«ΑΝ ΛΕΙΨΕΙΣ, ΘΑ ΣΟΥ ΚΟΠΕΙ Ο ΜΙΣΘΟΣ» ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ!
«ΘΑ ΣΟΥ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ», Η απειλή που σε κάνει να μην πιστεύεις στ’ αυτιά σου
Αλλά περιμένετε. Γιατί αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Ακολουθεί τηλεφώνημα. Στην άλλη άκρη της γραμμής, η Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Και αντί για ένα «πώς είσαι», αντί για ένα «μην ανησυχείς», αντί για μια στοιχειώδη ανθρώπινη αντίδραση, η νηπιαγωγός ακούει αυτό,
«Αν απουσιάσεις τις τρεις ημέρες πριν μπεις στο νοσοκομείο, θα σου περικοπεί ο μισθός.»
Σταματήστε. Ξαναδιαβάστε.
Μια γυναίκα που έχει κάνει βιοψία, που περιμένει χειρουργείο, που ζει τον τρόμο κάθε ασθενούς, δεν παίρνει τηλέφωνο στήριξης. Παίρνει τηλέφωνο εκφοβισμού. Της λένε, σε ελεύθερη μετάφραση: «Τόλμησε να φροντίσεις τον εαυτό σου και θα πληρώσεις, κυριολεκτικά.»
Σε ποιο κράτος γίνεται αυτό; Σε ποια χώρα ένας διοικητικός μηχανισμός αντιμετωπίζει τον άρρωστο υπάλληλο ως λιποτάκτη; Σε ποιο πλανήτη μια Διευθύντρια Εκπαίδευσης απειλεί αντί να συμπαρασταθεί;
Η επιστολή-κραυγή: «Δεν ζητώ προνόμιο… ζητώ αξιοπρέπεια»
Η νηπιαγωγός, κάτω από ασφυκτική πίεση, έκανε αυτό που δεν θα ‘πρεπε να χρειαστεί ποτέ: έγραψε επιστολή στον Σύλλογο Δασκάλων, ικετεύοντας για βοήθεια. Λες και η κανονική άδεια πριν από χειρουργείο χρειάζεται μεσολάβηση. Λες και τα αυτονόητα γίνονται μόνο αν κάποιος φωνάξει αρκετά δυνατά.
Τα λόγια της χτυπάνε σαν σφαλιάρα:
«Παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζω σοβαρό πρόβλημα υγείας και πρόκειται να υποβληθώ σε προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση, το αίτημά μου απορρίφθηκε μέσω email, χωρίς καμία αιτιολογία.»
«Δέχθηκα έντονη φραστική πίεση, συνοδευόμενη από απειλή περικοπής μισθού.»
«Η συμπεριφορά αυτή μου προκάλεσε μεγάλη ψυχολογική επιβάρυνση, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η υγεία μου απαιτεί ηρεμία και αξιοπρεπή αντιμετώπιση.»
Και η φράση που τα λέει ΟΛΑ:
«Δεν ζητώ προνομιακή μεταχείριση. Ζητώ τον σεβασμό των δικαιωμάτων μου.»
Ο πρόεδρος ξεσπάει: «Ο Σύλλογος δεν θα μείνει στις ανακοινώσεις»
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων Νομού Λάρισας, Δημήτρης Παπαποστόλου, δεν κράτησε τα λόγια του. Δημοσιοποίησε την υπόθεση, μίλησε ανοιχτά για «έλλειψη ενσυναίσθησης», αν και η λέξη «ενσυναίσθηση» ακούγεται σχεδόν ευγενική μπροστά σε αυτά που περιγράφονται και ξεκαθάρισε: «Ο Σύλλογος δεν θα μείνει μόνο στις ανακοινώσεις.»
Μίλησε σωστά. Γιατί εδώ δεν χρειάζονται ανακοινώσεις. Χρειάζονται ευθύνες.
Τα ερωτήματα που κανείς δεν απαντάει
Ποιος συγκεκριμένα αρνήθηκε τη χορήγηση άδειας; Με ποια νομική βάση; Με ποια ανθρώπινη λογική;
Ποιος εξουσιοδότησε την απειλή περικοπής μισθού σε εκπαιδευτικό που πάει για χειρουργείο;
Πού κοιτάζει η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας; Στο ταβάνι; Στα νύχια της; Αναρωτιέται κανείς αν γνωρίζουν καν τι γίνεται στη δική τους δικαιοδοσία ή αν απλώς δεν τους ενδιαφέρει.
Πόσοι ακόμα εκπαιδευτικοί πηγαίνουν στη δουλειά άρρωστοι, τρομοκρατημένοι, ταπεινωμένοι, γιατί ξέρουν ότι αν ζητήσουν αυτό που τους ανήκει, θα αντιμετωπιστούν σαν να ζητάνε ελεημοσύνη;
Το μόνο σίγουρο
Αυτή η νηπιαγωγός θα μπει τελικά στο χειρουργείο. Θα χειρουργηθεί. Ελπίζουμε και ευχόμαστε, να πάνε όλα καλά.
Αλλά θα μπει εκεί μέσα κουβαλώντας μαζί της κάτι παραπάνω από το άγχος της επέμβασης. Θα κουβαλά τη σφαλιάρα της αδιαφορίας ενός κράτους που, αντί να τη φροντίσει, τη ρώτησε αν θα πάει κανονικά στη δουλειά.
Και αυτό δεν ξεχνιέται.
Πηγή: onlarissa.gr





