ΑΤΖΕΝΤΑ 2030: ΜΕ ΤΑΜΠΛΕΤ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Το Πεντάγωνο παρουσιάζει τη νέα δέσμη παροχών ως απόδειξη ότι η Ατζέντα 2030 αποδίδει: voucher για μετακινήσεις, τάμπλετ και υπολογιστές στους σπουδαστές, αναβάθμιση των σχολών υπαξιωματικών, γεμάτες θέσεις στις παραγωγικές σχολές για πρώτη φορά μετά το 1997, «δόγμα μικρών ηγετών» και καμπάνια προσέλκυσης νέων.

Το μήνυμα που επιχειρείται να περάσει είναι σαφές: οι Ένοπλες Δυνάμεις εκσυγχρονίζονται και οι νέοι επιστρέφουν στις στρατιωτικές σχολές.

Αυτό, όμως, είναι το περιτύλιγμα. Η ουσία βρίσκεται αλλού.

Τα voucher και οι υπολογιστές ασφαλώς δεν είναι αμελητέες παροχές. Είναι, όμως, το εύκολο και κυρίως το πιο «φωτογενές» κομμάτι μιας μεταρρύθμισης. Παρουσιάζονται ως σημάδια μιας νέας εποχής, ενώ στην πραγματικότητα έρχονται να καλύψουν αυτονόητα κενά: νέοι αξιωματικοί και σπουδαστές να μη βάζουν συνεχώς το χέρι στην τσέπη για τις μετακινήσεις τους και οι στρατιωτικές σχολές να μπουν επιτέλους ουσιαστικά στην ψηφιακή εποχή.

Η πλήρης κάλυψη των θέσεων στις παραγωγικές σχολές αποτελεί αναμφίβολα θετικό σημάδι. Δεν αποτελεί, όμως, από μόνη της απόδειξη ότι άλλαξε ολόκληρο το μοντέλο των Ενόπλων Δυνάμεων. Δείχνει ότι τα κίνητρα, η συγκυρία και η εικόνα μιας επαγγελματικής προοπτικής μπορούν να φέρουν περισσότερους νέους προς τις στρατιωτικές σχολές.

«ΜΙΚΡΟΙ ΗΓΕΤΕΣ» ΧΩΡΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ;

Το πολυδιαφημισμένο «δόγμα των μικρών ηγετών» κινδυνεύει να μείνει ένα ακόμη σύνθημα, εάν δεν συνοδευτεί από πραγματικές αρμοδιότητες, εμπιστοσύνη και προοπτική εξέλιξης.

Γιατί μικρούς ηγέτες δεν δημιουργείς μοιράζοντας τάμπλετ.

Τους δημιουργείς δίνοντάς τους χώρο να αποφασίζουν, ευθύνη να διοικούν, εκπαίδευση, κύρος και πραγματική δυνατότητα να εξελιχθούν.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες αντιφάσεις της Ατζέντας 2030. Την ώρα που εξαγγέλλεται η αναβάθμιση του θεσμού των υπαξιωματικών, σημαντικό μέρος τους εκφράζει έντονη ανησυχία ότι περιορίζεται η προοπτική μετάβασής τους προς το σώμα των αξιωματικών και ότι οδηγούνται σε μια νέα ιεραρχική πραγματικότητα με μικρότερα περιθώρια ανέλιξης.

Αν ο επιχειρησιακός κορμός των Ενόπλων Δυνάμεων αισθάνεται ότι υποβαθμίζεται, τότε η πολυδιαφημισμένη αποκέντρωση αποφάσεων κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά.

Η ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Η προσπάθεια προσέγγισης μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου με περίπτερα, drones και σύγχρονα μέσα είναι θεμιτή. Οι Ένοπλες Δυνάμεις οφείλουν να επικοινωνούν με τη νέα γενιά και να παρουσιάζουν τις δυνατότητες που προσφέρει μια στρατιωτική καριέρα.

Όμως υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα:

Τι ακριβώς θα βρει αυτός ο νέος όταν περάσει την πύλη της σχολής και, λίγα χρόνια αργότερα, βρεθεί στις μονάδες;

Γιατί η πραγματική εικόνα μιας στρατιωτικής καριέρας δεν κρίνεται σε ένα περίπτερο ούτε σε μια εντυπωσιακή παρουσίαση. Κρίνεται στις μεταθέσεις, στη στέγαση, στην οικογενειακή ζωή, στις αποδοχές, στις συνθήκες υπηρεσίας και –κυρίως– στην προοπτική εξέλιξης.

Εκεί θα κριθεί τελικά και η επιτυχία ή η αποτυχία της Ατζέντας 2030.

ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ

Υπάρχουν, όμως, ζητήματα πολύ μεγαλύτερα από ένα voucher ή έναν καινούργιο υπολογιστή.

Το κλείσιμο και η αναδιοργάνωση στρατοπέδων, οι εσωτερικές αντιδράσεις στις αλλαγές, η υποστήριξη και συντήρηση των νέων οπλικών συστημάτων, η πραγματική δυνατότητα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας να στηρίξει φιλόδοξους στόχους παραγωγής drones και σύγχρονων συστημάτων, αλλά και η συνέχεια της μεταρρύθμισης ανεξαρτήτως πολιτικών προσώπων.

Γιατί μια πραγματική αμυντική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να είναι προσωποκεντρική ούτε να εξαρτάται από το ποιος κάθεται κάθε φορά στην καρέκλα του υπουργού.

Πρέπει να έχει βάθος, συνέχεια και –πάνω απ’ όλα– μετρήσιμο επιχειρησιακό αποτέλεσμα.

Τα voucher είναι χρήσιμα. Τα τάμπλετ επίσης.

Αλλά δεν αποτελούν απόδειξη ολιστικής μεταρρύθμισης των Ενόπλων Δυνάμεων.

Δείχνουν ότι ένα μέρος του σχεδίου μπορεί να δώσει άμεσα και ορατά αποτελέσματα. Η πραγματική δοκιμασία, όμως, βρίσκεται στα δύσκολα: στο προσωπικό, στην καθημερινότητα, στην αξιοκρατία, στην εξέλιξη, στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και στην εγχώρια αμυντική παραγωγή.

Γιατί όταν μια στρατηγική που υπόσχεται ότι θα «αλλάξει τα πάντα» χρειάζεται τίτλους για τάμπλετ και voucher ώστε να αποδείξει την επιτυχία της, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα:

Έχουμε πραγματική μεταρρύθμιση ή ένα καλοστημένο επικοινωνιακό περιτύλιγμα;

Τα εύκολα δημιουργούν εντυπώσεις κύριε Δένδια !!

Η αποτροπή, όμως, χτίζεται στα δύσκολα.