Την ώρα που η κοινωνία μετρά νεκρούς, εγκλωβισμούς και εκτεταμένες καταστροφές από την κακοκαιρία, η εικόνα της πολιτικής ηγεσίας προκαλεί οργή και βαθιά αμηχανία.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται, για ακόμη μία φορά, αποκομμένος από την πραγματικότητα, επιλέγοντας τις πίστες του χιονοδρομικού κέντρου Καλαβρύτων την ώρα που η χώρα δοκιμάζεται. Δεν πρόκειται απλώς για μια «άτυχη στιγμή». Πρόκειται για μια εικόνα με βαρύ πολιτικό συμβολισμό.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Το 2019 στο Βελούχι, το 2022 στον Ψηλορείτη, το 2025 στα Καλάβρυτα, πάντα με το ίδιο κράνος. Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι αν πρόκειται για σύμπτωση. Το ερώτημα είναι άλλο: πώς γίνεται, σε κάθε μεγάλη δοκιμασία, η πολιτική ηγεσία να επιλέγει τη φυσική και πολιτική απόσταση;
Την ώρα που δύο άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους και περιοχές βίωναν εικόνες χάους, με δρόμους να μετατρέπονται σε ποτάμια λόγω ανύπαρκτων αντιπλημμυρικών έργων και χρόνιων παραλείψεων, ο πρωθυπουργός δεν βρέθηκε σε κάποιο κέντρο διαχείρισης κρίσης. Δεν στάθηκε δίπλα στους πληγέντες. Δεν ανέλαβε πολιτική ευθύνη.
Η απουσία του δεν ήταν μόνο φυσική. Ήταν βαθιά πολιτική.
Η εικόνα αυτή θύμισε σε πολλούς τον τυφώνα Κατρίνα το 2005, όταν ο Τζορτζ Μπους κατηγορήθηκε ότι παρακολουθούσε την καταστροφή από ψηλά, μακριά από την τραγωδία. Η καθυστερημένη και άτονη αντίδρασή του έμεινε στην ιστορία ως παράδειγμα κυβερνητικής αποσύνδεσης από την κοινωνία.
Κάτι αντίστοιχο βιώνουμε και σήμερα. Καμία άμεση ανάληψη ευθύνης. Καμία αυτοκριτική. Καμία σαφής εξήγηση για το τι πήγε στραβά. Μόνο σιωπή και εικόνα.
Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε και στο διεθνές πεδίο. Στο Νταβός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε να πάρει σαφή θέση απέναντι στην πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ για ένα λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης», που θα υποκαθιστούσε διεθνείς θεσμούς όπως ο ΟΗΕ. Μια στάση που ερμηνεύτηκε ως πολιτική δειλία και απουσία εθνικής φωνής.
Το κοινό νήμα είναι ξεκάθαρο: χαμηλή έκθεση όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Επένδυση στην επικοινωνιακή κανονικότητα, αποφυγή του πολιτικού κόστους, διαχείριση εικόνας αντί ουσίας.
Για τους πολίτες που έζησαν τον φόβο, την απώλεια και την εγκατάλειψη, το μήνυμα ήταν σαφές. Σε στιγμές κρίσης, η κυβέρνηση λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός επικοινωνίας παρά ως φορέας ευθύνης.
Η κακοκαιρία μπορεί να ήταν ακραία. Η πολιτική στάση όμως δεν ήταν τυχαία. Ήταν συνεπής με μια αντίληψη εξουσίας που αντιμετωπίζει τις κρίσεις ως πρόβλημα εικόνας. Και αυτό, για μια κοινωνία που πληρώνει ξανά με ανθρώπινες ζωές τις ίδιες διαχρονικές ανεπάρκειες, είναι ίσως το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.
Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΣΚΙ .. ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ!
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
