Ο ΣΠΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ «ΞΕΣΠΑΣΕ» ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΕΥΡΩΠΑΙΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ - «ΕΚΒΙΑΖΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΕΤΗ...»

Υπάρχουν συνεντεύξεις που προσφέρουν πολιτικό μήνυμα και συνεντεύξεις που, άθελά τους, λειτουργούν ως ακτινογραφία ενός πολιτικού ήθους. Η εμφάνιση του Άδωνι Γεωργιάδη στο Action 24 ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και υπουργός Υγείας, σε λίγες μόλις δηλώσεις, κατάφερε να θίξει και όχι πάντα με τον τρόπο που προφανώς ήθελε πέντε μείζονα ζητήματα, την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τις υποκλοπές, το ρουσφέτι, την υπόθεση Λαζαρίδη και τον χρόνο των εκλογών. Και σε όλα άφησε κοινό παρονομαστή, μια αντίληψη εξουσίας που θεωρεί «κανονικότητα» ό,τι σε κάθε ώριμη δημοκρατία προκαλεί θεσμικό σκάνδαλο.

Επίθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελέα

Το πιο βαρύ σημείο της συνέντευξης ήταν η ευθεία αμφισβήτηση ενός ευρωπαϊκού θεσμού από κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. Ο κ. Γεωργιάδης δήλωσε ότι «δεν είναι κανένας σοβαρός θεσμός η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία» και άφησε υπαινιγμούς ότι η Πόπη Παπανδρέου «εκβιάζει για την ανανέωση της θητείας της», προβλέποντας μάλιστα ότι «στο τέλος η ίδια θα θέσει τις υποθέσεις στο αρχείο. Αλλιώς είναι άσχετη».

Ας το ξαναδιαβάσουμε. Ένας αντιπρόεδρος κυβέρνησης κράτους-μέλους της ΕΕ αποδίδει κίνητρα εκβιασμού σε Ευρωπαία Εισαγγελέα, ενώ ταυτόχρονα προαναγγέλλει ότι «θα μπουν στο αρχείο» υποθέσεις που ερευνά. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) είναι ανεξάρτητη ευρωπαϊκή αρχή, με ρητή εντολή να προστατεύει τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης από απάτες, δηλαδή ακριβώς αυτό που συμβαίνει στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου εκατομμύρια κοινοτικών πόρων φέρονται να κατέληξαν σε χέρια που δεν τα δικαιούνταν.

Όταν η ίδια παράταξη σε κάθε ευκαιρία επικαλείται την «ευρωπαϊκή πορεία» και διαφημίζει τη σχέση της με τις Βρυξέλλες, αλλά τη στιγμή που ένας ευρωπαϊκός ανακριτικός θεσμός αγγίζει κυβερνητικά πρόσωπα τον βαφτίζει… «μη σοβαρό», τότε πρόκειται για ευρωπαϊσμό à la carte, ναι στα κονδύλια, ναι στις φωτογραφίες, όχι στους ελέγχους. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβοδίκαιοι, μήπως οφείλει και η κυρία Παπανδρέου και οι Έλληνες εντεταλμένοι εισαγγελείς της EPPO που κάνουν τη δουλειά τους ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος, να ζητήσει συγγνώμη επειδή κυνηγά τη διαφθορά;

Σε ένα κανονικό κράτος, η απλή διατύπωση της ερώτησης είναι απάντηση από μόνη της.

Η εμμονή να παρουσιάζεται κάθε δικογραφία που φτάνει στη Βουλή ως «πολιτικό παιχνίδι» λειτουργεί ως προληπτική απαξίωση των αποδεικτικών στοιχείων πριν καν αυτά αξιολογηθούν. Και όταν αυτό γίνεται από υπουργό, θεωρείται παρέμβαση.

«Οι υποκλοπές δεν είναι πραγματικό πρόβλημα»

Αν η επίθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θέτει ζήτημα ευρωπαϊκού κεκτημένου, η τοποθέτησή του για τις υποκλοπές θέτει ζήτημα δημοκρατικού κεκτημένου. Ο κ. Γεωργιάδης επιμένει ότι «οι υποκλοπές δεν είναι πραγματικό πρόβλημα», ότι «έτσι γίνεται σε όλο τον κόσμο» και ότι ο ίδιος θεωρεί δεδομένο πως παρακολουθείται.

Το επιχείρημα έχει δύο σκέλη και και τα δύο καταρρέουν στον πρώτο θεσμικό έλεγχο.

Πρώτον, η σύγκριση με την υπόθεση Μέρκελ–Ομπάμα είναι παραπλανητική. Εκεί μιλάμε για κατασκοπεία μεταξύ κρατών κάτι που, όντως, «συμβαίνει και αυτά», όπως ειρωνικά λέει ο υπουργός. Στην Ελλάδα μιλάμε για παρακολουθήσεις πολιτικών αρχηγών, δημοσιογράφων, στρατιωτικών και επιχειρηματιών από την ίδια την ΕΥΠ, υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού, σε συνδυασμό με το παράνομο λογισμικό Predator. Δηλαδή για παρέμβαση κρατικών και παρακρατικών δομών στη δημοκρατική ζωή του ίδιου τους του λαού. Είναι θέμα Συντάγματος, άρθρου 19, και βασικών ελευθεριών και όχι κάποιο γεωπολιτικό παιχνίδι.

