ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ: 17 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ, 0 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, 1 ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Αν η πολιτική ήταν αγώνισμα ταχύτητας, η κυβέρνηση θα έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία «από την πλήρη άγνοια στην υπογραφή σε 180 λεπτά». Η πρόσφατη παράσταση στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών δεν ήταν απλώς μια ατυχής στιγμή· ήταν ένα σεμινάριο πολιτικής απόδρασης που θα ζήλευε και ο Χουντίνι.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο να βλέπεις έναν υπουργό να δέχεται καταιγισμό 17 ερωτήσεων για το αν η χώρα θα ψηφίσει τη συμφωνία Mercosur και να απαντά με μια τέτοια «δημιουργική ασάφεια» που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν μιλάει ελληνικά ή κάποια χαμένη διάλεκτο των Άνδεων. Το να τραυλίζεις για μισή ώρα «θα δούμε», «εξετάζουμε», «είναι σύνθετο», ενώ το στυλό στις Βρυξέλλες είναι ήδη γεμάτο μελάνι, δεν είναι διπλωματία. Είναι η αποθέωση της πολιτικής δειλίας.

Το επικοινωνιακό πλάνο είναι πλέον κρυστάλλινο:

1. Παρασκευή πρωί: «Δεν ξέρω, δεν είδα, ίσως».
2. Παρασκευή μεσημέρι: Ψηφίζουμε τη συμφωνία που βαφτίζει την εισαγόμενη **Picanha** και τη ζάχαρη «ευκαιρία ανάπτυξης».
3. Τρίτη: Ο Πρωθυπουργός υποδέχεται τους αγρότες με το γνωστό ύφος του «συμπάσχοντος».

Φανταστείτε τη σκηνή: Οι άνθρωποι του μόχθου να μιλούν για το κόστος παραγωγής και τον αφανισμό της ελληνικής υπαίθρου, και η κυβέρνηση να τους κοιτάζει στα μάτια λέγοντας: «Κρίμα, μόλις το ψήφισα, αν μου το λέγατε πριν τρεις ώρες ίσως κάτι να γινόταν!».

Είναι το πολιτικό αντίστοιχο του να σου κλέβουν το αυτοκίνητο και ο κλέφτης να σου στέλνει συλλυπητήρια κάρτα για την απώλεια.

Το ερώτημα παραμένει: Είναι ευθυνόφοβοι που τρέμουν το πολιτικό κόστος ή επαγγελματίες ψεύτες που θεωρούν τη νοημοσύνη του πολίτη αναλώσιμο υλικό;

Όταν η «συνταγή» είναι να μην λογοδοτείς live αλλά να επιβάλλεις τετελεσμένα, τότε η ενημέρωση των συντακτών παύει να είναι θεσμός και γίνεται κακόγουστο θέατρο σκιών.

Όσο για την Picanha Ουρουγουάης, η κυβέρνηση φαίνεται να την έχει ήδη βάλει στη σχάρα για το μενού της επόμενης δεξίωσης, την ώρα που ο Έλληνας κτηνοτρόφος θα αναρωτιέται γιατί η δική του παραγωγή περισσεύει.

Στη Βουλή και στα υπουργικά γραφεία, η αλήθεια έχει γίνει σαν τις υποσχέσεις προς τους αγρότες: έχει ημερομηνία λήξης που εκπνέει ακριβώς τη στιγμή που πέφτουν οι υπογραφές.