112ΠΜ: ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ – ΠΑΙΔΙ ΥΠΕΣΤΗ ΗΛΕΚΤΡΟΠΛΗΞΙΑ

Ένα σοβαρό περιστατικό στη 112 Πτέρυγα Μάχης εγείρει ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν με το «ευτυχώς το παιδί είναι καλά».

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας, στις αρχές Σεπτεμβρίου νεοαφιχθείς Αξιωματικός παρέλαβε ανακαινισμένο στρατιωτικό οίκημα εντός της 112 ΠΜ, προκειμένου να εγκατασταθεί εκεί με την οικογένειά του.

Στις 16 Σεπτεμβρίου, όμως, το σπίτι πλημμύρισε και το περιστατικό πήρε ακόμη σοβαρότερη τροπή, όταν ένα από τα παιδιά του Αξιωματικού υπέστη ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του να ανάψει ένα φως.

Η Διοίκηση ενημερώθηκε και, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, πραγματοποιήθηκε τεχνικός έλεγχος. Κατά τον έλεγχο διαπιστώθηκε γενικευμένο βραχυκύκλωμα, ενώ φέρεται να διαπιστώθηκε ότι ο ηλεκτρικός πίνακας ασφαλειών δεν λειτουργούσε.

Το παιδί μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας, με μέριμνα της οικογένειας, και νοσηλεύτηκε. Ευτυχώς, σύμφωνα με τις πληροφορίες, η εξέλιξη για την υγεία του ήταν καλή.

Το σπίτι κρίθηκε ακατάλληλο προς χρήση και τοποθετήθηκαν περιμετρικά κόκκινες κορδέλες. Ωστόσο, τα προσωπικά αντικείμενα και τα κατεστραμμένα έπιπλα της οικογένειας παρέμειναν μέσα στο οίκημα.

Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.

Η «Ατζέντα 2030» παρουσιάζεται από το ΥΠΕΘΑ ως μια συνολική μεταρρύθμιση που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και τη μέριμνα για το μόνιμο προσωπικό.

Το ίδιο το Υπουργείο έχει χαρακτηρίσει τη βελτίωση των συνθηκών ζωής του προσωπικού «μέγιστη προτεραιότητα», ενώ έχει εντάξει τη στέγαση των στελεχών και των οικογενειών τους στον πυρήνα των δράσεων μέριμνας.

Πώς συμβιβάζεται, λοιπόν, αυτή η διακήρυξη με ένα περιστατικό όπου ένα παιδί κινδύνευσε μέσα σε οίκημα που μόλις είχε ανακαινιστεί και παραδοθεί προς κατοίκηση;

Και κυρίως:

• Ποιος πραγματοποίησε τις εργασίες ανακαίνισης;
• Ποιος είχε την τεχνική επίβλεψη;
• Ποιος πιστοποίησε ότι το οίκημα ήταν ασφαλές και κατάλληλο για κατοίκηση;
• Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρολογικός έλεγχος πριν από την παράδοση;
• Υπήρχε πιστοποίηση της ηλεκτρικής εγκατάστασης;
• Ποιος υπέγραψε την παραλαβή του έργου;
• Πότε πραγματοποιήθηκε ο τελευταίος τεχνικός έλεγχος;
• Υπήρχε πρωτόκολλο ελέγχου των οικημάτων πριν εγκατασταθούν οικογένειες;
• Ποια διαδικασία ακολουθείται για την επιλογή των αναδόχων και την πιστοποίηση των εργασιών;
• Υπάρχει έλεγχος μετά την ολοκλήρωση των εργασιών από ανεξάρτητο ή διαφορετικό τεχνικό όργανο;
• Τι προβλέπεται για τις οικογένειες όταν ένα στρατιωτικό οίκημα καθίσταται ακατάλληλο μετά από τέτοιο περιστατικό;
• Ποια μέτρα έχουν ληφθεί ώστε να μη συμβεί αντίστοιχο περιστατικό σε άλλο στρατιωτικό οίκημα;

Το ερώτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι πρωτίστως ζήτημα ασφάλειας προσωπικού και των οικογενειών του.

Γιατί μια ανακαίνιση δεν κρίνεται από το αν το σπίτι παραδόθηκε «καινούργιο» στην εμφάνιση. Κρίνεται από το αν είναι ασφαλές για να κατοικηθεί.

Και ειδικά όταν μιλάμε για στρατιωτικά οικήματα, στα οποία κατοικούν οικογένειες στελεχών που υπηρετούν σε κρίσιμες μονάδες, η ασφάλεια των εγκαταστάσεων δεν μπορεί να είναι τυπική διαδικασία.

Το παιδί ευτυχώς είναι καλά. Αυτό είναι το σημαντικότερο.

Αλλά το «τέλος καλό, όλα καλά» δεν μπορεί να αποτελέσει απάντηση.

Η πραγματική απάντηση πρέπει να είναι: τι ακριβώς συνέβη, ποιος είχε την ευθύνη ελέγχου και παραλαβής, αν τηρήθηκαν όλες οι τεχνικές προδιαγραφές και τι θα αλλάξει από αύριο ώστε να μην κινδυνεύσει ξανά κανένα παιδί μέσα σε στρατιωτικό οίκημα. Αυτό είναι το πραγματικό τεστ της μέριμνας προσωπικού και της ίδιας της «Ατζέντας 2030».

Και εδώ χρειάζονται έγγραφα, τεχνικές εκθέσεις και απαντήσεις — όχι συνθήματα.