Ξεπέρασε τον εαυτό του ο Άδωνις – Ανακάλυψε εκατομμύρια ρωσικά bots – Απίστευτα Fake News

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας, επέλεξε να αναπαράγει για ακόμη μία φορά την αποδεδειγμένα ψευδή θεωρία περί «ρωσικών bots» που χειραγωγούν την κοινή γνώμη στην Ελλάδα, αποδίδοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια όχι σε κυβερνητικές ευθύνες αλλά σε «εξωτερικές παρεμβάσεις». Η δήλωσή του ήρθε ως συνέχεια της γραμμής που εγκαινίασε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος είχε ισχυριστεί στη Βουλή ότι οι αντιδράσεις για τα Τέμπη υποκινήθηκαν από ρωσικά δίκτυα.

Το αφήγημα αυτό στηρίχθηκε σε ένα και μόνο δημοσίευμα του EU Reporter στις 26 Φεβρουαρίου — δύο ημέρες πριν από τη συμπλήρωση δύο ετών από την τραγωδία των Τεμπών — το οποίο ισχυριζόταν ότι ρωσικά bots εκμεταλλεύτηκαν τη λαϊκή οργή για να ενισχύσουν «ακραίες φωνές» και να χειραγωγήσουν τον δημόσιο διάλογο στα social media. Το ρεπορτάζ υποστήριζε πως «χιλιάδες μη αυθεντικοί λογαριασμοί» ενεργοποιήθηκαν από τον Δεκέμβριο του 2024, κορυφώνοντας τη δραστηριότητά τους πριν από τις διαδηλώσεις της 28ης Φεβρουαρίου, και λειτουργούσαν μέσω των αλγορίθμων του TikTok και άλλων μέσων για να αυξήσουν την ορατότητα περιεχομένου σχετικού με τα Τέμπη.

Ωστόσο, η έρευνα αποκάλυψε ότι το συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν είχε καμία τεκμηρίωση. Το αρχικό άρθρο δημοσιεύτηκε με την υπογραφή ενός ανύπαρκτου συντάκτη, «Louis Auge», η οποία αργότερα αντικαταστάθηκε από το όνομα «Paul Halloran» — πρόσωπο χωρίς κανένα ίχνος επαγγελματικής παρουσίας ή σύνδεσης με την Ελλάδα. Όταν το Inside Story επικοινώνησε μαζί του, εκείνος αρνήθηκε να επιβεβαιώσει την ταυτότητά του και αντέδρασε με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Τελικά, ο εκδότης του EU Reporter, Κόλιν Στίβενς, ισχυρίστηκε πως η αλλαγή ονόματος ήταν… τεχνικό λάθος του CMS.

Όταν ζητήθηκε από τον Στίβενς να παρουσιάσει τα στοιχεία στα οποία βασίστηκε το άρθρο, έστειλε απλώς μια λίστα με 30 αναρτήσεις από το TikTok και 5 από το Χ (πρώην Twitter). Οι περισσότερες ήταν αθώες: βίντεο από διαδηλώσεις, σατιρικά posts του Luben ή τραγούδια για τα Τέμπη. Κανένα δεν περιείχε «ρωσική προπαγάνδα» ή «ακραίο περιεχόμενο». Η υποτιθέμενη «μεθοδολογία» ταυτοποίησης bots βασιζόταν σε υποκειμενικά κριτήρια, όπως παρόμοια usernames, έλλειψη φωτογραφίας ή υψηλή συχνότητα ανάρτησης — δείκτες που, σύμφωνα με ειδικούς, δεν αρκούν σε καμία περίπτωση για ασφαλή συμπεράσματα χωρίς δεδομένα πρόσβασης από τις ίδιες τις πλατφόρμες.

Ακόμη και ο επικεφαλής της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας, Μιχάλης Μπλέτσας, δήλωσε στο Inside Story ότι δεν διεξάγεται καμία σχετική έρευνα από την υπηρεσία του, ενώ εξέφρασε επιφυλάξεις για το αν πράγματι τα bots είχαν ρόλο στη διαμόρφωση του κλίματος για τα Τέμπη. Αντίθετα, απέδωσε τη δυναμική των αντιδράσεων περισσότερο στη ρητορική των ίδιων των χρηστών και στην αυθεντική κοινωνική οργή που προκάλεσε η τραγωδία.

Η ΕΛ.ΑΣ. και η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που είχαν ανακοινώσει έρευνα για την υπόθεση, δεν έχουν παρουσιάσει κανένα αποτέλεσμα μέχρι σήμερα. Παράλληλα, η αξιοπιστία του ίδιου του EU Reporter βρίσκεται υπό αμφισβήτηση: έχει κατηγορηθεί από διεθνή μέσα όπως οι New York Times και το Politico για δημοσίευση πληρωμένων άρθρων υπέρ κυβερνήσεων όπως της Κίνας, του Καζακστάν ή της Huawei, χωρίς να τα επισημαίνει ως διαφημιστικά.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση και υπουργοί όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγουν να αναπαράγουν το αφήγημα ενός αμφιλεγόμενου και αναξιόπιστου δημοσιεύματος, αντί να αναγνωρίσουν το αυτονόητο: ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια για τις συγκάλυψεις, τα σκάνδαλα και τις καθυστερήσεις της Δικαιοσύνης είναι πραγματική και όχι προϊόν κάποιου «ρωσικού σχεδίου».

Η υπόθεση των «ρωσικών bots» αποδεικνύεται, τελικά, ένα πολιτικά βολικό παραμύθι. Χρησιμοποιείται για να αποσπά την προσοχή από τα ουσιώδη, να απονομιμοποιήσει τη φωνή των πολιτών και να κατασκευάσει έναν εξωτερικό εχθρό εκεί όπου υπάρχει μόνο εσωτερική ανεπάρκεια και κρίση εμπιστοσύνης.

Η επίκληση των «ρωσικών bots» έχει πλέον γίνει εργαλείο αποπροσανατολισμού. Λειτουργεί ως βολική δικαιολογία για κάθε κρίση αξιοπιστίας και ως τρόπος απαξίωσης των πολιτών που αντιδρούν. Όταν η κοινωνία ζητά απαντήσεις, η κυβέρνηση απαντά με θεωρίες συνωμοσίας. Όταν ζητά διαφάνεια, προσφέρει παραπληροφόρηση. Και όταν χάνει την εμπιστοσύνη του κόσμου, αντί για αυτοκριτική, ψάχνει φαντάσματα στα social media.