Η Κρίση Ευεξίας στην Ελλάδα - Η «Έξυνπη» Σκλαβιά της Εποχής μας

Η Ελλάδα δεν υποφέρει μόνο από την οικονομική κρίση ή την ακρίβεια, αλλά υποφέρει και από κάτι πιο ύπουλο, μια σιωπηλή κρίση ψυχικής εξάντλησης. Οι εργαζόμενοι στην χώρα μας, σύμφωνα με τη νέα μεγάλη έρευνα της EY Ελλάδος, του ΕΚΠΑ και της Hellas EAP, βρίσκονται στα όρια κατάρρευσης. Άγχος, κατάθλιψη, θυμός, αϋπνία, σωματοποιημένα συμπτώματα και το χειρότερο, ένα περιβάλλον που δεν νοιάζεται.

Η ψυχολογική κόπωση έγινε κανονικότητα

Περισσότεροι από τους μισούς εργαζομένους δηλώνουν επαγγελματικά εξουθενωμένοι (burnout), ενώ μόνο ένας στους τρεις νιώθει ότι έχει την αντοχή να ξανασηκωθεί. Σχεδόν οι μισοί (47%) εμφανίζουν σωματικά συμπτώματα κόπωσης όπως ζαλάδες και αδυναμία, αριθμός αυξημένος δραματικά σε σχέση με το 2021.

Οι γυναίκες, οι νέοι και οι χαμηλόμισθοι υπάλληλοι μικρών επιχειρήσεων είναι οι μεγάλες “παράπλευρες απώλειες” της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Όσο πιο μικρός ο μισθός και πιο επισφαλής η θέση, τόσο μεγαλύτερη η πίεση, το άγχος και η ψυχολογική φθορά.

Η εργοδοτική υποκρισία: “Wellbeing” στα λόγια

Παρά τα ηχηρά συνθήματα περί “ευεξίας” και “ψυχικής ενδυνάμωσης”, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή, μόνο ενα 21% των εργαζομένων πιστεύει ότι ο οργανισμός του πραγματικά φροντίζει την ψυχική του υγεία.

Και ακόμα χειρότερα, μόλις το 29% αισθάνεται άνετα να μιλήσει στον προϊστάμενό του για πρόβλημα άγχους ή κατάθλιψης. Δηλαδή, επτά στους δέκα σιωπούν, φοβούμενοι τον στιγματισμό ή την απόλυση.

Η ψυχική υγεία έχει μετατραπεί σε εταιρικό άλλοθι για PR και συνέδρια, ενώ στο έδαφος της καθημερινότητας, ο εργαζόμενος παραμένει μόνος απέναντι στην πίεση, την ανασφάλεια και την εξουθένωση.

Η ευθύνη της Πολιτείας

Η πολιτεία παρακολουθεί αμέτοχη μια κρίση που απειλεί να διαβρώσει τα θεμέλια της παραγωγικότητας. Δεν υπάρχει κανένα εθνικό πλαίσιο ψυχικής υγείας στον εργασιακό χώρο, καμία ουσιαστική φορολογική ή θεσμική ενθάρρυνση για προγράμματα wellbeing, καμία πρόβλεψη για υποχρεωτική υποστήριξη προσωπικού.
Και ενώ οι δείκτες burnout εκτοξεύονται, το υπουργείο Εργασίας περιορίζεται σε ημερίδες «ευαισθητοποίησης» και βραβεία εταιρικής υπευθυνότητας.

Η “έξυπνη” σκλαβιά της τηλεργασίας

Η έρευνα δείχνει και ένα νέο φαινόμενο, που δεν είναι άλλο απο το ψηφιακό burnout.

Αν και το 88% των εργαζομένων θέλει την δυνατότητα τηλεργασίας, μόνο 45% νιώθει σιγουριά ότι μπορεί να εξελιχθεί καριεριστικά μέσα από αυτή.

Η απομόνωση, η απουσία επαφής και η αίσθηση «διαρκούς σύνδεσης» έχουν κάνει τον εργαζόμενο πιο ευάλωτο, πιο μόνο, πιο εξαντλημένο.

Η πραγματική κρίση, ηθική και κοινωνική

Η ψυχική υγεία των εργαζομένων είναι πολιτικό ζήτημα.

Όταν ο άνθρωπος αισθάνεται εξουθενωμένος, απομονωμένος και αναλώσιμος, καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί.Ίσως ήρθε η ώρα, αντί για επιδοτήσεις σε «ψηφιακούς μετασχηματισμούς», να υπάρξει επένδυση στον άνθρωπο. Γιατί χωρίς ψυχική αντοχή, δεν υπάρχει βιώσιμη ανάπτυξη, δεν υπάρχει κοινωνία, δεν υπάρχει σίγουρα καλό μέλλον.