Το 2005, όταν ο τυφώνας Κατρίνα ισοπέδωνε τη Νέα Ορλεάνη, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους κατηγορήθηκε ότι παρακολουθούσε την καταστροφή από ψηλά, επιστρέφοντας αργά και χωρίς άμεση πολιτική παρέμβαση. Η εικόνα του ηγέτη που καθυστέρησε να εμφανιστεί στο πεδίο της τραγωδίας έγινε σύμβολο κυβερνητικής ανεπάρκειας και αποσύνδεσης από την κοινωνία που δοκιμαζόταν.
Την ώρα που η χώρα μετρούσε νεκρούς και οι πολίτες έδιναν μάχη με τα ακραία καιρικά φαινόμενα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να είναι αλλού.
Όχι σε κάποιο κέντρο διαχείρισης κρίσης, ούτε στο πλευρό των πληγέντων, αλλά στις πίστες του χιονοδρομικού κέντρου Καλαβρύτων.
Η εικόνα αυτή συμπύκνωσε με τον πιο ωμό τρόπο την πολιτική αντίληψη μιας κυβέρνησης που εμφανίζεται σταθερά απούσα όταν η πραγματικότητα ξεφεύγει από το επικοινωνιακό της αφήγημα.
Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη φονική κακοκαιρία και εκατοντάδες βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ή εκτεθειμένοι σε σοβαρό κίνδυνο.
Στη Γλυφάδα, κάτοικοι προσπαθούσαν να φτάσουν στα σπίτια τους μέσα από δρόμους που είχαν μετατραπεί σε χειμάρρους, αποτέλεσμα χρόνιων παραλείψεων, ανεπαρκών αντιπλημμυρικών έργων και μιας λογικής «έργων βιτρίνας» που εξυπηρετεί περισσότερο τις κορδέλες παρά την ασφάλεια.
Κι όμως, από το Μέγαρο Μαξίμου δεν υπήρξε ούτε άμεση πολιτική ανάληψη ευθύνης ούτε ξεκάθαρο μήνυμα για το τι πήγε στραβά.
Η απουσία του πρωθυπουργού δεν ήταν μόνο φυσική, αλλά και πολιτική. Καμία ουσιαστική τοποθέτηση για το χάος, καμία αυτοκριτική για έναν κρατικό μηχανισμό που αποδεικνύεται ξανά και ξανά ανεπαρκής μπροστά στα ακραία φαινόμενα.
Αντίθετα, η δημόσια εικόνα του την ίδια στιγμή παρέπεμπε σε έναν πρωθυπουργό αποκομμένο από την κοινωνική πραγματικότητα, σαν να πρόκειται για μια ακόμη «κακή στιγμή» που θα ξεπεραστεί επικοινωνιακά.
Το ίδιο μοτίβο καταγράφηκε και στο διεθνές επίπεδο. Στο Νταβός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε να πάρει σαφή θέση απέναντι στην πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ για τη δημιουργία ενός λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης», που θα λειτουργούσε ως υποκατάστατο των διεθνών θεσμών, όπως ο ΟΗΕ.
Η σιωπή αυτή εκλήφθηκε από πολλούς ως πολιτική δειλία: αποφυγή σύγκρουσης με τον Τραμπ, κρύψιμο πίσω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και απουσία ξεκάθαρης εθνικής στάσης σε ένα ζήτημα διεθνούς σημασίας.
Το κοινό νήμα σε όλα αυτά είναι η εικόνα ενός πρωθυπουργού που επιλέγει τη χαμηλή έκθεση όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Ενός ηγέτη που επενδύει στην επικοινωνιακή κανονικότητα, αλλά αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να αναλάβει πολιτικό κόστος όταν η πραγματικότητα καταρρέει.
Για τους πολίτες που βίωσαν τον φόβο, την απώλεια και την εγκατάλειψη, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: σε στιγμές κρίσης, η κυβέρνηση εμφανίζεται περισσότερο διαχειρίστρια εικόνας παρά φορέας ευθύνης.
Η κακοκαιρία μπορεί να ήταν ακραία, όμως η πολιτική στάση δεν ήταν τυχαία. Ήταν συνεπής με μια λογική εξουσίας που αντιμετωπίζει τις κρίσεις ως επικοινωνιακό πρόβλημα και όχι ως ζήτημα ουσίας. Και αυτό, για μια κοινωνία που πληρώνει ξανά με ανθρώπινες ζωές τις ίδιες διαχρονικές αδυναμίες, είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο όλων.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
