ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΙΔΟΥ Η ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ «ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΩΝ»

Από τη ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου μέχρι την ΤτΕ του Στουρνάρα, η ελληνική παθογένεια δεν είναι μόνο η οικογενειοκρατία. Είναι και οι άνθρωποι που κολλάνε στις καρέκλες και δεν φεύγουν ποτέ, κυριολεκτικά ποτέ.

Το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ ξεκινά σήμερα Πέμπτη 16 Απριλίου στο Ηράκλειο Κρήτης και θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 19 Απριλίου, με περίπου 400 συνέδρους. Στην ημερήσια διάταξη είναι ο απολογισμός δράσης, ο καθορισμός των αξόνων για την επόμενη περίοδο και η εκλογή των νέων οργάνων (ΔΣ, Εξελεγκτική Επιτροπή, Γενικό Συμβούλιο).

Το συνέδριο διεξάγεται υπό τη βαριά σκιά της υπόθεσης Παναγόπουλου. Το Voicenews υπενθυμίζει! Η υπόθεση ξεκίνησε να ερευνάται τον Φεβρουάριο μετά από πόρισμα της Αρχής για το Ξέπλυμα που αφορά φερόμενη υπεξαίρεση εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων προοριζόμενων για προγράμματα κατάρτισης της ΓΣΕΕ,  ενώ στις 3 Απριλίου 2026 έγινε έφοδος της Οικονομικής Αστυνομίας στο σπίτι και το γραφείο του. Η παράλληλη υπόθεση για αδήλωτα εισοδήματα 3,2 εκ. ευρώ μπήκε στο αρχείο, όμως η κύρια έρευνα για υπεξαίρεση συνεχίζεται.

Ο Παναγόπουλος δηλώνει ότι δεν παραιτείται και κατεβαίνει κανονικά…

Είκοσι χρόνια στην ίδια καρέκλα

Ο Γιάννης Παναγόπουλος είναι πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας από το 2006. Φέτος συμπληρώνει είκοσι ολόκληρα χρόνια στη θέση, γεγονός που τον καθιστά τον μακροβιότερο πρόεδρο της κορυφαίας συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων από την ίδρυσή της το 1918. Είκοσι χρόνια, δηλαδή, που καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, από τα προ-μνημονιακά χρόνια, στην κατάρρευση, στα μνημόνια, στην κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, στην «ανάπτυξη», στην ακρίβεια και στο σημερινό νέο θεσμικό πλαίσιο.

Είκοσι χρόνια στα οποία, ας το θυμόμαστε αυτό, ο διάμεσος μισθός, ο μέσος μισθός και ο βασικός μισθός έπεσαν σε αγοραστική δύναμη, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις καταργήθηκαν, τα όρια συνταξιοδότησης αυξήθηκαν κατά μια πενταετία και πάνω, τα εργασιακά δικαιώματα υποχώρησαν οριζόντια. Όλα αυτά, συνέβησαν υπό την «ηγεσία» του ίδιου ανθρώπου, που δηλώνει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Πολιτικό παιδί του ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες, ο Παναγόπουλος κατάφερε ένα σπάνιο πολιτικό κόλπο, να συνεργάζεται αρμονικά με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στο κρίσιμο ζήτημα της επαναφοράς των Συλλογικών Συμβάσεων, με ενισχυμένο ρόλο μάλιστα για τη ΓΣΕΕ. Κάποιοι θα πουν ότι αυτό είναι επιτυχία. Άλλοι θα πουν ότι είναι η κλασική εικόνα ενός θεσμού που, αντί να λειτουργεί ανταγωνιστικά στην εξουσία, έχει θεσμοθετηθεί ως μέρος της.

Όταν ξέσπασε και το σκάνδαλο για τα κέντρα κατάρτισης. Αντί ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ να αναλάβει πολιτική ευθύνη και να παραιτηθεί, για την προστασία του θεσμού, αντιθέτως, δηλώνει ότι δεν παραιτείται επ’ ουδενί και ότι θα είναι ξανά υποψήφιος. Λογική κίνηση, άλλωστε, το νέο πλαίσιο υπόσχεται ακόμη περισσότερα έσοδα, περισσότερη δύναμη, περισσότερα κονδύλια στον έλεγχο της ΓΣΕΕ.

Ο Στουρνάρας και η τρίτη θητεία

Αν κάποιος νόμιζε ότι το φαινόμενο περιορίζεται στα συνδικάτα, ας σκεφτεί την ανακοίνωση της 15ης Απριλίου 2026. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση θα προτείνει την ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα στη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, για τρίτη συνεχή φορά.

Ο Στουρνάρας κατέχει τη θέση του διοικητή από τον Ιούνιο του 2014. Δώδεκα χρόνια ήδη. Με την νέα θητεία, θα ισοφαρίσει το ιστορικό ρεκόρ του Ξενοφώντα Ζολώτα. Πρώην υπουργός Οικονομικών, πολιτικά συνδεδεμένος με τη Νέα Δημοκρατία, ο Στουρνάρας θα συνεχίσει στη σύνταξη ενός από τα κρισιμότερα θεσμικά πόστα της χώρας, μιας θέσης που, σύμφωνα με το Καταστατικό της ΤτΕ, υποτίθεται ότι απαιτεί ανεξαρτησία από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η ειρωνεία! η ίδια η πρόταση για ανανέωση προέρχεται από την κυβέρνηση. Για έναν άνθρωπο που δήλωσε πρόσφατα ότι οι πρόωρες εκλογές θα ήταν «τεράστιο λάθος», στην ουσία συνομολογώντας την πολιτική θέση της κυβέρνησης. Η «ανεξαρτησία» του θεσμού, όπως λέγεται, είναι τέτοιο πόστο, που παράγει φυσικές… «συμπτώσεις απόψεων» μεταξύ κυβέρνησης και Κεντρικής Τράπεζας.

Ακούμε συνεχώς στα κανάλια και στα ΜΜΕ για την ελληνική παθογένεια της οικογενειοκρατίας. Μιλάμε για τα «τζάκια», για τους γιους και τα εγγόνια που κληρονομούν θέσεις στη Βουλή, για τους δημάρχους που περνούν την καρέκλα στα αδέρφια τους, για τα πολιτικά ονόματα που επαναλαμβάνονται επί γενιές. Κι αυτό είναι πράγματι πρόβλημα, σοβαρό, δομικό, βαθύ.

Αλλά η οικογενειοκρατία είναι απλώς η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι οι καρεκλοκένταυροι! αυτοί που, χωρίς να είναι παιδιά κανενός, καταλαμβάνουν μια θέση και δεν φεύγουν ποτέ. Που μετατρέπουν τον θεσμό σε προσωπικό τους φέουδο. Που κρατάνε στην τσέπη τους τα ψηφοδέλτια, τις επιτροπές, τα συνέδρια, τις διαδικασίες. Που όταν πιάνονται με τα χέρια στο μέλι, δηλώνουν συκοφαντημένοι…