Η πρόσφατη καταστροφική πυρκαγιά στη Σίβηρη της Χαλκιδικής ανέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο το χάσμα ανάμεσα στην επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης και τη σκληρή πραγματικότητα. Ενώ η χώρα βιώνει άλλη μια χρονιά ραγδαίας περιβαλλοντικής υποβάθμισης, η πολιτική ηγεσία επέλεξε τον δρόμο των πανηγυρισμών, προκαλώντας το κοινό αίσθημα. Για τον πολίτη που παρακολουθεί τον εθνικό του πλούτο να γίνεται στάχτη, μαζί με περιουσίες συνανθρώπων, η προσπάθεια υποβάθμισης της καταστροφής συνιστά μια τραγική ειρωνεία που δεν πείθει!
Επικοινωνιακή Διαχείριση Αντί για Αυτοκριτική
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν ο υπουργός Επικρατείας επιχείρησε να αποτιμήσει την πυρκαγιά στη Χαλκιδική με αυστηρά ποσοτικά, σχεδόν στατιστικά, κριτήρια. Αντί να υπάρξει προβληματισμός για τις εστίες που απείλησαν οικισμούς και οδήγησαν στην εσπευσμένη απομάκρυνση 500 ατόμων, το κυβερνητικό αφήγημα εστίασε στη σύγκριση των 2.500 καμένων στρεμμάτων με τη βιβλική καταστροφή του 2006. Αυτή η ρητορική, πέρα από τις προφανείς εσωκομματικές αιχμές για τα πεπραγμένα παλαιότερων κυβερνήσεων, αποπειράθηκε να βαφτίσει την πλειονότητα των καμένων εκτάσεων ως «μη δασικές» ή απλά «χαμόκλαδα». Η ταχύτητα με την οποία αξιολογήθηκε το δάσος είναι το λιγότερο εντυπωσιακή, αγνοώντας ωστόσο επιδεικτικά την αγωνία των κατοίκων και τις περιουσίες που παραδόθηκαν στις φλόγες.
Στάχτη τα 50 Εκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης
Το αφήγημα της κυβερνητικής επιτυχίας καταρρέει παταγωδώς μπροστά στα οικονομικά και επιχειρησιακά δεδομένα. Στην περιοχή της Σίβηρης είχαν δαπανηθεί τεράστια ποσά μέσω του προγράμματος «AntiNERO» –χρηματοδοτούμενου από το Ταμείο Ανάκαμψης– για τον προληπτικό καθαρισμό της βλάστησης. Οι επιστημονικές παρατηρήσεις και οι χάρτες του υπουργείου Περιβάλλοντος επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά σάρωσε ακριβώς τις περιοχές όπου υποτίθεται πως είχαν ληφθεί τα ακριβοπληρωμένα μέτρα προστασίας. Ουσιαστικά, έργα ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ μετατράπηκαν κυριολεκτικά σε φρύγανα. Παράλληλα, ο σχηματισμός δικογραφίας σε βάρος υπεργολάβων του ΔΕΔΔΗΕ για πλημμελή καθαρισμό του δικτύου ηλεκτροδότησης στην περιοχή, αποδεικνύει την πλήρη κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού πρόληψης, αυξάνοντας το συνολικό κόστος της ζημιάς στα 100 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Τραγικός Επίλογος στη Σαλαμίνα
Το πιο οδυνηρό, ωστόσο, είναι το ζήτημα της χρονικής συγκυρίας αυτών των ακατανόητων πανηγυρισμών. Τι ακριβώς έχει να γιορτάσει κανείς σε μια χώρα που παραδίδεται σταθερά στις φλόγες, μετρώντας απώλειες;
Πριν καν προλάβουν να σιγήσουν οι κυβερνητικές επευφημίες για το… «μικρό μέγεθος» της καταστροφής στη Χαλκιδική, η τραγωδία χτύπησε ανελέητα τη Σαλαμίνα. Ένας νεκρός άνθρωπος, κατεστραμμένες περιουσίες και νέες εκτάσεις γης παραδομένες στις φλόγες, ήρθαν να διαψεύσουν την τεχνητή αισιοδοξία με τον πιο μακάβριο τρόπο.
Οι στατιστικές αλχημείες και οι μετρήσεις των καμένων στρεμμάτων «με τη μεζούρα» δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι η πολιτεία αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες της. Όταν τα ακριβά προγράμματα πρόληψης αποτυγχάνουν στην πράξη και ο απολογισμός της αντιπυρικής περιόδου γράφεται με απώλειες ανθρώπινων ζωών και κατεστραμμένα νοικοκυριά, οι πανηγυρισμοί δεν εμπνέουν απλώς ειρωνεία. Αποτελούν ευθεία ύβρη απέναντι σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
