Γράφει το Μαύρο Τσακάλι
Μια απάντηση από το Ισραήλ έρχεται να τινάξει στον αέρα όσα ακούγαμε στην Αθήνα για την περίφημη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Και πλέον το ερώτημα είναι απλό: τελικά ποιος θα έχει πραγματικά τον έλεγχο της νέας ελληνικής αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής ομπρέλας;
Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Μοσέ Πατέλ, ρωτήθηκε ευθέως εάν η Ελλάδα θα έχει πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου, το κρίσιμο δηλαδή Command and Control (C2). Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Όχι» και εξήγησε ότι ο source code δεν αποτέλεσε μέρος της συμφωνίας αδειοδότησης.
Εδώ όμως αρχίζουν τα πολύ δύσκολα για το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και προσωπικά για τον Δένδια, γιατί μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ο ίδιος ο υπουργός είχε παρουσιάσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Όταν ρωτήθηκε δημόσια εάν οι Ένοπλες Δυνάμεις θα αποκτήσουν δικαίωμα στον source code του Command and Control, ο Νίκος Δένδιας χαρακτήρισε την κατοχή του πηγαίου κώδικα κρίσιμη όχι απλώς για την εθνική κυριαρχία αλλά για την «εθνική ύπαρξη». Εξήγησε μάλιστα ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να διαθέτει ένα τέτοιο σύστημα χωρίς δυνατότητα παρέμβασης στην αρχιτεκτονική και στην εξέλιξή του, γιατί διαφορετικά θα κινδύνευε να καταστεί «όμηρος» ακόμη και της φιλικότερης χώρας. Και κατέληξε ότι για όσα αποκτά η χώρα, εκτός εάν προβλέπεται διαφορετικά, «έχουμε τον πηγαίο κώδικα».
Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποια τεχνική λεπτομέρεια που μπορεί να περάσει στα ψιλά. Μιλάμε για το κεντρικό νευρικό σύστημα μιας επένδυσης άνω των 3 δισ. ευρώ, που φιλοδοξεί να αποτελέσει την καρδιά της ελληνικής αεράμυνας για τα επόμενα χρόνια.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο εκρηκτική, γιατί λίγες ημέρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας, πληροφορίες που αποδίδονταν σε πηγές του ελληνικού ΥΠΕΘΑ ανέφεραν ότι μεταξύ των ζητημάτων που είχαν κλείσει ήταν ακριβώς η μεταφορά του source code, ώστε οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να διατηρούν τον έλεγχο του λογισμικού των ηλεκτρονικών υποσυστημάτων του δικτύου αεράμυνας.
Ακόμη και μετά την υπογραφή, το ρεπορτάζ παρουσίαζε τη συμφωνία ως εξασφαλίζουσα στην Ελλάδα τον πηγαίο κώδικα του Command and Control και, μέσω αυτού, πλήρη εθνικό έλεγχο. Και τώρα έρχεται ένας από τους βασικούς ανθρώπους της ισραηλινής πλευράς και λέει «ΟΧΙ».
Τι ακριβώς έχει συμβεί λοιπόν; Υπάρχουν διαφορετικοί πηγαίοι κώδικες και ο Δένδιας αναφερόταν σε διαφορετικό τμήμα του συστήματος από εκείνο για το οποίο μιλά ο Πατέλ; Υπάρχει ελληνικό C2 με κώδικα υπό ελληνικό έλεγχο και ξεχωριστά ισραηλινά υποσυστήματα των οποίων ο κώδικας παραμένει κλειστός; Ή μήπως τελικά η σύμβαση που υπογράφηκε δεν εξασφαλίζει αυτό που είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι εξασφαλίζει;
Αυτές τις απαντήσεις οφείλει να τις δώσει άμεσα το ΥΠΕΘΑ. Όχι με γενικόλογες διαρροές, αλλά με συγκεκριμένη τεχνική και θεσμική διευκρίνιση: ποιον ακριβώς source code αποκτά η Ελλάδα, σε ποιο επίπεδο του C2, με ποια δικαιώματα τροποποίησης και ποια τμήματα παραμένουν υπό τον έλεγχο των ισραηλινών εταιρειών;
Γιατί ο ίδιος ο Δένδιας έθεσε τον πήχη εκεί όπου βρίσκεται σήμερα. Εκείνος συνέδεσε δημόσια τον πηγαίο κώδικα με την εθνική ύπαρξη και με την ανάγκη να μη γίνει η Ελλάδα «όμηρος» ξένης χώρας. Τώρα λοιπόν που από το Ισραήλ ακούγεται ένα καθαρό «όχι», δεν χωρούν μισόλογα.
Τρία δισεκατομμύρια ευρώ πληρώνει ο ελληνικός λαός. Δικαιούται να γνωρίζει ποιος κρατάει τελικά τα «κλειδιά» της Ασπίδας του Αχιλλέα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
