Οι Χθεσινές ανακοινώσεις του οικονομικού επιτελείου για τις τιμές των καυσίμων διέψευσαν με τον πιο ηχηρό τρόπο τις προσδοκίες της αγοράς και των καταναλωτών, επιβεβαιώνοντας πως ο θησαυρός άνθρακες. Η κυβέρνηση επέλεξε να εφαρμόσει μια εξαιρετικά συντηρητική πολιτική, η οποία περιορίζεται αποκλειστικά σε μια πενιχρή αύξηση της επιδότησης στο πετρέλαιο κίνησης κατά μόλις πέντε λεπτά το λίτρο, για το πρώτο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου. Την ίδια στιγμή, αφήνει την αμόλυβδη βενζίνη στην τύχη της, χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση. Η συγκεκριμένη προσέγγιση συνοψίζει το αδιέξοδο μιας στρατηγικής που αρνείται πεισματικά να αγγίξει τη ρίζα του προβλήματος και ανοίγει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην ελληνική πραγματικότητα και τις δραστικές λύσεις που υιοθετεί η υπόλοιπη Ευρώπη.
Η αποτυχία των συγκεκριμένων μέτρων δεν είναι απλώς ζήτημα ποσών, αλλά βαθιά δομική και φιλοσοφική. Σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, κράτη όπως η Γερμανία και η Ισπανία εφαρμόζουν οριζόντιες μειώσεις στη φορολογία, επειδή αντιλαμβάνονται ότι η άμεση παρέμβαση στους φόρους αποτελεί το μοναδικό αποτελεσματικό ανάχωμα απέναντι στην ακρίβεια. Στην Ελλάδα, αντίθετα, το κράτος αντιμετωπίζει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) ως ιερή αγελάδα. Προτιμά να μοιράζει παροδικά επιδόματα με αυστηρή ημερομηνία λήξης, τα οποία εξατμίζονται πριν καν φτάσουν στην τσέπη του πολίτη. Η πολιτική της επιδότησης αποδεικνύεται ένα εργαλείο εξαιρετικά αδύναμο και βραχύβιο, το οποίο αδυνατεί να προσφέρει μακροπρόθεσμη σταθερότητα σε ένα εξαιρετικά ρευστό οικονομικό περιβάλλον.
Η επιλογή να δοθούν επιπλέον πέντε λεπτά στο diesel συνιστά μια παρέμβαση καθαρά επικοινωνιακού χαρακτήρα, η οποία δεν παρέχει καμία ουσιαστική ανάσα στην πραγματική οικονομία. Το πετρέλαιο κίνησης αποτελεί τον βασικό αιμοδότη της εφοδιαστικής αλυσίδας, καθώς κινεί τις μεταφορές, την αγροτική παραγωγή και το εμπόριο. Όταν η κρατική αρωγή περιορίζεται σε αυτό το ανεπαίσθητο ποσό, το αυξημένο κόστος μεταφοράς μετακυλίεται νομοτελειακά στα ράφια των καταστημάτων, τροφοδοτώντας έναν ατελείωτο κύκλο πληθωρισμού. Παράλληλα, η απόλυτη απραξία στο μέτωπο της βενζίνης συνιστά ευθεία εγκατάλειψη εκατομμυρίων πολιτών και επιχειρήσεων, οι οποίοι επωμίζονται καθημερινά δυσβάσταχτα κόστη για τη βασική τους μετακίνηση.
Το υπόβαθρο αυτής της διστακτικότητας αποκαλύπτει τον πραγματικό κυβερνητικό σχεδιασμό. Το οικονομικό επιτελείο τηρεί στάση αναμονής και αποφεύγει να διαθέσει από τώρα τα δημοσιονομικά του αποθέματα, ώστε να κρατήσει «πυρομαχικά» για το επερχόμενο και πολιτικά ευαίσθητο μέτωπο του πετρελαίου θέρμανσης. Πρόκειται για μια τακτική που απλώς προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, με την ελπίδα ότι οι διεθνείς τιμές θα αποκλιμακωθούν από μόνες τους. Ωστόσο, η τακτική αυτή καταδικάζει την αγορά να αντιμετωπίζει αβοήθητη τις συνέπειες της ακρίβειας στο παρόν.
Συμπερασματικά, το μοντέλο των αποσπασματικών επιδοτήσεων έχει εξαντλήσει τα όριά του. Εφόσον οι αρμόδιοι αρνούνται να εναρμονιστούν με τις ευρωπαϊκές πρακτικές και αποφεύγουν τη γενναία μείωση της φορολογίας που επιβαρύνει την τελική τιμή της αντλίας, τα μέτρα θα παραμένουν καταδικασμένα ημίμετρα. Και όσο η εγχώρια οικονομική πολιτική αναλώνεται στο να μετράει τα λεπτά του ευρώ αντί να χτυπάει τον πυρήνα του κόστους, η ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να πληρώνει τον λογαριασμό μιας κρίσης που αντιμετωπίζεται με ασπιρίνες.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
