρχών στην αναγνώριση και διαχείριση τέτοιων περιστατικών
- Εκπαιδευτικά προγράμματα πρόληψης σε όλες τις βαθμίδες
- Μακροπρόθεσμη και αξιοπρεπής στήριξη των επιζωσών
- Πλήρης εφαρμογή των προβλέψεων της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης
Η σιωπή είναι συνενοχή
Η ραγδαία αύξηση των περιστατικών δεν είναι μια προσωρινή έξαρση. Είναι η αντανάκλαση ενός βαθιά ριζωμένου προβλήματος που απαιτεί ξεκάθαρη πολιτική βούληση, θεσμική δράση και συλλογική ευαισθητοποίηση.
Για κάθε γυναίκα που βρίσκει το κουράγιο να σπάσει τη σιωπή της, υπάρχουν πολλές ακόμη που παραμένουν αόρατες. Η ευθύνη δεν είναι ατομική – είναι κοινωνική και πολιτική.