Δεύτερον, η υποτίμηση με το επιχείρημα «ο κόσμος πονάει με την ακρίβεια, όχι με τις υποκλοπές» είναι ρητορικό τρικ. Οι πολίτες δικαιούνται και φθηνότερα τρόφιμα και κράτος που δεν τους παρακολουθεί. Δεν είναι «ή–ή». Και η απόπειρα να κουρνιάζει το ένα πρόβλημα πίσω από το άλλο είναι ακριβώς η τακτική όσων θέλουν να βγει το ζήτημα από την ατζέντα.

Όταν ένας υπουργός θεωρεί «φυσικό» να παρακολουθείται το κινητό του, έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από μια βασική αξίωση του πολίτη προς το κράτος, ότι το κράτος δεν τον κατασκοπεύει. Αυτό δεν είναι ρεαλισμός. Είναι συνθηκολόγηση.

Το ρουσφέτι

Εδώ ο ίδιος ο αρχηγός του κ. Γεωργιάδη, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, δήλωσε σε τηλεοπτικο μηνυμα στο λαό, πρόσφατα ότι «όλοι οι πολιτικοί κάνουν παντού ρουσφέτια». Η παραδοχή αυτή στην πραγματικότητα λειτούργησε ως συλλογική αμνηστία, αν όλοι το κάνουν, κανείς δεν φταίει, αν είναι «παθογένεια», είναι κάτι σαν τον καιρό, όχι επιλογή.

Το ερώτημα, όμως, που οφείλει να απαντηθεί είναι άλλο, τι έκανε ακριβώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα έξι χρόνια της διακυβέρνησής της για να περιορίσει αυτήν την «παθογένεια»; Πόσες θέσεις μετακλητών μειώθηκαν; Πόσοι πραγματικά διαφανείς διαγωνισμοί έγιναν σε κρίσιμους φορείς; Πόσοι έλεγχοι στους οργανισμούς που διανέμουν κοινοτικούς πόρους; Η απάντηση στην πράξη με αποκορύφωμα την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει ότι όχι μόνο δεν περιορίστηκε η παθογένεια, αλλά νομιμοποιήθηκε ως γενικευμένη συνθήκη, ενώ οι βολεμένοι παρέμειναν βολεμένοι.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι ένα πολιτικό σύστημα που καλεί τους πολίτες να «συνηθίσουν» το ρουσφέτι, την παρακολούθηση και την υπονόμευση ευρωπαϊκών θεσμών, δεν ζητά ψήφο εμπιστοσύνης, ζητά ψήφο παραίτησης.

Η υπόθεση Λαζαρίδη

Στην υπόθεση του πτυχίου του Μακάριου Λαζαρίδη, ο κ. Γεωργιάδης υποστήριξε ότι «έγινε υπηρεσιακός έλεγχος το 2007 και εγκρίθηκε η πρόσληψή του». Το επιχείρημα μοιάζει τεχνοκρατικό, στην πραγματικότητα όμως μετατοπίζει το ερώτημα. Το ζήτημα δεν είναι αν υπήρχε σφραγίδα έγκρισης πριν από 19 χρόνια, αλλά αν το δικαιολογητικό που προσκομίστηκε αντιστοιχούσε σε υπαρκτό τίτλο σπουδών. Αν οι υπηρεσίες ενέκριναν κάτι που δεν έπρεπε, το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται απλώς μοιράζεται.

Και πάλι, το μοτίβο είναι ίδιο «έγιναν οι διαδικασίες, άρα τελείωσε». Η ίδια λογική που λέει «υπάρχει Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά δεν είναι σοβαρός θεσμός». Η ίδια λογική που λέει «υπάρχουν υποκλοπές, αλλά δεν είναι πρόβλημα». Η ίδια λογική που λέει «υπάρχει ρουσφέτι, αλλά έτσι είναι».

«Όποτε κι αν γίνουν, δεν τις λες πρόωρες»

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η φράση του για τον χρόνο των εκλογών «Από τη ΔΕΘ και μετά η χώρα είναι σε προεκλογική περίοδο. Όποτε και να γίνουν οι εκλογές μετά, δεν τις λες και πρόωρες». Είναι μια παραδοχή που εξηγεί πολλά. Εξηγεί την ένταση των δηλώσεων, την εμμονή στην απαξίωση κάθε αντίπαλου αφηγήματος, την ταχύτητα με την οποία χαρακτηρίζονται «ασήμαντα» ζητήματα που σε άλλες χώρες θα προκαλούσαν κυβερνητικές κρίσεις.

Η κυβέρνηση δεν κυβερνά πλέον εκστρατεύει. Και σε μια μόνιμη εκστρατεία, οι θεσμοί γίνονται ενοχλητικοί, οι ελεγκτές «άσχετοι», οι παρακολουθούμενοι «υπερβολικοί» και οι δικογραφίες «παιχνίδια».

Είναι αυτό εικόνα υπουργού; Εξυπηρετεί τον ρόλο που του έχει ανατεθεί; Ίσως τελικά η πιο ειλικρινής στιγμή της συνέντευξης να ήταν εκείνη όπου ομολόγησε ότι από τη ΔΕΘ και μετά βρισκόμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο. Γιατί αν αυτό που είδαμε είναι το προεκλογικό πρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας, το βασικό ζητούμενο για τους πολίτες δεν είναι ποιος θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά ποιοι θεσμοί θα έχουν μείνει όρθιοι όταν αυτές γίνουν.

Ας τους χαίρονται οι βολεμένοι!