ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΗΔΕΙΑ Ο ΔΕΝΔΙΑΣ – ΔΥΟ ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΟΤΙΒΟ ΠΟΥ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας δεν έδωσε το «παρών» στις εξόδιες ακολουθίες των δύο Ιπτάμενων της Πολεμικής Αεροπορίας που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία με το Phantom στην Τανάγρα. Και αν στην πρώτη κηδεία εκπροσωπήθηκε η πολιτική ηγεσία, στη δεύτερη κηδεία, του Σμηναγού Δημήτρη Πέτρου, η απουσία του ήταν εκ νέου αισθητή. Πολλές οι υποχρεώσεις και φαίνεται πως δεν προλάμβανε…

Μία απουσία μπορεί κάποιος να προσπαθήσει να την δικαιολογήσει επικαλούμενος έκτακτες υποχρεώσεις. Δύο συνεχόμενες απουσίες, όμως, του Υπουργού από το ύστατο αντίο στους Ιπτάμενους, δεν είναι μια απλή αμέλεια.

Ο Νίκος Δένδιας δεν είναι ένας τυχαίος κυβερνητικός παράγοντας, είναι ο επικεφαλής της πολιτικής ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι κηδείες των ανθρώπων της Πολεμικής Αεροπορίας δεν είναι κομματικές εκδηλώσεις, δημόσιες σχέσεις ή επικοινωνιακά events, είναι η ελάχιστη οφειλόμενη απότιση τιμής στους ανθρώπους που φορούν το εθνόσημο και δεν γυρίζουν πίσω στις οικογένειές τους.

Όσες υποχρεώσεις κι αν επικαλεστεί κανείς, το πρόγραμμα ενός Υπουργού προσαρμόζεται. Όταν η πατρίδα αποχαιρετά τους Ιπτάμενούς της, δεν υπάρχει καμία άλλη προτεραιότητα. Και το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο αμείλικτο αν αναλογιστεί κανείς τη συνολική εικόνα: Όλοι οι Αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν εκεί. Η στρατιωτική ηγεσία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Τόσο δύσκολο ήταν στην πολιτική ηγεσία να αλλάξει το πρόγραμμά της για να πράξει το αυτονόητο;

Το πρόβλημα, όμως, είναι ακόμα βαθύτερο, διότι η τακτική αυτή τείνει να γίνει σύστημα. Τα ίδια βλέπουμε και στη Βουλή, τα ίδια είδαμε και στις συνεδριάσεις της Επιτροπής για το νομοσχέδιο του Υπουργείου. Εκεί όπου ο υπουργός επέλεξε να λείπει σε επίσκεψη στο εξωτερικό, αποφεύγοντας τον απευθείας κοινοβουλευτικό έλεγχο. Από τη φυγή από τα κοινοβουλευτικά έδρανα και τις Επιτροπές μέχρι τις απουσίες από το τελευταίο αντίο στους Ιπτάμενους, διαγράφεται μια σταθερή συμπεριφορά: η συστηματική αποφυγή της δύσκολης θέσης και της άμεσης λογοδοσίας.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν κινούνται μόνο με εξοπλιστικά προγράμματα, παρουσιάσεις, «Ατζέντες 2030» και βαρύγδουπες εξαγγελίες μπροστά στις κάμερες. Πάνω απ’ όλα είναι οι άνθρωποί τους και τα στελέχη του στρατεύματος βλέπουν, καταγράφουν και κρίνουν. Όταν η πολιτική ηγεσία προτάσσει το πρόγραμμά της έναντι της ηθικής υποχρέωσης να σταθεί δίπλα στις οικογένειες των νεκρών πιλότων, το μήνυμα που εκπέμπεται στο στράτευμα είναι βαρύ και τραυματικό.

Το VoiceNews είχε ήδη επισημάνει την απουσία από την πρώτη κηδεία. Η απουσία του κ. Δένδια και από τη δεύτερη κηδεία του Σμηναγού Πέτρου καθιστά την κατάσταση ανεπίτρεπτη, γιατί η παρουσία εκεί δεν αντικαθίσταται από ένα τυπικό δελτίο Τύπου, μια ανάρτηση στα social media ή ένα στεφάνι.

Η σιωπή, η πικρία και η οργή που συσσωρεύονται στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων δεν αποτυπώνονται στους τηλεοπτικούς φακούς, αλλά διογκώνονται. Και όταν η ηγεσία επιλέγει τη συστηματική απουσία, κάποια στιγμή καλείται να αντιμετωπίσει το βαρύ πολιτικό και ηθικό κόστος αυτής της επιλογής.