Η γραπτή δήλωση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μακάριου Λαζαρίδη, λίγα μόλις λεπτά πριν ανέβει στο βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός για τη συζήτηση περί κράτους δικαίου, δεν είναι «συγγνώμη». Είναι πολιτικός ελιγμός. Και ο ελιγμός αυτός, αντί να κλείσει την υπόθεση, ανοίγει διάπλατα πέντε ερωτήματα που η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφύγει.
Για ποια ακριβώς «συγγνώμη» μιλάμε;
Ο κ. Λαζαρίδης ζητά συγγνώμη όχι για την ουσία δηλαδή για το γεγονός ότι διορίστηκε ως ειδικός επιστημονικός σύμβουλος το 2007 στο υπουργείο Παιδείας, παρότι, όπως ο ίδιος πλέον παραδέχεται, το πτυχίο του δεν ήταν αναγνωρισμένο από το ΔΙΚΑΤΣΑ αλλά για τον «τρόπο» με τον οποίο εκφράστηκε τις προηγούμενες ημέρες. Ζητά, με άλλα λόγια, συγγνώμη για την επικοινωνία, όχι για την πράξη. Αυτό δεν είναι παραδοχή. Είναι μισή παραδοχή και στην πολιτική, η μισή παραδοχή είναι συνήθως η χειρότερη μορφή άρνησης, γιατί ομολογεί ό,τι δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί και αρνείται ό,τι ακόμη ελπίζει ότι θα ξεχαστεί.
«Χωρίς καμία δική μου παρέμβαση ή επιλογή», αλήθεια;
Ο υφυπουργός ισχυρίζεται ότι «αν έπρεπε να διορισθώ ως ειδικός συνεργάτης και όχι ως ειδικός σύμβουλος, αυτό συνέβη χωρίς καμία δική μου παρέμβαση ή επιλογή». Πρόκειται για πρωτοφανή, αφοπλιστικά αφελή γραμμή άμυνας, ο διοριζόμενος υποστηρίζει ότι δεν ήξερε σε ποια θέση διορίζεται, ότι δεν διάβασε το ΦΕΚ, ότι δεν κατάλαβε τη διαφορά στη μισθολογική κλίμακα, ότι δεν αντιλήφθηκε για χρόνια ότι εισέπραττε αποδοχές ειδικού συμβούλου θέσης που απαιτούσε αναγνωρισμένο πτυχίο που ο ίδιος δεν διέθετε.
Στην Ελλάδα του 2007, όπως και σήμερα, οι μετακλητές θέσεις δεν διορίζονται με κλήρωση. Διορίζονται με πολιτική επιλογή. Και η πολιτική επιλογή συνοδεύεται από πολιτική ευθύνη, του διορίζοντος και του διοριζόμενου.
Για ποια ποσά μιλάμε, κ. Λαζαρίδη;
Ο υφυπουργός ζητά ο ίδιος «τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων σε εμένα ποσών». Ακούγεται ωραίο. Είναι όμως ασαφές.
- Πόσα χρόνια εισέπραττε αποδοχές ειδικού επιστημονικού συμβούλου αντί ειδικού συνεργάτη;
- Ποια η διαφορά στη μισθολογική κλίμακα σε ονομαστικές αξίες της εποχής;
- Με ποιο επιτόκιο θα υπολογιστεί ο «έντοκος» καταλογισμός που ο ίδιος ζητά του Δημοσίου, του υπερημερίας, του κανονικού;
- Ποια είναι τα παρεπόμενα οφέλη συντάξιμα έτη, ασφαλιστικές εισφορές, προϋπηρεσία που μέτρησε σε μετέπειτα διορισμούς;
Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών
Ο κ. Λαζαρίδης είναι σήμερα υφυπουργός. Η υπόθεση αφορά διορισμό του 2007 σε θέση μετακλητού υπαλλήλου, όχι πράξη που τέλεσε ως μέλος κυβέρνησης. Άρα, τυπικά, δεν καλύπτεται από τον περιβόητο νόμο περί ευθύνης υπουργών.
Όμως η μεταχείριση του φακέλου, η διαβίβασή του ή μη στη Δικαιοσύνη, η ταχύτητα του ελέγχου, η ενεργοποίηση ή όχι του καταλογισμού από τις αρμόδιες υπηρεσίες, όλα αυτά εξαρτώνται από την πολιτική βούληση μιας κυβέρνησης στην οποία ο ελεγχόμενος είναι μέλος. Και εδώ ακριβώς γεννιέται η σύγκρουση συμφερόντων που καμία «αυτοκαταλογιστική» δήλωση δεν μπορεί να καλύψει.
Η υπόθεση Λαζαρίδη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μακρά σειρά υποθέσεων όπου το ελληνικό πολιτικό σύστημα αυτοελέγχεται με ταχύτητα χελώνας και αυτοτιμωρείται. Ο πολίτης παρακολουθεί και πληρώνει.
Στο VoiceNews προτείνουμε ως θεσμική τομή που ήδη εφαρμόζεται σε αρκετές ώριμες δημοκρατίες,
Για κάθε πολιτικό πρόσωπο, βουλευτή, υπουργό, υφυπουργό, γενικό γραμματέα, περιφερειάρχη, δήμαρχο που εμπλέκεται επωνύμως σε σκάνδαλο διαφθοράς, και ιδιαιτέρως σε οικονομικό σκάνδαλο, η διαδικασία θα πρέπει να αντιστρέφεται! πρώτα προληπτική δέσμευση και δήμευση περιουσίας και μετά ο έλεγχος!
