Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην θυμίζει ούτε ίχνος από το κόμμα που κάποτε κυριαρχούσε στην πολιτική ζωή της χώρας, αλλά τουλάχιστον διατηρεί μια σταθερά: τη διαρκή του αυτοϋπονόμευση.
Με φόντο τις απογοητευτικές δημοσκοπήσεις και τη διαλυτική γκρίνια στο εσωτερικό, το μόνο που μοιάζει να ενώνει τους «πράσινους» είναι η επιθυμία να… ξεφορτωθούν τον Νίκο Ανδρουλάκη. Εκτός από τον ίδιο, φυσικά.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ακλόνητος στο δικό του μικρό σύμπαν, φέρεται αποφασισμένος να «παίξει το τελευταίο του χαρτί» — το οποίο όμως φαίνεται να έχει ήδη καεί. Αντί να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια, όπως θα περίμενε κανείς από κάποιον που βλέπει το κόμμα του να κατρακυλά στις μετρήσεις, ετοιμάζεται να δώσει άλλη μια παράσταση στο φθινοπωρινό συνέδριο, το οποίο όλοι — ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι— χαρακτηρίζουν ως «σημείο μηδέν».
Η πραγματικότητα είναι απλή: κανείς στο ΠΑΣΟΚ δεν πιστεύει πια ότι με τον Ανδρουλάκη στο τιμόνι υπάρχει έστω και υπόνοια ανάκαμψης. Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος είχε θέσει ως στόχο την πρωτιά στις εκλογές — κάτι που πλέον προκαλεί περισσότερο θυμηδία παρά προσδοκία, ακόμα και στους λίγους πιστούς που του απέμειναν.
Η ομιλία του Ανδρουλάκη στο ΣΕΦ την περασμένη εβδομάδα υποτίθεται πως θα ήταν το μεγάλο του comeback. Κατέληξε όμως σε ένα επικοινωνιακό και πολιτικό φιάσκο. Όσοι πήγαν με στοιχειώδη διάθεση να τον ακούσουν, έφυγαν απογοητευμένοι — και, το χειρότερο, χωρίς να έχουν καταλάβει καν ποιο είναι το περίφημο σχέδιο του προέδρου. Αν φυσικά υπάρχει σχέδιο, εκτός από την εμμονή του να διαχειρίζεται το κόμμα σαν παρέα φίλων.
Κάποτε, όταν η Πλεύση Ελευθερίας άρχιζε να ξεπερνά το ΠΑΣΟΚ στις μετρήσεις, οι «αντιπολιτευόμενοι» του κόμματος κρατούσαν ακόμα χαμηλούς τόνους. Σήμερα, τους έχει φύγει κάθε αναστολή: «Θα περιμένουμε να πέσουμε και κάτω από το 10%;», λένε, βλέποντας το καράβι να βουλιάζει και τον καπετάνιο να συνεχίζει τις φωτογραφίσεις στο κατάστρωμα.
Ο Ανδρουλάκης το γνωρίζει. Και αντί να ανοίξει την πόρτα για να φύγει, ανοίγει την πόρτα για να βάλει στο κόλπο και… συνεπιβάτες. Προσέγγισε λοιπόν την Άννα Διαμαντοπούλου και τον Παύλο Γερουλάνο, προτείνοντάς τους να συμμετέχουν στον στενό κύκλο αποφάσεων. Προφανώς για να απαντήσει στην κατηγορία ότι διοικεί με τους κολλητούς — και να μοιράσει και λίγη από τη συλλογική αποτυχία, για να μην του μείνει όλη η ντροπή δική του.
Το σχέδιο, βέβαια, είναι προβλέψιμο και κουρασμένο. Θυμίζει παιδί που προσκαλεί συμμαθητές στο πάρτι για να μη μείνει μόνος του, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θέλει πραγματικά να πάει. Ούτε η Διαμαντοπούλου ούτε ο Γερουλάνος έχουν απαντήσει — και πολύ δύσκολα θα μπλέξουν για να του κάνουν πολιτική ασπίδα.
Στο ίδιο πλαίσιο, λένε ότι σκέφτεται να προτείνει στον Κώστα Σκανδαλίδη τη θέση του επικεφαλής της επιτροπής διεύρυνσης. Δηλαδή, επιστροφή στους παλιούς, μπας και θυμηθεί κανείς ότι κάποτε το ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι. Το ερώτημα όμως είναι: πού ήταν όλες αυτές οι πρωτοβουλίες όταν το κόμμα είχε ρεύμα και ήταν δεύτερο; Τώρα, απλώς μοιάζουν με ασκήσεις πανικού.
Κι αν πιστεύει κανείς ότι αυτό είναι το τέλος, ας περιμένει λίγο ακόμα. Έμπειρα στελέχη του κόμματος τον χαρακτηρίζουν ανοιχτά ως «καμένο χαρτί» και προβλέπουν καθολική αμφισβήτηση, είτε πριν είτε στο ίδιο το συνέδριο. Γιατί όσο εκείνος επιμένει να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, οι δημοσκοπήσεις και οι ψηφοφόροι του το φωνάζουν: δεν μπορεί να συνεχίσει.
Το χειρότερο όλων; Ο Ανδρουλάκης και το επιτελείο του δεν έχουν συνειδητοποιήσει καν το μέγεθος της ζημιάς που υπέστη το κόμμα από τη συνυπογραφή της πρότασης δυσπιστίας μαζί με την Πλεύση Ελευθερίας. Μια κίνηση που έδειξε πλήρη έλλειψη πυξίδας: ούτε σαφής στάση απέναντι στην Κωνσταντοπούλου, ούτε γραμμή για το πώς απαντούν στο φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, ένα κόμμα που μοιάζει περισσότερο με πολιτικό ghosting παρά με στρατηγικό παίχτη.
Από πολιτική στρατηγική, πρόταση, παρουσία στα ΜΜΕ και σοβαρότητα, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη τα έχει χάσει όλα. Αυτό που του μένει, είναι η επιμονή στην αυταπάτη.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
