Υπήρξε κάποτε µια εποχή, όχι πολλά χρόνια πριν, οι γεροντότεροι την θυµούνται ακόµα, όπου ο στρατιωτικός απέπνεε κάποιο δέος, ένα κύρος, ένα σεβασµό, τουλάχιστον από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Στην εποχή αυτή λοιπόν, την εποχή που η πατρίδα χρειάστηκε να υπερασπιστεί τις θυσίες των προγόνων µας, στην εποχή όπου κυριαρχούσαν η φιλοπατρία, η ορθόδοξη πίστη και αξίες όπως η οικογένεια, τότε που η χώρα µας, το σπίτι µας, η Ελλάδα, ήταν άρρηκτα συνδεδεµένη µε τη φράση «Πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», ο στρατιωτικός δεν ήταν ένας απλός πολίτης, ήταν ιδέα, ήταν κάτι ξεχωριστό, ήταν ένας ζωντανός µύθος, ένας ήρωας!
Ο στρατιωτικός ήταν ένας ήρωας στη καρδιά των ελλήνων, ο οποίος περπατούσε ανάµεσα στους πολίτες. Ήταν η επιβλητική φιγούρα µε τη φροντισµένη στολή, το ξίφος στη µέση και το υπερήφανο παράστηµα. Αρκούσε η είσοδός του στο καφενείο του χωριού για να αλλάξει ο αέρας στη σάλα, οι γηραιότεροι σηκώνονταν όρθιοι να τον χαιρετήσουν και οι νεότεροι τον κοιτούσαν µε θαυµασµό. Παρόλο που µπορεί να µην τον είχαν ξαναδεί ποτέ, στο πρόσωπό του έβλεπαν τον δικό τους άνθρωπο, τον προστάτη, τον εγγυητή της δικής τους ηρεµίας. Η κοινωνία χαρακτηριζόταν από έναν έµφυτο σεβασµό στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου που υπηρετούσε την πατρίδα µας την Ελλάδα.
Από οικονοµικής άποψης, οι κυβερνήσεις φαίνεται ότι αναγνώριζαν έµπρακτα το ρόλο του και την αποστολή του. Ο µισθός του επέτρεπε να συντηρεί το σπίτι του µε αξιοπρέπεια, χωρίς να είναι αδήριτη ανάγκη να εργάζεται η σύζυγος, κάτι που για τα δεδοµένα της εποχής θεωρείτο δείγµα οικονοµικής ευρωστίας και κοινωνικής σταθερότητας. Η στολή παρείχε σιγουριά, σταθερότητα και κοινωνική καταξίωση.
Στο πέρασµα των χρόνων, µε τη συνδροµή της ανθρώπινης τάσης για λήθη, η εικόνα αυτή άρχισε σταδιακά να ξεθωριάζει. Ο αξιακός χάρτης της πατρίδας µας άλλαξε ριζικά. Οι τρεις πυλώνες που κρατούσαν ιστορικά συνεκτικό τον ιστό του λαού µας (η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια) δέχθηκαν ισχυρό κλονισµό.
Φτάσαµε στο σηµείο να επικρατεί ένας ιδιότυπος φόβος απέναντι στην έκφραση της φιλοπατρίας, υπό την απειλή ιδεολογικών αφορισµών. Στον δηµόσιο λόγο ακούστηκαν θεωρίες περί «κατάργησης των συνόρων», την ώρα που η ανεξέλεγκτη µεταναστευτική ροή µετέβαλε το δηµογραφικό και κοινωνικό τοπίο της χώρας, δηµιουργώντας ένα αίσθηµα ανασφάλειας στους ίδιους τους πολίτες της. Την ίδια στιγµή, παραδοσιακές αξίες και έθιµα παραµερίστηκαν στο όνοµα µιας στρεβλής πολυπολιτισµικότητας.
Παράλληλα, ο θεσµός της οικογένειας υπέστη βαθιά διάβρωση. Στην προσπάθεια για επιβίωση, οι γονείς εξαντλούνται σε εξαντλητικά ωράρια εργασίας, µε αποτέλεσµα τα ελληνόπουλα να µεγαλώνουν συχνά χωρίς ουσιαστικά βιώµατα παράδοσης, ορθοδοξίας και συλλογικής µνήµης, εγκλωβισµένα µπροστά σε µια οθόνη. Όλα αυτά συνέθεσαν σταδιακά µια κοινωνία εύθραυστη, θυµωµένη, αποκοµµένη από τις ρίζες της.
Μέσα σε αυτό το µεταβαλλόµενο κοινωνικό περιβάλλον, ήταν αναπόφευκτο να συµπαρασυρθεί και ο θεσµός του στρατιωτικού. Όταν η έννοια του έθνους απαξιώνεται και τα σύνορα θεωρούνται λεπτοµέρεια, ο άνθρωπος που τάχθηκε να τα υπερασπιστεί χάνει σταδιακά τη θέση που του αναλογεί στη συνείδηση του κόσµου. Από «ήρωας της πατρίδος», µετατρέπεται σε έναν απλό εργαζόµενο της κρατικής µηχανής, έναν «µαχητή της καθηµερινότητας»!
