Τα ξημερώματα της Πέμπτης 9 Οκτωβρίου 2025, το Τμήμα Επειγόντων του Νοσοκομείου Βόλου μετατράπηκε σε πεδίο έντασης. Τέσσερις άνδρες Ρομά, που συνόδευαν συγγενή τους για εξέταση, επιτέθηκαν λεκτικά και σωματικά σε νοσηλευτές και γιατρούς. Οι φωνές, οι ύβρεις και η αναστάτωση διέκοψαν τη λειτουργία του τμήματος. Αστυνομικοί έφτασαν στο σημείο για να επαναφέρουν την τάξη, ενώ το προσωπικό έκανε λόγο για ένα ακόμη επεισόδιο που προστίθεται σε μια αλυσίδα παρόμοιων περιστατικών.
Δεν είναι το πρώτο. Και δεν είναι το μόνο. Στο ίδιο νοσοκομείο, πριν από έναν χρόνο, δύο άνδρες Ρομά είχαν προκαλέσει φθορές και πανικό, πετώντας καρέκλες και εξοπλισμό όταν δεν ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις τους. Στη Λάρισα, στο νοσοκομείο της πόλης, εργαζόμενοι έχουν δεχθεί επανειλημμένα απειλές και εξυβρίσεις. Στην Αθήνα, γιατροί και νοσηλευτές σε νοσοκομεία του Θριασίου και του Ασπροπύργου καταγγέλλουν σχεδόν μηνιαία φαινόμενα βίας ή εκφοβισμού από ομάδες Ρομά που συνοδεύουν τραυματίες.
Το πρόβλημα είναι πλέον γενικευμένο. Από τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας μέχρι τις πυροσβεστικές επιχειρήσεις και τα αστυνομικά μπλόκα, οι επιθέσεις από ομάδες Ρομά έχουν εξελιχθεί σε καθημερινό φαινόμενο. Στον Ασπρόπυργο, τον Σεπτέμβριο του 2024, αστυνομικοί δέχθηκαν βροχή από πέτρες και μεταλλικά αντικείμενα σε έλεγχο μέσα σε καταυλισμό. Τέσσερις τραυματίστηκαν, περιπολικά υπέστησαν φθορές, και η επέμβαση των δυνάμεων χρειάστηκε να γίνει με ενισχύσεις. Σε άλλο περιστατικό, αστυνομικός δέχτηκε δαγκωνιά στο χέρι και χτύπημα στο πρόσωπο από εξαγριωμένο άνδρα Ρομά κατά τη διάρκεια ελέγχου ρουτίνας.
Ανάλογες σκηνές έχουν σημειωθεί και σε επιχειρήσεις της Πυροσβεστικής. Πυροσβέστες που προσπαθούσαν να σβήσουν φωτιές κοντά σε καταυλισμούς δέχτηκαν απειλές, πέτρες και λεκτικές επιθέσεις. Κάθε φορά, το ίδιο μοτίβο: αντίδραση στη θεσμική παρουσία, στο κράτος, στην επιβολή της τάξης. Μια επιθετικότητα που έχει γίνει πλέον συνήθεια, μέσα σε χώρους όπου ο νόμος έχει πάψει να ισχύει.
Οι καταυλισμοί έχουν μετατραπεί σε γκέτο. Περιοχές εκτός ελέγχου, όπου ούτε οι αστυνομικές δυνάμεις δεν εισέρχονται χωρίς σχέδιο και προετοιμασία. Ούτε υγειονομικό προσωπικό νιώθει ασφαλές να παρέμβει, ούτε διασώστες του ΕΚΑΒ μπορούν να πλησιάσουν χωρίς συνοδεία. Η καθημερινότητα για τους κατοίκους γύρω από αυτούς τους καταυλισμούς είναι μια διαρκής απειλή: πυροβολισμοί, καταδιώξεις, εμπρησμοί, επιθέσεις με πέτρες σε διερχόμενα οχήματα.
Και όμως, αυτή η κατάσταση διατηρείται χρόνια. Οι καταυλισμοί επεκτείνονται, οι παραβατικές συμπεριφορές αυξάνονται, και η Πολιτεία αρκείται σε δηλώσεις. Κάθε κυβέρνηση εξαγγέλλει «νέα μέτρα», «ειδικά σχέδια» και «διαμεσολαβητές» — χωρίς να αγγίζει την ουσία. Κανείς δεν τόλμησε να εφαρμόσει νόμο και κανόνες. Κανείς δεν έθεσε όρια στην αυθαιρεσία που πια δεν κρύβεται.
Η ανοχή των αρχών και η απουσία πολιτικής βούλησης έχουν επιτρέψει τη γιγάντωση αυτής της πραγματικότητας. Οι καταυλισμοί δεν είναι απλώς χώροι φτώχειας ή περιθωρίου. Είναι ζώνες όπου ο κρατικός μηχανισμός έχει παραιτηθεί. Και η κοινωνία το πληρώνει — με φόβο, με επιθέσεις, με διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες.
Η κατάσταση έχει ξεπεράσει το όριο. Δεν πρόκειται για «μειονοτικό» ζήτημα, ούτε για θέμα κοινωνικής ένταξης. Πρόκειται για ένα πρόβλημα ασφάλειας και ισονομίας που διογκώθηκε επειδή το κράτος έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: τίποτα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