Γιατί;
- Γιατί η περιουσία διαφεύγει γρηγορότερα από την απόφαση. Μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος –κοινοβουλευτικός, δικαστικός, ελεγκτικός– τα χρήματα έχουν ήδη βρει δρόμους εξαφάνισης: offshore, συγγενικά πρόσωπα, ακίνητα τρίτων, εικονικές εταιρείες.
- Γιατί σε μια δημοκρατία λογοδοσίας, η απόδειξη της νομιμότητας των περιουσιακών στοιχείων βαρύνει αυτόν που ασκεί δημόσια εξουσία, όχι τον πολίτη που τον πληρώνει.
- Γιατί η προληπτική δέσμευση δεν είναι ποινή είναι μέτρο διασφάλισης. Όπως ακριβώς η προφυλάκιση. Αν ο ελεγχόμενος αθωωθεί, η περιουσία επιστρέφεται άθικτη και εντόκως. Αν καταδικαστεί, η κοινωνία έχει κάτι να ανακτήσει.
- Γιατί στη δημοκρατία η εμπιστοσύνη δεν είναι δικαίωμα είναι συμβόλαιο. Και το συμβόλαιο προβλέπει εγγυήσεις.
Ο κ. Λαζαρίδης μάς λέει ότι «δεν έχει τίποτα να φοβηθεί». Ωραία. Τότε ας είναι ο πρώτος που θα συμφωνήσει, προληπτικός έλεγχος περιουσιακής κατάστασης, πλήρης, έντοκος καταλογισμός με νούμερα, και διαβίβαση του φακέλου στη Δικαιοσύνη χωρίς παρεμβάσεις.
Μέχρι τότε, η «συγγνώμη» της Τετάρτης παραμένει αυτό που είναι: ένα επικοινωνιακό πυροσβεστικό, ρίξιμο νερού πάνω στη φλόγα, χωρίς να αγγίζει την πηγή της φωτιάς.
Και ο «φίλος» πρωθυπουργός; Σιωπά. Όπως σιωπούν όλοι οι «φίλοι» όταν ο λογαριασμός έρχεται στο τραπέζι, διότι τους συμφέρει…
Ολόκληρη η δήλωση του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων – Βουλευτή Π.Ε. Καβάλας Ν.Δ., κ. Μακάριου Λαζαρίδη:
«Αρχικά, νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη γιατί, μέσα στην ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, εκφράστηκα τις προηγούμενες ημέρες, κάποιες στιγμές, με τρόπο που δεν συνάδει, ούτε με το ήθος μου, ούτε με το ήθος της παράταξης στην οποία ανήκω από μικρό παιδί.
Επί της ουσίας, όμως, σε μια περίοδο που επιχειρείται η συστηματική σπίλωση προσώπων με διαδρομή και παρουσία στον δημόσιο βίο, οφείλω να ξεκαθαρίσω τα εξής:
Διαχρονικά, οι Υπουργοί, οι Υφυπουργοί και οι Γενικοί Γραμματείς επιλέγουν, σύμφωνα με τον νόμο, συνεργάτες της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, οι οποίοι και αποχωρούν με την αποχώρηση του πολιτικού τους προϊσταμένου, χωρίς κανένα άλλο δικαίωμα.
Συνεργάτες με σχέση εμπιστοσύνης και αποτελεσματικότητας. Αυτά δεν είναι ούτε πρωτοφανή ούτε μεμπτά.
Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, μπορούσα να προσληφθώ στη θέση του ειδικού συνεργάτη ως απόφοιτος Λυκείου, με δεδομένο ότι το πτυχίο μου δεν ήταν αναγνωρισμένο από το τότε ΔΙΚΑΤΣΑ, μετά τον έλεγχο των εγγράφων που μου ζητήθηκαν και τα οποία κατέθεσα στην αρμόδια υπηρεσία.
Αν έπρεπε να διορισθώ ως ειδικός συνεργάτης και όχι ως ειδικός σύμβουλος, αυτό συνέβη χωρίς καμία δική μου παρέμβαση ή επιλογή.
Η απόδειξη για τα παραπάνω είναι ότι στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης κατατάχθηκα στην κατηγορία ΔΕ, γιατί προφανώς οι υπηρεσίες, με Υπουργό τον σημερινό πρωθυπουργό κ. Κ. Μητσοτάκη έκαναν σωστά τη δουλειά τους.
Γιατί και τότε και τώρα ο κ. Μητσοτάκης αλλάζει το Κράτος και διορθώνει παθογένειες ετών. Αυτό κάνουμε άλλωστε 7 χρόνια τώρα και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε για να ζήσουν τα παιδιά μας σε μια καλύτερη χώρα.
Και είμαι υπερήφανος που είμαι μέλος αυτής της Κυβέρνησης και αυτής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Επειδή, όμως, δεν επιθυμώ να αιωρούνται σκιές, ζητώ ο ίδιος τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων σε εμένα ποσών.
Σε ό,τι αφορά τη σύζυγό μου, Αθανασία Κοτσαύτη, ουδέποτε έκρυψα την πολιτική και οικογενειακή μου σχέση με την κυρία Βάσω Κόλλια. Μετά την αποχώρησή μου από τη Γενική Γραμματεία, η ίδια έλαβε την απόφαση για την πρόσληψή της και τη συνεργασία της με την τότε κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ.
Η αλήθεια είναι μπροστά σε όλους. Με πλήρη διαφάνεια και χωρίς καμία σκιά.
Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, αλλά δεν θα επιτρέψω από κανέναν τη «δολοφονία» του χαρακτήρα μου και τη σπίλωση της οικογένειάς μου».
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