Αρωγός, δυστυχώς, στη φθορά της κάποτε λαµπρής και περήφανης στολής φαίνεται να είναι η ίδια η Πολιτεία. Στην πραγµατικότητα του 2026, ο στρατιωτικός καλείται συχνά να εκτελέσει αλλότρια καθήκοντα, µακριά από την κύρια και ιερή αποστολή της προάσπισης των συνόρων. Η Πολιτεία τον αντιµετωπίζει ως έναν µηχανισµό «πασπαρτού» για κάθε επιχειρησιακό κενό του κρατικού µηχανισµού: από περιπόλους δασοπροστασίας και κατάσβεση πυρκαγιών, µέχρι την αντιµετώπιση πληµµυρών, θεοµηνιών και τη διαρκή εκπροσώπηση σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Κι όµως, η κοινωνία συνεχίζει να θεωρεί αυτονόητο ότι, παράλληλα µε όλες αυτές τις υποχρεώσεις, το στέλεχος των Ενόπλων Δυνάµεων εκπαιδεύεται καθηµερινά και παραµένει στο εκατό τοις εκατό έτοιµο να πολεµήσει αν παραστεί ανάγκη.
Αυτός ο τεράστιος όγκος ευθύνης εκτελείται υπό τις πλέον ακατάλληλες συνθήκες. Τα µέσα που καλούνται να χρησιµοποιήσουν τα στελέχη είναι συχνά ξεπερασµένα, µε οχήµατα και εξοπλισµό που µετρούν δεκαετίες στην πλάτη τους, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τους την ασφάλεια. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις διαµονής και συντήρησης φέρουν εµφανή τα σηµάδια της εγκατάλειψης. Την ίδια στιγµή, η τραγική υποστελέχωση στα στρατόπεδα αναγκάζει τον σηµερινό στρατιωτικό να σηκώνει στους ώµους του 2 και 3 διαφορετικά παράλληλα καθήκοντα, εξαντλώντας τα όρια των αντοχών του.
Η τεράστια αυτή προσφορά, όµως, δεν τυγχάνει της ανάλογης αναγνώρισης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Ο µισθός του στρατιωτικού έχει συµπιεστεί σε τέτοιο βαθµό που συχνά δεν αρκεί ούτε για την κάλυψη του ενοικίου και των βασικών οικογενειακών υποχρεώσεων. Οι συνεχείς µεταθέσεις, η έλλειψη στρατιωτικών οικηµάτων, που καλύπτουν µόλις ένα µικρό ποσοστό των στελεχών και το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης, εξαναγκάζουν πολλούς να αναζητούν συµπληρωµατικά εισοδήµατα ή να ζουν στα όρια της οικονοµικής εξαθλίωσης.
Βλέποντας αυτή την απαξίωση από το ίδιο το κράτος, η στολή έχασε την αίγλη της. Έπαψε να αποτελεί κοινωνικό πρότυπο, έπαψε να εµπνέει τον θαυµασµό και να τροφοδοτεί τα όνειρα της νεολαίας. Και αυτό εγκυµονεί ανυπολόγιστες συνέπειες για το αύριο. Η δραµατική πτώση της ζήτησης στις Στρατιωτικές Σχολές και η πτώση των βάσεων εισαγωγής αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτή την κρίση θεσµικής ελκυστικότητας. Είναι εφιαλτικό ακόµα και ως σκέψη: να αναλογιστεί κανείς ένα µέλλον όπου ο Έλληνας αξιωµατικός και υπαξιωµατικός θα στερείται της απαιτούµενης παιδείας, της ιστορικής γνώσης και του αξιακού υπόβαθρου που απαιτεί το λειτούργηµα του. Ένας στρατιωτικός που δεν θα θυµίζει σε τίποτα εκείνη τη µορφή που κάποτε έµπαινε στο καφενείο του χωριού και προκαλούσε τον έµφυτο σεβασµό όλων.
Η λύση δεν κρύβεται σε ευχολόγια, αλλά σε άµεσες, χειροπιαστές πολιτικές αποφάσεις. Απαιτείται εδώ και τώρα η ουσιαστική αναπροσαρµογή του µισθολογίου των Ενόπλων Δυνάµεων στα σηµερινά δεδοµένα του πληθωρισµού και της ακρίβειας. Απαιτείται η έµπρακτη αναγνώριση της επικινδυνότητας του επαγγέλµατος και ένα στοχευµένο επίδοµα στέγασης που θα ανακουφίσει τα στελέχη από τη θηλιά των µεταθέσεων. Η αξιοπρέπεια της στολής πρέπει να αντικατοπτρίζεται πρώτα και κύρια στην τσέπη αυτού που τη φοράει, ώστε να µπορεί να κοιτάξει την οικογένειά του στα µάτια.
Η πατρίδα δεν κινδυνεύει µόνο από τις εξωτερικές απειλές· κινδυνεύει όταν λησµονεί και απαξιώνει εκείνους που τάχθηκαν να την φυλάττουν. Αν θέλουµε ο στρατιωτικός να παραµείνει ο εγγυητής της εθνικής µας ανεξαρτησίας και ο φορέας των αξιών µας, η Πολιτεία οφείλει να σκύψει πάνω από τη στολή µε τη σοβαρότητα και τον σεβασµό που της αξίζει. Πριν να είναι πολύ αργά. Πριν ο “µαχητής της καθηµερινότητας” λυγίσει οριστικά.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
