ΤΟ REAL ESTATE ΤΟΥ ΔΕΝΔΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ: ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ «ΑΤΖΕΝΤΑΣ 2030»

Όταν το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μετατρέπεται σε μεσιτικό γραφείο πολυτελείας, οι λέξεις χάνουν κάθε νόημα. Υπό την ηγεσία του Νίκου Δένδια, η κυβέρνηση παρουσιάζει με καμαρωτή περηφάνια το «σχέδιο αξιοποίησης» της ακίνητης περιουσίας του στρατού, με στόχο το ιλιγγιώδες ποσό του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Μόνο που πίσω από τις κομψές λέξεις και τα επικοινωνιακά κοστούμια, κρύβεται η πιο σκληρή αλήθεια: η δημόσια γη μπαίνει στο σφυρί, με τις ευλογίες και το απαραίτητο ιδεολογικό περιτύλιγμα της «Ατζέντας 2030».

Ο κ. Δένδιας, εφαρμόζοντας πιστά τις διεθνείς επιταγές της «πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης», φαίνεται να συγχέει την εθνική άμυνα με το real estate. Στρατόπεδα-φιλέτα, παραθαλάσσιες εκτάσεις και υποδομές που ανήκουν στον ελληνικό λαό και χτίστηκαν με το υστέρημα των φορολογουμένων, παραδίδονται για 50 και 99 χρόνια σε ιδιωτικά funds και μεγαλοεπενδυτές.

Η επιχείρηση αυτή, ωστόσο, δεν είναι ξεκομμένη από το ευρύτερο σχέδιο για το στράτευμα. Έρχεται να δέσει απόλυτα με τη θεσμική αποδιάρθρωση που φέρνει ο πρόσφατος νόμος Δένδια (Ν. 5265/2026), ο οποίος βαφτίστηκε επικοινωνιακά ως «Χάρτης Μετάβασης στη Νέα Εποχή». Πρόκειται για μια νομοθετική παρέμβαση που, υπό το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού» και της «καινοτομίας», ανατρέπει βίαια τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, τις σταδιοδρομίες των στελεχών και τη λειτουργία των στρατιωτικών σχολών. Αντί για ενίσχυση, βλέπουμε μια μεθοδική αποδιοργάνωση που οδηγεί στη διάλυση του παραδοσιακού ιστού της άμυνας, την ώρα που οι γεωπολιτικές προκλήσεις κλιμακώνονται.

Το επιχείρημα ότι τα ακίνητα «ρημάζουν» είναι τουλάχιστον προκλητικό. Αν ρημάζουν, η ευθύνη βαραίνει το ίδιο το κράτος. Η λύση, όμως, απέναντι στην κρατική ανικανότητα δεν είναι το ξεπούλημα. Όταν παραχωρείς τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα, στερείς με το έτσι θέλω από τις επόμενες γενιές το δικαίωμα να αποφασίζουν για τον τόπο τους.

Ακόμα πιο ειρωνικό είναι το πρόσχημα που χρησιμοποιείται: ότι τα έσοδα από το real estate θα πάνε για τη χρηματοδότηση των εξοπλισμών και την κατασκευή οικημάτων για τα στελέχη. Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο η μέριμνα για το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, η ίδια η αποτρεπτική ισχύς της χώρας, αλλά και η επιβίωση ενός στρατεύματος που αποδιαρθρώνεται από τον νόμο του 2026, να εξαρτώνται από το αν θα βρεθεί real estate developer για να χτίσει ξενοδοχεία και εμπορικά κέντρα πάνω σε πρώην στρατιωτικές υποδομές; Είναι αυτή σοβαρή αμυντική πολιτική ή μια βολική δικαιολογία για να περάσει η δημόσια γη σε ιδιωτικά χέρια;

Η «Ατζέντα 2030», έτσι όπως την υλοποιεί η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας, αποδεικνύεται το τέλειο άλλοθι (greenwashing) για την πλήρη εμπορευματοποίηση των πάντων. Οι ελεύθεροι χώροι, που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα μετατρέπονταν σε πνεύμονες πρασίνου και κοινωνικές δομές για τους πολίτες, εδώ βαφτίζονται «επενδυτικές ευκαιρίες».

Αν η «νέα εποχή» που ευαγγελίζεται ο Νίκος Δένδιας σημαίνει τσιμεντοποίηση, διάλυση της δομής των δυνάμεων και παραχώρηση της στρατιωτικής περιουσίας στο όνομα του ιδιωτικού κέρδους, τότε η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει. Γιατί όταν φτάσουμε στο 2030, με αυτή την ταχύτητα, το μόνο που θα έχει απομείνει στις Ένοπλες Δυνάμεις και στον ελληνικό λαό θα είναι οι τίτλοι ιδιοκτησίας στα χαρτιά.