Κατατέθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου προσφυγή κατά της Ελλάδας για τη διπλή παρακολούθηση πολιτών από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και από το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, μετά την άρνηση του Αρείου Πάγου να ανασύρει τη δικογραφία από το αρχείο.
Το ζήτημα δεν περιορίζεται σε ένα πρόσωπο (τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη). Αφορά τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος χειρίστηκε, από το 2020 έως σήμερα, ένα από τα σοβαρότερα πλήγματα στο απόρρητο των επικοινωνιών και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Μετά τις εκλογές του 2019 η ΕΥΠ υπήχθη απευθείας στον πρωθυπουργό. Από το 2020 και μετά δύο παράλληλα συστήματα παρακολούθησης λειτούργησαν στη χώρα. Το πρώτο ήταν οι επισυνδέσεις της ΕΥΠ με εισαγγελική διάταξη «για λόγους εθνικής ασφάλειας». Το δεύτερο ήταν το Predator, εμπορικό λογισμικό που μετατρέπει ένα κινητό σε πλήρη συσκευή κατασκοπείας σε μηνύματα, κλήσεις, αρχεία, μικρόφωνο, κάμερα, τοποθεσία.
Το 2022 αποκαλύφθηκε ότι στόχοι ήταν δημοσιογράφοι, πολιτικοί της αντιπολίτευσης, υπουργοί, εισαγγελείς, στρατιωτικοί και επιχειρηματίες. Σε δεκάδες περιπτώσεις τα ίδια πρόσωπα εμφανίζονται και στις δύο λίστες. Η κυβέρνηση παραδέχθηκε τις επισυνδέσεις της ΕΥΠ, αρνήθηκε όμως κάθε σύνδεση με το Predator. Ο τότε διοικητής της υπηρεσίας και ο τότε γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού παραιτήθηκαν.
Η εισαγγελική έρευνα του Αρείου Πάγου κατέληξε ότι δεν προέκυψε εμπλοκή κρατικών λειτουργών και έθεσε το κρίσιμο σκέλος στο αρχείο. Στο εδώλιο οδηγήθηκαν μόνο ιδιώτες που συνδέθηκαν με την εμπορία του λογισμικού.
Τον Φεβρουάριο του 2026 καταδικάστηκαν πρωτοδίκως. Η απόφαση του δικαστηρίου άνοιγε τον δρόμο για επανεξέταση του φακέλου. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αρνήθηκε.
Εδώ εντοπίζεται ο πυρήνας της προσφυγής. Ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας χειρίστηκε ο ίδιος το αίτημα ανάσυρσης και στις 27 Απριλίου 2026 απέρριψε την επανεξέταση. Το 2020, ως εποπτεύων εισαγγελικός λειτουργός της ΕΥΠ, είχε υπογράψει τις διατάξεις άρσης απορρήτου που έθεταν υπό παρακολούθηση πρόσωπα τα οποία λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και ως στόχοι του Predator. Δεν απέσχε και δεν αυτοεξαιρέθηκε. Κατά τους πληρεξουσίους δικηγόρους, ο ελεγχόμενος ανέλαβε τον ρόλο του ελεγκτή.
Το εθνικό σύστημα, όπως προβάλλεται στην προσφυγή, δεν παρείχε ανεξάρτητη, αμερόληπτη και αποτελεσματική έρευνα ούτε ουσιαστικό ένδικο βοήθημα. Η προσφυγή επικαλείται παραβιάσεις του άρθρου 6 παράγραφος 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την αντικειμενική αμεροληψία, του άρθρου 8 για την ιδιωτική ζωή και το απόρρητο των επικοινωνιών, του άρθρου 10 για την ελευθερία του Τύπου και την προστασία των δημοσιογραφικών πηγών, και του άρθρου 13 λόγω έλλειψης αποτελεσματικής εσωτερικής προστασίας.
Όταν η ίδια δικαστική αρχή που ενέκρινε τις παρακολουθήσεις αποφασίζει κατόπιν ότι δεν χρειάζεται νέα έρευνα, το κράτος δικαίου μένει μεθερμηνευμένο σε διαδικασία. Οι διατάξεις άρσης απορρήτου σε κρίσιμες υποθέσεις δηλώθηκαν από την ΕΥΠ ως μη ανευρεθείσες. Δημόσιες δηλώσεις καταδικασθέντων ότι το Predator πωλείται σε κρατικές υπηρεσίες δεν κρίθηκαν ικανές να ανοίξουν εκ νέου τον φάκελο. Η κυβερνητική γραμμή παραμένει ότι οι επισυνδέσεις της ΕΥΠ ήταν νόμιμες και ότι για το Predator ευθύνονται ιδιώτες. Η αντίθετη ανάγνωση των γεγονότων είναι ότι η χώρα έζησε παράλληλη λειτουργία νόμιμης και παράνομης παρακολούθησης, με κοινό κατάλογο στόχων, πολιτική υπαγωγή της υπηρεσίας πληροφοριών στο Μαξίμου και δικαστικό κλείσιμο της υπόθεσης από πρόσωπο που είχε ήδη υπογράψει τις επίμαχες διατάξεις. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν δικάζει την πολιτική αντιπαράθεση. Κρίνει αν η Ελλάδα διερεύνησε σοβαρά την παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων ή αν την περιέβαλε με θεσμικό τύπο.
Όπως σημείωσε ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, η συγκάλυψη, όσο θεσμικό περίβλημα κι αν αποκτήσει, δεν μετατρέπεται σε Δικαιοσύνη.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
